Хасми ҷони кавкаби ту душмани тани ахтари мо

خصم جان کوکب تو دشمن تن اختر ما

Ранҷи қатли аввали ту хории банди охири мо

رنج قتل اول تو خواری بند آخر ما

Дили ниҳод аз ту ба даврии тани ғампарвар мо

دل نهاد از تو به دوری تن غم پرور ما

Мо бирафтем ва ту донеу дили ғами хури мо

ما برفتیم و تو دانی و دل غم خور ما

Бахти бад то ба куҷо май баради обишхури мо

بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما

Сар чу нокоми зи хок қидмат баргирам

سر چو ناکام ز خاک قدمت برگیرم

Банди барпо ба асирии паии лашкари гирам

بند برپا به اسیری پی لشکر گیرم

Чун науфтад ки сари зулфи ту аз сари гирам

چون نیفتد که سر زلف تو از سر گیرم

Аз нисори мижа чун зулфи ту дар зари гирам

از نثار مژه چون زلف تو در زر گیرم

Қадамӣ каз ту саломӣ бирасонад ?бурма

قدمی کز تو سلامی برساند برما

Фурқатами баради фурӯи дам ба дуо даст барор

فرقتم برد فرو دم به دعا دست برآر

Ҳиҷратами сохт тараби ғам ба дуо даст барор

هجرتم ساخت طرب غم به دعا دست برآر

Шиква бисёру замон кам ба дуо даст барор

شکوه بسیار و زمان کم به دعا دست برآر

Ба видоъ омадаам ҳам ба дуо даст барор

به وداع آمده ام هم به دعا دست برآر

Ки вафо бо ту қарини боду худои ёвари мо

که وفا با تو قرین باد و خدا یاور ما

Малик ар беш ва агар кам ба серуми теғи кашанд

ملک ار بیش و اگر کم به سرم تیغ کشند

Пой то сар банӣ одам ба серуми теғи кашанд

پای تا سر بنی آدم به سرم تیغ کشند

Шарқ то ғарби мусаллам ба серуми теғи кашанд

شرق تا غرب مسلم به سرم تیغ کشند

Ба саратгар ҳамаи олам ба серуми теғи кашанд

به سرت گر همه عالم به سرم تیغ کشند

Натавон баради ҳавои ту бурун аз сари мо

نتوان برد هوای تو برون از سر ما

Даҳри маҳрӯм аз ин рӯ кунадам медонам

دهر محروم از این رو کندم میدانم

Бахти маҳҷӯр аз ин кӯ кунадам ме донам

بخت مهجور از این کو کندم می دانم

Хасми занҷир ба бозу кунадам ме донам

خصم زنجیر به بازو کندم می دانم

Чархи овораи баҳр сӯ кунадам ме донам

چرخ آواره بهر سو کندم می دانم

Рашк меоядаш аз суҳбати ҷонпарвар мо

رشک می آیدش از صحبت جان پرور ما

Марду зани перу ҷавон бар ман ва ту ҳайф хуранд

مرد و زن پیر و جوان بر من و تو حیف خورند

Беш ва кам фошу ниҳон бар ман ва тўҳиФ хуранд

بیش و کم فاش و نهان بر من و توحیف خورند

Ҳамаи абнои замони брмн ва ту ҳайф хуранд

همه ابنای زمان برمن و تو حیف خورند

Гар ҳамаи халқи ҷаҳон бар ман ва тўҳиФ хуранд

گر همه خلق جهان بر من و توحیف خورند

Бикашад аз ҳамаи инсофи ситами довари мо

بکشد از همه انصاف ستم داور ما

То аз он рӯ чаҳ дами афзӯн ва чаҳ кам зад ҳофиз

تا از آن رو چه دم افزون و چه کم زد حافظ

То аз он ҳасани диловез қалам зад ҳофиз

تا از آن حسن دلاویز قلم زد حافظ

То аз он чеҳри чамани хез рақам зад ҳофиз

تا از آن چهر چمن خیز رقم زد حافظ

То зи васфи рухи зебои ту дам зад ҳофиз

تا ز وصف رخ زیبای تو دم زد حافظ

Варақи гул хаҷаласт аз варақи дафтари мо

ورق گل خجل است از ورق دفتر ما

Дар мақомӣ ки писари сахти гурезади зи падар

در مقامی که پسر سخت گریزد ز پدر

Падар аз мотами худ суст гароед ба писар

پدر از ماتم خود سست گراید به پسر

Чун сафойии ҳама аз тобиши хур дар озар

چون صفایی همه از تابش خور در آذر

Норад ар қомати иқболи туами соя ба сар

نارد ار قامت اقبال توام سایه به سر

Холӣ аз қисса қиёмат гузарад маҳшари мо

خالی از قصه قیامت گذرد محشر ما