Бёкаҳи ин шаби ҳиҷрони зи баси дарозу сиёҳ

بیاکه این شب هجران ز بس دراز و سیاه

Кас эҳтиёҷ надорад чу ман ба тобиши моҳ

کس احتیاج ندارد چو من به تابش ماه

Маро ба дида нишин то дигар наризад ашк

مرا به دیده نشین تا دگر نریزد اشک

Маро ба синаи гузар то дигар нахезад оҳ

مرا به سینه گذر تا دگر نخیزد آه

Макун хаёл ки хӯни марои ниҳони дорӣ

مکن خیال که خون مرا نهان داری

Ки аз ду чашм ту дорам ба қатли худ дўгўоаҳ

که از دو چشم تو دارم به قتل خود دوگواه

Ба фарқи кӯи қадамӣ ранҷа дорам эй қотил

به فرق کو قدمی رنجه دارم ای قاتل

Ки бо ту сулҳ кунам хӯни худ ба ним нигоҳ

که با تو صلح کنم خون خود به نیم نگاه

Насиби мости ҳамин ашки сурху гӯна ӣ зард

نصیب ماست همین اشک سرخ و گونه ی زرد

зи чеҳрҳои сифеду зи чашмҳои сиёҳ

ز چهرهای سفید و ز چشم های سیاه

Дилам дар он саф мижгон фитод то чаҳ кунад

دلم در آن صف مژگان فتاد تا چه کند

Пиёдае ба масофи чаҳор фавҷи сипоҳ

پیاده ای به مصاف چهار فوج سپاه

Кашид зулмати хати ҷадвалӣ ба гирди лабаш

کشید ظلمت خط جدولی به گرد لبش

Ки дил ба чашма ӣ ҳайвон ӯ наёбади роҳ

که دل به چشمه ی حیوان او نیابد راه

Ба умрҳои тавили ин забони қосири ман

به عمرهای طویل این زبان قاصر من

Ҳадиси зулфи дарози ту кӣ кунад кӯтоҳ

حدیث زلف دراز تو کی کند کوتاه

Маро ба даври хату турраи ту андак ва беш

مرا به دور خط و طره تو اندک و بیش

Ҳамеша рӯз сиёҳасту рӯзгори табоҳ

همیشه روز سیاه است و روزگار تباه

Ба садҳазори итоб аз ту барнатобам рӯй

به صدهزار عتاب از تو برنتابم روی

Ман аз куҷоу малолати куҷои маози аллоҳ

من از کجا و ملالت کجا معاذ الله

Марони сафойии муштоқро азин сари кӯй

مران صفایی مشتاق را ازین سر کوی

Гадоӣ роҳ нишин нест нанги шавкату шоҳ

گدای راه نشین نیست ننگ شوکت و شاه