Агар борӣ ба боғ аз дар даройӣ

اگر باری به باغ از در درآیی

Дар фирдавс бар гулшани гушойӣ

در فردوس بر گلشن گشایی

Шабати ма дар муқобил рух барафрӯхт

شبت مه در مقابل رخ برافروخت

Ниҳон шуд рӯз бо он равшаноӣ

نهان شد روز با آن روشنایی

Ба шаби хуршед аз онру , рӯй бнҳФт

به شب خورشید از آنرو، روی بنهفت

Ки шармаш ояд аз бедасту пое

که شرمش آید از بی دست و پایی

Ба ҳам чашмяти ъбҳр дида багушӯд

به هم چشمیت عبهر دیده بگشود

Аҷаби сами алъҷби зин бе ҳаёе

عجب ثم العجب زین بی حیایی

Ало эй сарв бо он чеҳру боло

الا ای سرو با آن چهر و بالا

Бирав бигзор аз сари худнамое

برو بگذار از سر خودنمایی

Дару ёқӯти ҷононро чаҳ нисбат

در و یاقوت جانان را چه نسبت

Ба марҷону гуҳар дар ҷон физойӣ

به مرجان و گهر در جان فزایی

На гавҳарро буд ин обдорӣ

نه گوهر را بود این آبداری

На марҷонро буд ин шаҳди хое

نه مرجان را بود این شهد خایی

Чаро меҳри миннат дар синаи андохт

چرا مهر منت در سینه انداخت

Набӯд ин кор агар кори худоӣ

نبود این کار اگر کار خدایی

Сияҳи пӯшеди зулфат аз чаҳ гар нест

سیه پوشید زلفت از چه گر نیست

Ба доғи кушта ӣ ишқати азое

به داغ کشته ی عشقت عزایی

Бикун чндонкаҳи хоҳии сахти рӯе

بکن چندانکه خواهی سخت رویی

Ки ноед аз сафойии суст рое

که ناید از صفایی سست رایی