Бар ту аз дасти сабои шому саҳар ғайритем ояд

بر تو از دست صبا شام و سحر غیرتم آید

Кӯ чаро дасти татовул ба сари зулф ту сояд

کو چرا دست تطاول به سر زلف تو ساید

Суда бар сунбули гесуии таманнои ту дастӣ

سوده بر سنبل گیسوی تمنای تو دستی

Ки ба бустон дигар аз ҷайби сабои буи гул ояд

که به بستان دگر از جیب صبا بوی گل آید

Доғи гулбарг рахт монад чунон бар дили хунин

داغ گلبرگ رخت ماند چنان بر دل خونین

Ки гули сурхи зи хоками иваз сабза барояд

که گل سرخ ز خاکم عوض سبزه برآید

Донад ар воъизи мо шодии қурбу ғами даврӣ

داند ار واعظ ما شادی قرب و غم دوری

Дигар аз дӯзаху фирдавс ҳадисӣ насарояд

دیگر از دوزخ و فردوس حدیثی نسراید

Нафасӣ чанд ба кунҷи қафас осӯда кашидӣ

نفسی چند به کنج قفس آسوده کشیدی

Лоҷарами сайри чамани ҷузи ғамат эй дил нафазояд

لاجرم سیر چمن جز غمت ای دل نفزاید

Даври резад ба гулӯи сад хами хунаш ба талофӣ

دور ریزد به گلو صد خم خونش به تلافی

Ҳаркии як дами зи шукри пора ӣ лаъли ту бхоид

هرکه یک دم ز شکر پاره ی لعل تو بخاید

Нкшми миннати дарбон , надаҳум заҳмати ҳоҷиб

نکشم منت دربان، ندهم زحمت حاجب

Донам он дар ки ту бандӣ дигарам кас накушояд

دانم آن در که تو بندی دگرم کس نگشاید

Чаҳ ба комам барисоне чаҳ ба ҳасрат бинишонӣ

چه به کامم برسانی چه به حسرت بنشانی

Рӯ ба ғайри ту даройин ман эй дӯст нишоед

رو به غیر تو درآیین من ای دوست نشاید

Чун сафойии ҳамаи айёми нишинӣ ба таҳайюр

چون صفایی همه ایام نشینی به تحیر

Агар он ҳури ҷнонти назарӣ рух бинмоед

اگر آن حور جنانت نظری رخ بنماید