Магӯ дилҳо ба таррорӣ рибоед

مگو دل ها به طراری رباید

Ки бо рағбати дил аз дунболаш ояд

که با رغبت دل از دنبالش آید

Ба бустони пеши он қади сарв бе рӯй

به بستان پیش آن قد سرو بی روی

Бгўтои хешро камтар ситояд

بگوتا خویش را کمتر ستاید

Ки ҳасташ гарчи қомати дилкаш аммо

که هستش گرچه قامت دلکش اما

Дар оғӯши вай осўдн нишоед

در آغوش وی آسودن نشاید

Ҷузи ин аз барг ва бориш чист ҳосил

جز این از برگ و بارش چیست حاصل

Ки сар то соқ гесуят намонад

که سر تا ساق گیسویت نماند

Чаҳ гесуе ки чун зулфи арӯсон

چه گیسویی که چون زلف عروسان

На анбари безад ва на машк сояд

نه عنبر بیزد و نه مشک ساید

Куҷои сарв аз вафоу меҳрбонӣ

کجا سرو از وفا و مهربانی

Бад-ӣни лутфу сафо бо кас барояд

بدین لطف و صفا با کس برآید

Қиёмашро қуудии дилнишини кӯ

قیامش را قعودی دلنشین کو

Нишасту хостии махсӯс бояд

نشست و خاستی مخصوص باید

На дар гулзор паҳлуят нишинад

نه در گلزار پهلویت نشیند

На дар бозор ҳамроҳат бияёд

نه در بازار همراهت بیاید

На рафторӣ ки зон ранҷӣ бакоҳад

نه رفتاری که زان رنجی بکاهد

На гуфторӣ ки зон ғанҷӣ фазояд

نه گفتاری که زان غنجی فزاید

Камоли ҳасану зебои ҳамин буд

کمال حسن و زیبایی همین بود

Ба аз ваии сӯратӣ кӣ рухи кушояд

به از وی صورتی کی رخ گشاید

Худо аз тарки аввалӣ манъ фармуд

خدا از ترک اولی منع فرمود

Куҷои худ тарки аввалӣ май намояд

کجا خود ترک اولی می نماید

Магар ӯ худ сафойӣ дар дўгитӣ

مگر او خود صفایی در دوگیتی

Марои гирди ғам аз хотир задойад

مرا گرد غم از خاطر زداید