Дилами пайваст ба эшон дар он зулфу занхдонаш

دلم پیوست به ایشان در آن زلف و زنخدانش

Чаҳ муҳкам шуд фароҳами кандау занҷир ва занадонаш

چه محکم شد فراهم کنده و زنجیر و زندانش

Ба теғи иштиёқами кишт ва хурсандам ки дар маҳшар

به تیغ اشتیاقم کشت و خرسندم که در محشر

Ба дастовези хунхории занами дастӣ ба домонаш

به دستاویز خونخواری زنم دستی به دامانش

Магари бори ғам аз ҷонами худ охир ваҳла бурдорӣ

مگر بار غم از جانم خود آخر وهله برداری

Ки ин дардӣаст каз аввал фурӯ мондам ба дирамонаш

که این دردی است کز اول فرو ماندم به درمانش

Марӣзи ишқро лобуди табибӣ чун ту боистӣ

مریض عشق را لابد طبیبی چون تو بایستی

Ки дории шарбатӣ дар хур аз он итоби хандонаш

که داری شربتی در خور از آن عتاب خندانش

Набӯд ар тнгдл аз доғи лаълати ғунча дар маънӣ

نبود ار تنگدل از داغ لعلت غنچه در معنی

Чаро чун ҷайби гул бепарда чок ояд гиребонаш

چرا چون جیب گل بی پرده چاک آید گریبانش

Чаҳ боғаст инки дар айни баҳор аз ғояти ҳурмон

چه باغ است اینکه در عین بهار از غایت حرمان

Ба ҷои нағма афғон мекунад мурғи гулистонаш

به جای نغمه افغان می کند مرغ گلستانش

Ба зулф ӯ чу дили бастии зи аҳволи ман огаҳи шӯ

به زلف او چو دل بستی ز احوال من آگه شو

Ки он саргаштаи ҳам шабаҳӣаст аз шабҳои ҳиҷронаш

که آن سرگشته هم شبهی است از شب های هجرانش

Чунон торику тӯлонӣ ки бе як мӯ хилоф омад

چنان تاریک و طولانی که بی یک مو خلاف آمد

Саводи шоми ҳиҷрони мӯ ба мӯи зулфи парешонаш

سواد شام هجران مو به مو زلف پریشانش

Аз он нолам ки номад бар серум чун захм зад варна

از آن نالم که نامد بر سرم چون زخم زد ورنه

Гаронӣ нест дилро яксар сӯзани зи пайконаш

گرانی نیست دل را یکسر سوزن ز پیکانش

Ба сад шамшеру новаки номад аз душмани сафойӣ ро

به صد شمشیر و ناوک نامد از دشمن صفایی را

Ҷироҳотӣ ки дорад синаам зи абрӯӣу мижгонаш

جراحاتی که دارد سینه ام ز ابروی و مژگانش