зи рухи бардошти дӯши он маи ҷалилӣ

ز رخ برداشت دوش آن مه جلیلی

Таҷаллӣ кард бар рӯем Суҳайлӣ

تجلی کرد بر رویم سهیلی

Аз он рӯи рӯзи ман чун шаб сияҳ шуд

از آن رو روز من چون شب سیه شد

Ба рӯз оварадам аз ғами турфаи Лайлӣ

به روز آوردم از غم طرفه لیلی

Ба чархам хост зи оҳи синаи абрӣ

به چرخم خاست ز آه سینه ابری

Ба хоками рехти зи оби дидаи силӣ

به خاکم ریخت ز آب دیده سیلی

Маро танҳо раво набӯд маломат

مرا تنها روا نبود ملامت

Ки дорам дар фироқаши войу ?вилӣ

که دارم در فراقش وای و ویلی

Парешони дркмндши мондаи ҷамъӣ

پریشان درکمندش مانده جمعی

Хурушон аз хаёлаш гашта хеле

خروشان از خیالش گشته خیلی

Аёни гаштии айёри зуҳду парҳез

عیان گشتی عیار زهد و پرهیز

Гараш миқдод дидӣ ё Кумайлӣ

گرش مقداد دیدی یا کمیلی

Вафоу меҳраши андари сина бисёр

وفا و مهرش اندر سینه بسیار

Ҳаёу шармаши андари дида хеле

حیا و شرمش اندر دیده خیلی

Маро бар сари зи савдояш на шурӣ

مرا بر سر ز سودایش نه شوری

Маро дар дил ба дидораш на майлӣ

مرا در دل به دیدارش نه میلی

Ки он ояд ба мизонеу вазнӣ

که آن آید به میزانی و وزنی

Ки ин гунҷад ба миқдорӣу килӣ

که این گنجد به مقداری و کیلی

Сафойии ишқи моу ҳасан ӯ барад

صفایی عشق ما و حسن او برد

зи ёди афсона ӣ маҷнӯну Лайлӣ

ز یاد افسانه ی مجنون و لیلی