Баҳор омад сабо зад чоки пероҳан ба бар гул ро

بهار آمد صبا زد چاک پیراهن به بر گل را

Чаро чун фасли даии оҳанг хомӯшӣаст булбул ро

چرا چون فصل دی آهنگ خاموشی است بلبل را

Ман азсўдои зулфу турраи ?ути мафтӯн , дило таъҷил

من ازسودای زلف و طره ات مفتون، دلا تعجیل

Ту бар бозуи зании занҷиру пар гардан наҳй ғул ро

تو بر بازو زنی زنجیر و پر گردن نهی غل را

Гиреҳ шуд дар гулӯи гиряи зи сайл дида осудам

گره شد در گلو گریه ز سیل دیده آسودم

Агар донстмии зи аввал ба раҳ май бастами ин пул ро

اگر دانستمی ز اول به ره می بستم این پل را

Дилам дар кунҷи танҳоӣ ба ҷон омад зи ттўилш

دلم در کنج تنهایی به جان آمد ز تطویلش

Магари омухт аз зулфати шаби ҳиҷрони татовул ро

مگر آموخت از زلفت شب هجران تطاول را

На сар овехт бар фитрок ва на хӯни рехт бар хокам

نه سر آویخت بر فتراک و نه خون ریخت بر خاکم

Ба дили чоки ин таъаллуқро , ба сари хоки ин тавассул ро

به دل چاک این تعلق را، به سر خاک این توسل را

Намои худ нурӣ аз тоби ҷамоли хештан варна

نما خود نوری از تاب جمال خویشتن ورنه

Ки дорад дар дўгитии тоби дидори он таҳаммул ро

که دارد در دوگیتی تاب دیدار آن تحمل را

Ба раҳмат боз дорам чашм бо сад маҳшари олоиш

به رحمت باز دارم چشم با صد محشر آلایش

Агар дар рӯзи фаслам чашм бигушое тФзл ро

اگر در روز فصلم چشم بگشایی تفضل را

Сафойии аҳл таслимаст чун сӯфии маози аллоҳ

صفایی اهل تسلیم است چون صوفی معاذ الله

Ба перомун нагардад кофарии он сони таваккул ро

به پیرامون نگردد کافری آن سان توکل را