Гар буд қобили қурбони қудумати ҷонам

گر بود قابل قربان قدومت جانم

Бевафоем ки ба ҷон дар талабати дармонам

بی وفایم که به جان در طلبت درمانم

Хуррами он рӯз ки қайдам бигушоӣанд зи пой

خرم آن روز که قیدم بگشایند ز پای

Ва зи қафаси бози пурди тоири боли афшонам

و ز قفس باز پرد طایر بال افشانم

Биспурам роҳи гулистони вафои дасти нишон

بسپرم راه گلستان وفا دست نشان

Пар кунанд аз гули мақсӯди магари домонам

پر کنند از گل مقصود مگر دامانم

Гар ба пои саги кӯй ту басоем сар ва рӯй

گر به پای سگ کوی تو بسایم سر و روی

Тораки фахр ва шараф бугзарад аз кайвонам

تارک فخر و شرف بگذرد از کیوانم

Вар ба хок дар худ бахшеми оромгҳӣ

ور به خاک در خود بخشیم آرامگهی

Фарқи хуршед буд дар қадами дарбонам

فرق خورشید بود در قدم دربانم

Гар на занҷир ӣ савдоӣ ту будам зи нахуст

گر نه زنجیر ی سودای تو بودم ز نخست

Пас чаро адл ту фармуд бад-ӣни зиндонам

پس چرا عدل تو فرمود بدین زندانم

Бар карӣмӣ зкромт шавадам Хизри тариқ

بر کریمی زکرامت شودم خضر طریق

Чанд доранд саросемау саргардонам

چند دارند سراسیمه و سرگردانم

На кунун аҷзи худ аз қурби ту маълумам шуд

نه کنون عجز خود از قرب تو معلومم شد

Рӯзгорӣаст ки дар нақзи ҳамми ҳайронам

روزگاری است که در نقض همم حیرانم

Гар ба домони туами даст таманно нарасед

گر به دامان توام دست تمنا نرسید

Шукри ллаҳ ки ба гӯш ту расед афғонам

شکر لله که به گوش تو رسید افغانم

Наҳем аз нолаи мФрмои сафойӣ ки намонад

نهیم از ناله مفرمای صفایی که نماند

Беш аз ин тоби таҳаммули зи тоби ҳиҷронам

بیش از این تاب تحمل ز تاب هجرانم