Ба тарки масти ту дастӣ раҳо кунам дили хеш

به ترک مست تو دستی رها کنم دل خویش

Нуҳум ба гардани сайёди хӯни бсмли хеш

نهم به گردن صیاد خون بسمل خویش

Чунон ба шавқи тпидм ба зери ханҷари ишқ

چنان به شوق طپیدم به زیر خنجر عشق

Ки дида боз накардам ба рӯй қотили хеш

که دیده باز نکردم به روی قاتل خویش

Асар надошт яке аз ҳазор нола ӣ ман

اثر نداشت یکی از هزار ناله ی من

Надонам аз дил ӯ , ё бинолам аз дили хеш

ندانم از دل او، یا بنالم از دل خویش

зи бас ба кини тамоюлнигор меҳри ниҳод

ز بس به کین تمایل نگار مهر نهاد

Марои басӣ аҷаб ояд ки ҳаст моили хеш

مرا بسی عجب آید که هست مایل خویش

Фиғон аз ин дили мафтӯн ки то ба хоки фано

فغان از این دل مفتون که تا به خاک فنا

Нарехт хӯни ман осон наёфт мушкили хеш

نریخت خون من آسان نیافت مشکل خویش

Шабасту роҳ ба вомондагони қофилаи гум

شب است و راه به واماندگان قافله گم

Бурун кунад магари он маи сиррии зи маҳмили хеш

برون کند مگر آن مه سری ز محمل خویش

Муқобили ма ӣ мо меҳри машъалӣ на фузун

مقابل مه ی ما مهر مشعلی نه فزون

Ҳазор машъалаи афрӯзад ар муқобили хеш

هزار مشعله افروزد ار مقابل خویش

Зимоми ноқа агар дар кафаст Лайлӣ ро

زمام ناقه اگر در کف است لیلی را

Диҳад ба маҳзари маҷнӯни қарори манзили хеш

دهد به محضر مجنون قرار منزل خویش

Маро сиррӣаст сафойӣ ки биспурам рӯзӣ

مرا سری است صفایی که بسپرم روزی

Сиррӣ ба поиш ва шарм оядам зи ҳосили хеш

سری به پایش و شرم آیدم ز حاصل خویش