Дардо ки монад дар дили баси ҳасрат аз ҷавонон

دردا که ماند در دل بس حسرت از جوانان

Оўх ки сӯхти ҷонҳо бар доғи меҳрбонон

آوخ که سوخت جان ها بر داغ مهربانان

Тан кӣ сабки пай аз банди дили гаронон

تن کی سبک پی از بند دل گرانان

Хуфта хабар надорад сар дар канори ҷонон

خفته خبر ندارد سر در کنار جانان

Дар марги дӯстдорони дил чун таҳаммули орад

در مرگ دوستداران دل چون تحمل آرد

Кӣ зи остини тавон басти чашмӣ ки хӯни баборад

کی ز آستین توان بست چشمی که خون ببارد

Аз тоби тан чаҳ ташвиши онро ки ҷон сипорад

از تاب تن چه تشویش آن را که جان سپارد

Дил додаро маломат кардан чсўд дорад

دل داده را ملامت کردن چسود دارد

Бо дард ҳиҷр нашигифтгар ҳрдмти бгрим

با درد هجر نشگفت گر هردمت بگریم

Бе чеҳри олами орои як оламати бгрим

بی چهر عالم آرا یک عالمت بگریم

Бркштаҳ ?ут бинолам дар мотамати бгрим

برکشته ات بنالم در ماتمت بگریم

Бар ашки ман бихандигар дар ғамати бгрим

بر اشک من بخندی گر در غمت بگریم

Чархам ба қайду чанбари зин остон кашонад

چرخم به قید و چنبر زین آستان کشاند

Вази наъши куштагонам бо тозӣона ронад

وز نعش کشتگانم با تازیانه راند

Вари соъатии бпоими хасмам басар дуанд

ور ساعتی بپایم خصمم بسر دواند

Шукри фуруши мисрии ҳоли магас чаҳ донад

شکر فروش مصری حال مگس چه داند

Баъд аз ту эй бародар ҳарчанд дастгирам

بعد از تو ای برادر هرچند دستگیرم

Вази пеши дӯстдорони душмани баради асирам

وز پیش دوستداران دشمن برد اسیرم

Лекин ба доғу ҳасрат то дар ғамат намирам

لیکن به داغ و حسرت تا در غمت نمیرم

Чашм аз ту брнагирам вар мезананд тирам

چشم از تو برنگیرم ور می زنند تیرم

эй сорибони замонии бор сафар мабандам

ای ساربان زمانی بار سفر مبندم

Кин ташнаи куштагонро чун ноқаи пои бандам

کاین تشنه کشتگان را چون ناقه پای بندم

Вар бошад аз аъодии ҳргоми сад газандам

ور باشد از اعادی هرگام صد گزندم

Ман тарки меҳри ӣнони брхўд наме писандам

من ترک مهر اینان برخود نمی پسندم

Ҳаст аз кашокаши хасми ин раҳ ки ме сипорам

هست از کشاکش خصم این ره که می سپارم

Врнӣ чунин набоист наъшати баҷои гузорам

ورنی چنین نبایست نعشت بجا گذارم

Он нестам ки бе дӯсти онии таҳаммули орм

آن نیستم که بی دوست آنی تحمل آرم

Бовар макун ки ман даст аз доманат бидорам

باور مکن که من دست از دامنت بدارم

Ғам нестгар ба меҳрати анбози доғ ва дардем

غم نیست گر به مهرت انباز داغ و دردیم

Тӯмори шодмонии баҳр ту дарнавардем

طومار شادمانی بهر تو درنوردیم

Бо ҷон ва сар напечем ваз роҳ барнагардем

با جان و سر نپیچیم وز راه برنگردیم

Мо ихтиёри худро таслим ишқ кардем

ما اختیار خود را تسلیم عشق کردیم

Онҷо ки ҳақ прессатон саф барзананд саъдӣ

آنجا که حق پرستان صف برزنند سعدی

Вази бода ӣ шаҳодат соғар зананд саъдӣ

وز باده ی شهادت ساغر زنند سعدی

Бояд ки чун сафойӣат ханҷар зананд саъдӣ

باید که چون صفاییت خنجر زنند سعدی

Шояд ки остинат барсар зананд саъдӣ

شاید که آستینت برسر زنند سعدی