Фиғон ки нест маро дар даҳони забонӣ чанд

فغان که نیست مرا در دهان زبانی چند

Ки аз маъонӣ ҳасанат кунам беоне чанд

که از معانی حسنت کنم بیانی چند

Куҷои маҷол ки то субҳи ҳашар ҳар нафасӣ

کجا مجال که تا صبح حشر هر نفسی

Кунам зи шоми фироқи ту достонӣ чанд

کنم ز شام فراق تو داستانی چند

Ғами ту сӯхти риёзам ба мечаҳ хоҳад монад

غم تو سوخت ریاضم به می چه خواهد ماند

Ба як баҳор агар бархӯрд хазоне чанд

به یک بهار اگر برخورد خزانی چند

На боғбон ва на гулчини маро ба дод расед

نه باغبان و نه گلچین مرا به داد رسید

Ба сина монад ҳамон ҳасрати фиғонӣ чанд

به سینه ماند همان حسرت فغانی چند

Магар ба чанг кунам як раҳи остин ро

مگر به چنگ کنم یک ره آستین را

Ҳазор ноҳияи судам бар остонӣ чанд

هزار ناحیه سودم بر آستانی چند

зи хавфу хашяту хории зи сабру сидқу сафо

ز خوف و خشیت و خواری ز صبر و صدق و صفا

Ба арзи ишқ ту оварад ба армағонӣ чанд

به عرض عشق تو آورد به ارمغانی چند

Ба чок синаам аз захм охирин пайдост

به چاک سینه ام از زخم آخرین پیداست

зи тирҳои нахустин ба дили нишоне чанд

ز تیرهای نخستین به دل نشانی چند

Маро сипор ба сагҳои кӯии хеш кунун

مرا سپار به سگ های کوی خویش کنون

Ки нест аз ҳама ҳастӣ ҷузи устихонӣ чанд

که نیست از همه هستی جز استخوانی چند

Куҷост ҷузи ту ки ороиши сад анҷуманӣ

کجاست جز تو که آرایش صد انجمنی

Санавбарӣ ки буд зеби бӯстонӣ чанд

صنوبری که بود زیب بوستانی چند

Ба қадари чеҳри худ озодкни сафойӣ ро

به قدر چهر خود آزادکن صفایی را

зи сарву сӯрӣу шамшоду арғавонӣ чанд

ز سرو و سوری و شمشاد و ارغوانی چند