Накҳати нофаи зи анфоси насим саҳар ояд

نکهت نافه ز انفاس نسیم سحر آید

Гӯйӣ аз ғорати он силсилаи нофа гар ояд

گویی از غارت آن سلسله نافه گر آید

Мӯеи афтодаи зи гиўси ту дар дасти сабо ро

مویی افتاده ز گیوس تو در دست صبا را

Кин чунин ғолияи густар ба ҳамаи бум ва бар ояд

کاین چنین غالیه گستر به همه بوم و بر آید

Туе он гулбуни бихор ки аз шавқи тамошо

تویی آن گلبن بیخار که از شوق تماشا

Булбули боғи турои ҷони иваз нола барояд

بلبل باغ ترا جان عوض ناله برآید

Бас ки ширину матбӯъу диловезӣу дилҷӯ

بس که شیرین و مطبوع و دلاویزی و دلجو

Заҳр аз дасти туам бо ҳамаи талхӣ шукр ояд

زهر از دست توام با همه تلخی شکر آید

Ҷой дар хилвати ҷони додмши охир ки мабодо

جای در خلوت جان دادمش آخر که مبادا

Ғамат аз рахна ӣ дил низ чу ман дар бадар ояд

غمت از رخنه ی دل نیز چو من در بدر آید

Тар нашуд пои дилам дар шикани зулфи ту рӯзӣ

تر نشد پای دلم در شکن زلف تو روزی

Зин чаҳ ҳосил ки сиришками ҳамаи шаб то камар ояд

زین چه حاصل که سرشکم همه شب تا کمر آید

Худ гирифтам дили хубон ҳама хорост ба сахтӣ

خود گرفتم دل خوبان همه خاراست به سختی

Ин қадари нола ӣ ушшоқ чаро беасар ояд

این قدر ناله ی عشاق چرا بی اثر آید

Дили маҷрӯҳи марои як назар аз чашми ту кофӣ

دل مجروح مرا یک نظر از چشم تو کافی

Вена буд марҳами захмӣ ки зи тир назар ояд

وین بود مرهم زخمی که ز تیر نظر آید

Сохтам бо ғами ҷонони ҳамаи айёми сафойӣ

ساختم با غم جانان همه ایام صفایی

То дигар ӯ ба ки созад чу марои умри сроид

تا دگر او به که سازد چو مرا عمر سرآید