Зери Рахши он гардан симин кашида

زیر رخش آن گردن سیمین کشیده

Субҳӣаст баланд аз пас хуршеди дамида

صبحی است بلند از پس خورشید دمیده

Теғат ба ниёамаст ва кашад халқ , чаҳ ташбеҳ

تیغت به نیام است و کشد خلق، چه تشبیه

Абрӯии хамати рост ба шамшер кашида

ابروی خمت راست به شمشیر کشیده

Онҷои мижаи саргарми назари бозӣу ӣнҷо

آنجا مژه سرگرم نظر بازی و اینجا

Сад хори маро дар дили хӯни бори халида

صد خار مرا در دل خون بار خلیده

Тират ба камонаст ва кунӣ сайд чаҳ нисбат

تیرت به کمان است و کنی صید چه نسبت

Мижгони каҷати рост ба пайкон парида

مژگان کجت راست به پیکان پریده

Чун рози ту пӯшам ки ду сад лؤлؤии ғаммоз

چون راز تو پوشم که دو صد لؤلؤی غماز

Накушода лаб аз дарди фурӯи рехти зи дида

نگشاده لب از درد فرو ریخت ز دیده

Пинҳон чаҳ кунам дард ки такзиб забон кард

پنهان چه کنم درد که تکذیب زبان کرد

Хӯни дилам аз дида ки бар рӯй давида

خون دلم از دیده که بر روی دویده

Дил дар шикани зулфи ту доне ба чаҳ монад

دل در شکن زلف تو دانی به چه ماند

Он Кебек ки дар чнгли шаҳбози тпидаҳ

آن کبک که در چنگل شهباز طپیده

Кӯтаҳ накунад даст ва ба поят наниҳад сар

کوته نکند دست و به پایت ننهد سر

Зулф аз чаҳ агар лаъли ту як раҳ нагузида

زلف از چه اگر لعل تو یک ره نگزیده

Ман бо ҳамаи даврӣ чаҳ кунам кобрўӣ ӯ низ

من با همه دوری چه کنم کابروی او نیز

Болои вай аз ҳасрати он лаъли хамида

بالای وی از حسرت آن لعل خمیده

Чашми ту дилам дар назар оварад ва раҳо кард

چشم تو دلم در نظر آورد و رها کرد

Сёдкҷои дидаи кас аз сайди рамида

صیادکجا دیده کس از صید رمیده

Хат нест ки ин дар ғами мо хӯн сиёҳ аст

خط نیست که این در غم ما خون سیاه است

Каз чашми қалам бар рухи авроқи чакида

کز چشم قلم بر رخ اوراق چکیده

Барҷои мидодами хуй хиҷлат чакад аз калак

برجای مدادم خوی خجلت چکد از کلک

Дар ҳасани рахту онҳамаи авсофи ҳамида

در حسن رخت و آنهمه اوصاف حمیده

Як дафтар аз асрор ғамат ронад сафойӣ

یک دفتر از اسرار غمت راند صفایی

Ҳар чанд забонаш чу қалам буд бурӣда

هر چند زبانش چو قلم بود بریده