Тарсам ки расад аз ту марои пайку паёмӣ

ترسم که رسد از تو مرا پیک و پیامی

Он рӯз ки аз ман на нишонаст ва на номӣ

آن روز که از من نه نشان است و نه نامی

эй мурғи дил аз гулшану боғат чаҳ ғами афзуд

ای مرغ دل از گلشن و باغت چه غم افزود

Косўдаҳ ба кунҷи қафасу гӯша ӣ домӣ

کآسوده به کنج قفس و گوشه ی دامی

Рӯзи ашк ба домону шабами нола ба гардун

روز اشک به دامان و شبم ناله به گردون

Бар мо гузар ва чанд чунин субҳӣу шомӣ

بر ما گذر و چند چنین صبحی و شامی

Лаби ташна чаҳ пое ба раҳи дайри Муғони пўӣ

لب تشنه چه پایی به ره دیر مغان پوی

Шояд ки Муғони даст ту гиранд ба ҷомӣ

شاید که مغان دست تو گیرند به جامی

зи айвони муноҷот ба майдони харобот

ز ایوان مناجات به میدان خرابات

Табдил кун албата дирангӣ ба хиромӣ

تبدیل کن البته درنگی به خرامی

Мастурӣ ва мастӣ натавон дошт баҳами ҷамъ

مستوری و مستی نتوان داشت بهم جمع

Дастии зан ва бурдор сӯии майкадаи гомӣ

دستی زن و بردار سوی میکده گامی

Чун бар дар майхонаи рисии баҳри худ онҷо

چون بر در میخانه رسی بهر خود آنجا

Май ҷӯи зи муқӣмони хароботи мақомӣ

می جو ز مقیمان خرابات مقامی

Дар маҳфил май бо ҳамаи навмидӣу нуқсон

در محفل می با همه نومیدی و نقصان

Таҳсил кун аз шоҳиду мутриби ҳамаи комӣ

تحصیل کن از شاهد و مطرب همه کامی

Дил дар хами зулфин диловези длором

دل در خم زلفین دلاویز دلارام

Дар чанги ду шаҳбози фурӯмондаи ҳаммомӣ

در چنگ دو شهباز فرومانده حمامی

Аз оташи дили сӯхти сафойитару хушкам

از آتش دل سوخت صفایی تر و خشکم

Ишқасту куҷо фарқ кунад пухтау хомӣ

عشق است و کجا فرق کند پخته و خامی