Маро чун ту ёрии ғам гусор аст

مرا چون تو یاری غم گسار است

Ба ғами шодами вари афзӯн аз шумор аст

به غم شادم ور افزون از شمار است

Ало эй гулистони аҳли маънӣ

الا ای گلستان اهل معنی

Ки гулҳои ту бо осеб хор аст

که گل های تو با آسیب خار است

Ба ҷом аз шеру шаҳдамгар шаробӣ аст

به جام از شیر و شهدم گر شرابی است

Ба комами давр аз он лаби заҳр мор аст

به کامم دور از آن لب زهر مار است

Ба кавсар аз он даҳонами даъват аз чист

به کوثر از آن دهانم دعوت از چیست

Напиндорам ки чунон хуш гўор аст

نپندارم که چونان خوش گوار است

Маро бо ин лаб аз таснӣм нанг аст

مرا با این لب از تسنیم ننگ است

Маро бо ин рух аз фирдавс ор аст

مرا با این رخ از فردوس عار است

Ба лаби шарми рухи марҷону ёқӯт

به لب شرم رخ مرجان و یاقوت

Ба рухи рашки дили норанг ва нор аст

به رخ رشک دل نارنگ و نار است

Бдоҳтҳои он нӯшин даҳани байн

بداهت های آن نوشین دهن بین

Ки бо чандини малоҳати шаҳд бор аст

که با چندین ملاحت شهد بار است

Наими ҷинат ар бовари надорӣ

نعیم جنت ار باور نداری

Надидаш дидам инак базм ёр аст

ندیدش دیدم اینک بزم یار است

Каз осоиши Наими андар Наим аст

کز آسایش نعیم اندر نعیم است

Ва зи ороиши баҳори андар баҳор аст

و ز آرایش بهار اندر بهار است

Сафойӣ бевафоеҳои хубон

صفایی بی وفایی های خوبان

Гуноҳ аз бахт мо наз рӯзгор аст

گناه از بخت ما نز روزگار است