Дили ҳамеи хост ки резади сару ҷон дар поят

دل همی خواست که ریزد سر و جان در پایت

Инак андари паии хӯни теғ ба кафи аъдоят

اینک اندر پی خون تیغ به کف اعدایت

Рухсати ҳарбгар аз он лаби ҷони бахшойат

رخصت حرب گر از آن لب جان بخشایت

Сар таслим ниҳодем ба ҳукму роят

سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

Ҷони супурдан ба таваллои ту дар сар дорем

جان سپردن به تولای تو در سر داریم

Сар ниҳодан ба кафи пои ту дар сар дорем

سر نهادن به کف پای تو در سر داریم

На кунун шавқи тамошои ту дар сар дорем

نه کنون شوق تماشای تو در سر داریم

Рӯзгорӣаст ки савдои ту дар сар дорем

روزگاری است که سودای تو در سر داریم

Чашми хосон ба ту машғӯли з ҳар чеҳру қадӣ

چشم خاصان به تو مشغول ز هر چهر و قدی

Ҷони покон ба ту машъуфи з ҳар неку бадӣ

جان پاکان به تو مشعوف ز هر نیک و بدی

Ту ба ҳрдл ки гузаштӣу дарав ҷой шудӣ

تو به هردل که گذشتی و درو جای شدی

Ту ба ҳарҷо ки фурӯд омадӣ ва хайма задӣ

تو به هرجا که فرود آمدی و خیمه زدی

Умри бурдани ҳама бе рӯй ту ранҷасту малол

عمر بردن همه بی روی تو رنج است و ملال

Зори мурдани ҳама дар кӯии ту айшасту висол

زار مردن همه در کوی تو عیش است و وصال

Маҳви нақш бару болоти саропои хаёл

محو نقش بر و بالات سراپای خیال

Ҳамчуи мстсқӣу сарчашма ӣ нӯшин зулол

همچو مستسقی و سرچشمه ی نوشین زلال

Ҷони сипории раҳати хости дил аз аҳди аласт

جان سپاری رهت خواست دل از عهد الست

Ҳосил аз умр надорем ҷузи ин моя ба даст

حاصل از عمر نداریم جز این مایه به دست

Кист он кас ки аз ӯ дил натавонем гусаст

کیست آن کس که از او دل نتوانیم گسست

Дайгарӣ нест ки меҳри ту бадв шояд баст

دیگری نیست که مهر تو بدو شاید بست

Вақт он шуд ки рафиқони сар ҳиҷо гиранд

وقت آن شد که رفیقان سر هیجا گیرند

Бигузаранд аз сари ҷони роҳ броъдо гиранд

بگذرند از سر جان راه براعدا گیرند

Дами дигар ба сафи хулди барин ҷо гиранд

دم دیگر به صف خلد برین جا گیرند

Рӯз онаст ки ёрони раҳ саҳро гиранд

روز آن است که یاران ره صحرا گیرند

Сар ва тан чист ки дар пой ту гардад эсор

سر و تن چیست که در پای تو گردد ایثار

Дилу ҷон низ дарин роҳи сазовори нисор

دل و جان نیز درین راه سزاوار نثار

Мардумони таъни знндм ки нагаштӣ бедор

مردمان طعن زنندم که نگشتی بیدار

Дӯстон айб кунандам ки набӯдӣ ҳушёр

دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار

Ғофил аз он ки дарин хок ба хӯн бояд хуфт

غافل از آن که درین خاک به خون باید خفت

Ҷуз ба хӯни резии дили ғунча шодӣ нашикуфт

جز به خون ریزی دل غنچه شادی نشکفت

Сухан аз ҳаркии сафойӣ на сазовори шнФт

سخن از هرکه صفایی نه سزاوار شنفت

Дӯш дар воқеа дидам ки нигорӣ ме гуфт

دوش در واقعه دیدم که نگاری می گفت