Агар баҳами занам аз гиряи чашми пари нам ро

اگر بهم زنم از گریه چشم پر نم را

Ба сайли ашки даҳуми дудмони одам ро

به سیل اشک دهم دودمان آدم را

Чунин ки оташи ишқам ба сина шуъла кашид

چنین که آتش عشقم به سینه شعله کشید

Бисӯзам аз туфи ҷон ҳар нафаси ҷаҳаннам ро

بسوزم از تف جان هر نفس جهنم را

Зимому лашкариро ба дасти ғамзаи мспор

زمام و لشکری را به دست غمزه مسپار

Ба пой дар фикан аз як нигаҳи ду олам ро

به پای در فکن از یک نگه دو عالم را

зи ошёни мпрони сад ҳазор тоири дил

ز آشیان مپران صد هزار طایر دل

Баҳам мазан дигар он зулфакони пари хам ро

بهم مزن دگر آن زلفکان پر خم را

Ҷароҳати ту ба дил марҳамасту миннат низ

جراحت تو به دل مرهم است و منت نیز

зи захми теғи ту бар гарданаст марҳам ро

ز زخم تیغ تو بر گردن است مرهم را

Маро ба хотима оварда ишқи бозии хатм

مرا به خاتمه آورده عشق بازی ختم

Бутӣ ки зевар аз ангушт ӯст хотам ро

بتی که زیور از انگشت اوست خاتم را

зи ҳасани ёр чу ҳрдми хабар ба соҳати дил

ز حسن یار چو هردم خبر به ساحت دل

Ба мужда ишқ ваем дод олимии ғам ро

به مژده عشق ویم داد عالمی غم را

Ду зулф дар ҳам ёр ар яке ба чанг кунам

دو زلف در هم یار ار یکی به چنگ کنم

Кунам шумори ғами ин рӯзгори дарҳам ро

کنم شمار غم این روزگار درهم را

Ҳамон далели гуноҳаши гувоҳ исмат ӯст

همان دلیل گناهش گواه عصمت اوست

Чаҳ ғами зи сарзаниш мардумаст Марям ро

چه غم ز سرزنش مردم است مریم را

Сарат ба пой нигорасту ҷон барои нисор

سرت به پای نگار است و جان برای نثار

Сафойии ин ҳама таъхир чист икдм ро

صفایی این همه تأخیر چیست یکدم را