Намонад аз тоби ҳиҷронати марои дигари шикебе

نماند از تاب هجرانت مرا دیگر شکیبایی

Аҷаб набӯд агар зин пас кашад корам ба расвоӣ

عجب نبود اگر زین پس کشد کارم به رسوایی

Дилам дар сина ҷӯшад зи оташ рӯят макун ҳайрат

دلم در سینه جوشد ز آتش رویت مکن حیرت

Ту оташро ба ҷӯши ореи бад-ӣни гармӣу гироӣ

تو آتش را به جوش آری بدین گرمی و گیرایی

зи савдои руху зулфати ду суд омад марои ҳосил

ز سودای رخ و زلفت دو سود آمد مرا حاصل

Дилии худройу девона , сиррии пуршӯру савдое

دلی خودرای و دیوانه، سری پرشور و سودایی

Аҷаб дорам ки чун омухтии он лаъл гуё ро

عجب دارم که چون آموختی آن لعل گویا را

Куҷо кӣ аз дами гарм ки эъҷози масеҳое

کجا کی از دم گرم که اعجاز مسیحایی

Дар авсофати арақи резад ба ҷои дӯда бар калакам

در اوصافت عرق ریزد به جای دوده بر کلکم

Ки омад сафҳае аз дафтари ҳасани ту зебоӣ

که آمد صفحه ای از دفتر حسن تو زیبایی

Маро бо дайн ва дунё нест кории молу ҷони чбўд

مرا با دین و دنیا نیست کاری مال و جان چبود

Нтобам рӯй аз рояти баҳри чам ҳукм фармое

نتابم روی از رایت بهر چم حکم فرمایی

Баҳри ҳол аз ту мунтаҳои маро бар дӯш ҷон бошад

بهر حال از تو منتها مرا بر دوش جان باشد

Ба қаҳрам гар бисӯзоне вар аз лутфам бибахшое

به قهرم گر بسوزانی ور از لطفم ببخشایی

Ту худ гоҳе магари дасти тараҳҳуми соӣим бар сар

تو خود گاهی مگر دست ترحم سائیم بر سر

Ки набӯд бо ғами ишқати марои чашми тани осое

که نبود با غم عشقت مرا چشم تن آسایی

Ба ёди лаъли мигўнти мудом ар хӯн хӯрам шояд

به یاد لعل میگونت مدام ار خون خورم شاید

Ки дили омухти зи он мижгони марои расми ҷгрхоиӣ

که دل آموخت ز آن مژگان مرا رسم جگرخایی

Ҷавононро маломат кардамӣ аз ишқ ва худ ногуҳ

جوانان را ملامت کردمی از عشق و خود ناگه

Ба аҳди перии охири сар бар оварадам ба шайдое

به عهد پیری آخر سر بر آوردم به شیدایی

Ту гӯйӣ дил бирав вопаси ситон ва ман дарин фикрат

تو گویی دل برو واپس ستان و من درین فکرت

Ки чун берун барам ҷон аз кафи он тарки яғмое

که چون بیرون برم جان از کف آن ترک یغمایی

Сафойии ман ки мекардам мудовои гирифторон

صفایی من که می کردم مداوای گرفتاران

Ба кори хеши дармондам ба сад тадбиру доноӣ

به کار خویش درماندم به صد تدبیر و دانایی