Аз ҷону сар дареғ надорам ба пои дӯст

از جان و سر دریغ ندارم به پای دوست

Ҳар дам ба мӯҷибии сару ҷонами фидои дӯст

هر دم به موجبی سر و جانم فدای دوست

То умр ҷовдон диҳадам дӯст дар иваз

تا عمر جاودان دهدم دوست در عوض

Зебад ки зиндаи зиндаи бимирам барои дӯст

زیبد که زنده زنده بمیرم برای دوست

эй дили зи ҷони бадари шӯу тарк ҳаёт кун

ای دل ز جان بدر شو و ترک حیات کن

Гар дар ҳалоки мо ва ту бошад ризои дӯст

گر در هلاک ما و تو باشد رضای دوست

Аз рӯй меҳри гӯи назарии сӯй мо фикан

از روی مهر گو نظری سوی ما فکن

То рӯй мо тилло шавад азкимёии дӯст

تا روی ما طلا شود ازکیمیای دوست

Ноланди ногзр ба ҷаҳон ҳар кас аз раҳе

نالند ناگزر به جهان هر کس از رهی

Халқ аз ҷафои душман ва мо бар вафои дӯст

خلق از جفای دشمن و ما بر وفای دوست

ӯ қасд қатл дорад ва ман чашми қурби кош

او قصد قتل دارد و من چشم قرب کاش

Сабқати баради дуои ман аз муддаои дӯст

سبقت برد دعای من از مدعای دوست

эй шаҳи гадои давлати дунёи туе на мо

ای شه گدای دولت دنیا تویی نه ما

Пас дигар аз чаҳ фахр кунӣ бар гадои дӯст

پس دیگر از چه فخر کنی بر گدای دوست

Бо тӯли рўзҳшри зи сари гирами ин ҳадис

با طول روزحشر ز سر گیرم این حدیث

Кӯтаҳ фитад куҷо ба аҷали моҷарои дӯст

کوته فتد کجا به اجل ماجرای دوست

Маҳрӯм аз остон чу сафойии марон дигар

محروم از آستان چو صفایی مران دگر

Онро ки дидаи боз буд брътои дӯст

آن را که دیده باز بود برعطای دوست