Ба поён рафт дар базмати марои дӯш

به پایان رفت در بزمت مرا دوش

Ки аз ҳур ва қусӯрам шуд фаромӯш

که از حور و قصورم شد فراموش

Кашидам бода аз минои он лаъл

کشیدم باده از مینای آن لعل

Ки дорад ақлро махмуру мадҳуш

که دارد عقل را مخمور و مدهوش

Ба гармии даму гирои чашм

به گرمی دم و گیرایی چشم

Рабӯдии ҳушам аз сари тобам аз туаш

ربودی هوشم از سر تابم از توش

Май аз чашмат хӯрам вази ғамзагони захм

می از چشمت خورم وز غمزگان زخم

Аҷаби нешӣ маро додӣ пас аз нӯш

عجب نیشی مرا دادی پس از نوش

Агар оби ҷамолати тоб ҷон нест

اگر آب جمالت تاب جان نیست

Чаро чун мар . . . Оварда дар ҳуш

چرا چون مر...آورده در هوش

Чаҳ ком аз сарви бен ҷӯӣ ки ноком

چه کام از سرو بن جویی که ناکام

Ба як мавқиф буд мавқуфу хомӯш

به یک موقف بود موقوف و خاموش

Биҷӯ сарвии лғзронии назари дузд

بجو سروی لغزرانی نظر دزد

Биҷӯ моҳии қсби пӯшии қадаҳи нӯш

بجو ماهی قصب پوشی قدح نوش

Длоромии схндони молики чашм

دلارامی سخندان مالک چشم

Глндомӣ ғазал хон соҳиби гӯш

گلندامی غزل خوان صاحب گوش

Ки дар чашмаш буд аз ҷавр дил дид

که در چشمش بود از جور دل دید

Ки дар гӯшаш буд аз ҷинси ҷони ҳуш

که در گوشش بود از جنس جان هوش

Ба фарти ковуш аз хешами барии сохт

به فرط کاوش از خویشم بری ساخت

зи бадхоҳам чаҳ миннатҳост бар дӯш

ز بدخواهم چه منت هاست بر دوش

Сафойиро ба саҳв ар новарии ёд

صفایی را به سهو ار ناوری یاد

Ба амд аз хотираши новари фаромӯш

به عمد از خاطرش ناور فراموش