Таъолии аллоҳ чаҳ гӯям зи он никуӣ

تعالی الله چه گویم ز آن نکویی

Ки некӯтар буд аз ҳар чаҳ гӯйӣ

که نیکوتر بود از هر چه گویی

Парӣ дар кисвати мардуми падедор

پری در کسوت مردم پدیدار

Малик дар ҷилди инсони рафтаи гӯйӣ

ملک در جلد انسان رفته گویی

Маро бовар намешуд кодмии зод

مرا باور نمی شد کآدمی زاد

Бад-ӣн ҳад мерасад дар хуби рӯе

بدین حد می رسد در خوب رویی

Бад-ӣни халқ аз худо хоҳам крои боз

بدین خلق از خدا خواهم کرا باز

Бад-ӣни меҳр аз куҷо ҷӯям чу ӯе

بدین مهر از کجا جویم چو اویی

На кораи ёбмш бар тарки пари хоаш

نه کاره یابمش بر ترک پرخاش

На моили бинмш бар ҷанги ҷӯӣ

نه مایل بینمش بر جنگ جویی

Ба сад манзили гурезон аз мноът

به صد منزل گریزان از مناعت

Ба сад фарсанги давр аз тунди хуӣ

به صد فرسنگ دور از تند خویی

Ба номизди бутии хуши хӯка ӯ рост

به نامیزد بتی خوش خوکه او راست

Амони бахтӣ ба ҷои фитнаи ҷӯӣ

امان بختی به جای فتنه جویی

Ба майдони ту танҳо гашта помол

به میدان تو تنها گشته پامال

Ба чавгони ту сарҳо карда гӯйӣ

به چوگان تو سرها کرده گویی

Ба сайр бӯстон бархез каз шарм

به سیر بوستان برخیز کز شرم

Ба ҷой худ нишинад сарви ҷӯӣ

به جای خود نشیند سرو جویی

Муҷовири монами он дарро ки поӣӣ

مجاور مانم آن در را که پائی

Мусофир оем он раҳро ки пўиӣ

مسافر آیم آن ره را که پویی

Сафойиро бикаш ё пеши худкаш

صفایی را بکش یا پیش خودکش

Халосам кун худоро зини дурӯе

خلاصم کن خدا را زین دورویی