Он бода ки дар миллати ислом ҳаром аст

آن باده که در ملت اسلام حرام است

Аз дасти ту нӯшами худ агар моҳ сиём аст

از دست تو نوشم خود اگر ماه صیام است

Кӯтаҳи назар ар моҳи тамомат ба мисл хонд

کوته نظر ار ماه تمامت به مثل خواند

Ин нақси баси онро ки на аз аҳл калом аст

این نقص بس آنرا که نه از اهل کلام است

Тӯбо ба қадати ҳайрату ҳўро ба рахти мот

طوبی به قدت حیرت و حورا به رخت مات

Пеши ту санавбар ки ва хўршидкдом аст

پیش تو صنوبر که و خورشیدکدام است

Болои турои паст буд нисбати шамшод

بالای ترا پست بود نسبت شمشاد

Бо он чаму хами ҳайф ки қосири з хиром аст

با آن چم و خم حیف که قاصر ز خرام است

Бо қомати мавзун чаҳ кунад срўкаҳи ночор

با قامت موزون چه کند سروکه ناچار

Ҳамвора ба як пои гирифтор қиём аст

همواره به یک پای گرفتار قیام است

Як ршҳаҳи зи лаъли ту ва сад соғари лабрез

یک رشحه ز لعل تو و صد ساغر لبریز

Бо ншأаҳи ваии мастӣ майро чаҳ давом аст

با نشأه وی مستی می را چه دوام است

Магушо сӯии гулшани зи қафаси болу пурм ро

مگشا سوی گلشن ز قفس بال و پرم را

Каз боғи Ирами хўштрми ин гӯша ӣ дом аст

کز باغ ارم خوشترم این گوشه ی دام است

Бар садри дил аз дайр ва ҳарам нест Муқӣмӣ

بر صدر دل از دیر و حرم نیست مقیمی

То хайли ғаматро ба сафи сина мақом аст

تا خیل غمت را به صف سینه مقام است

Боз аз чаҳ кашидӣ хати зангори бробрў

باز از چه کشیدی خط زنگار برابرو

Афзӯни кашии амрўзкаҳи теғат ба ниёам аст

افزون کشی امروزکه تیغت به نیام است

Хушку терм аз оташи дили сӯхти сафойӣ

خشک و ترم از آتش دل سوخت صفایی

Бо ишқ чаҳ ҷои сухан аз пухта ва хом аст

با عشق چه جای سخن از پخته و خام است