Хоҳам аз шавқи занами бӯсаи мукаррар ба даҳонам

خواهم از شوق زنم بوسه مکرر به دهانم

Гоҳу бегоҳ ки ном ту барояд ба забонам

گاه و بیگاه که نام تو برآید به زبانم

Гӯям ин ғоят ҳасанасту малоҳат ки ту дорӣ

گویم این غایت حسن است و ملاحت که تو داری

Боз чун бнгрмт дар назари ое ба аз онам

باز چون بنگرمت در نظر آیی به از آنم

Дар камолоти ту чндонкаҳ сухан мекунам охир

در کمالات تو چندانکه سخن می کنم آخر

Нотамомаст маъонӣ ки наганҷӣ ба баёнам

ناتمام است معانی که نگنجی به بیانم

Сангу хоки раҳ душман шавад аз пастӣу хорӣ

سنگ و خاک ره دشمن شود از پستی و خواری

Сару ҷон дар қидматгар ба муҳаббати нФшонм

سر و جان در قدمت گر به محبت نفشانم

Дар ҷудои ту аҷаб нест ки аз ман бшкибӣ

در جدایی تو عجب نیست که از من بشکیبی

Ман чаҳ тадбир кунам каз ту таҳаммул натавонам

من چه تدبیر کنم کز تو تحمل نتوانم

То ниёе ва ба ҷои дил тангам нанишинӣ

تا نیایی و به جای دل تنگم ننشینی

Ту чаҳ доне ки дарин зовия чун май гузаронам

تو چه دانی که درین زاویه چون می گذرانم

Беш вкми рози ту то гӯшзад ғайр нагардад

بیش وکم راز تو تا گوشزد غیر نگردد

Як нафаси ҷузи дили худ кас нашунидааст фиғонам

یک نفس جز دل خود کس نشنیده است فغانم

Дармиёни ту ва ман воситаи дил буд ва хабар шуд

درمیان تو و من واسطه دل بود و خبر شد

Варна ӯ ҳам нашудӣ воқифи асрори ниҳонам

ورنه او هم نشدی واقف اسرار نهانم

Кас надонист ки гирёни кӣм варна сафойӣ

کس ندانست که گریان کیم ورنه صفایی

Чашми мардуми ҳама дидааст ба рухи ашки равонам

چشم مردم همه دیده است به رخ اشک روانم