эй гирифтор ба савдои ту озодӣ чанд

ای گرفتار به سودای تو آزادی چند

Мутаъаллиқ ба ғамати хотири ношодӣ чанд

متعلق به غمت خاطر ناشادی چند

Ҷузи дили ман ки асири хами он кокулу зулф

جز دل من که اسیر خم آن کاکل و زلف

Нашунидааст касе сайдӣу сайёдӣ чанд

نشنیده است کسی صیدی و صیادی چند

Зон ду лаб нест мо ком ки азшоаҳи вгдо

زان دو لب نیست ما کام که ازشاه وگدا

Ҳаст ширини турои хусраву Фарҳодӣ чанд

هست شیرین ترا خسرو و فرهادی چند

Доштами чашми раҳои зи сафи ғамза ва лек

داشتم چشم رهایی ز صف غمزه و لیک

Ним киштӣ нараҳад азкФи ҷаллодӣ чанд

نیم کشتی نرهد ازکف جلادی چند

Риздми хӯни дил аз дида ба нӯки мижгон

ریزدم خون دل از دیده به نوک مژگان

Каси куҷои дидаи равои як рагу Фсодӣ чанд

کس کجا دیده روا یک رگ و فصادی چند

Холат аз туррау чашму зқни омухти вафо

خالت از طره و چشم و ذقن آموخت وفا

Буд шогирди турои санъати устодӣ чанд

بود شاگرد ترا صنعت استادی چند

Мӯҷиби қатл ман ояд магари ин , варна маро

موجب قتل من آید مگر این، ورنه مرا

Растан аз қайд маҳоласт ба фарёдӣ чанд

رستن از قید محال است به فریادی چند

Вақт ҷон бозем аз сари Марв эй дӯст ки боз

وقت جان بازیم از سر مرو ای دوست که باز

Рустам аз теғи ту муштоқ ба имдодӣ чанд

رستم از تیغ تو مشتاق به امدادی چند

Роҳи мақсӯди сафойии зи ҳарами гум шудау дайр

راه مقصود صفایی ز حرم گم شده و دیر

Дорад аз пери Муғони дидаи иршодӣ чанд

دارد از پیر مغان دیدهٔ ارشادی چند