Дидӣ охир ки фалаки рехт чаҳ хокӣ ба серум

دیدی آخر که فلک ریخت چه خاکی به سرم

Каз сари наъши ту бояд нигарони даргузарам

کز سر نعش تو باید نگران درگذرم

Инак аз кӯии ту пеши омадаи роҳи сафарам

اینک از کوی تو پیش آمده راه سفرم

Май рӯми вази сари ҳасрат ба қафо ме нагарм

می روم وز سر حسرت به قفا می نگرم

Чун рӯми ман ки зи ғами ҷону дилам май печад

چون روم من که ز غم جان و دلم می پیچد

Чун салими ин тани тоқати гусалам май печад

چون سلیم این تن طاقت گسلم می پیچد

Вази сиришки мижгони по ба гулам май печад

وز سرشک مژگان پا به گلم می پیچد

Пой май печам ва чун пои дилам май печад

پای می پیچم و چون پای دلم می پیچد

Гоҳи сад лаҷаи хӯни зи ашк ғам андӯз кунам

گاه صد لجه خون ز اشک غم اندوز کنم

Гоҳи сад машъала аз нола ӣ длдўз кунам

گاه صد مشعله از ناله ی دلدوز کنم

Субҳ хӯн гарему шоми оҳи фалак сӯз кунам

صبح خون گریم و شام آه فلک سوز کنم

Ваа кигар барсари кӯии ту шабӣ рӯз кунам

وه که گر برسر کوی تو شبی روز کنم

Дил ба ҷон омаду тан дар ғами ҳиҷрони аҷал

دل به جان آمد و تن در غم هجران اجل

Хуррами Андам ки занами чанг ба домони аҷал

خرم آندم که زنم چنگ به دامان اجل

Шояд ар баъд ту бошам ҳамаи ҷӯёни аҷал

شاید ار بعد تو باشم همه جویان اجل

Чаҳ кунам даст надорам ба гиребони аҷал

چه کنم دست ندارم به گریبان اجل

Чашми як чшмзд ар ҷониби мо боз кунӣ

چشم یک چشمزد ار جانب ما باز کنی

Бо асирони ҳамаи як лаҳзаи сухан соз кунӣ

با اسیران همه یک لحظه سخن ساز کنی

Вонгаҳ аз ҳолати ман пурсишӣ оғоз кунӣ

وانگه از حالت من پرسشی آغاز کنی

Ҳар навардӣ ки зи тӯмори ғамам боз кунӣ

هر نوردی که ز طومار غمم باز کنی

Ноқаро пой ба гул аз қатра дарё зоем

ناقه را پای به گل از قطره دریا زایم

Бози душмани барад аз кӯии туам чун ёбам

باز دشمن برد از کوی توام چون یابم

Рӯй дар роҳ ва ба болини ту муҳкам роем

روی در راه و به بالین تو محکم رایم

Ба қадам рафтаму ночор ба сар боз оем

به قدم رفتم و ناچار به سر باز آیم

Барад то зли ғиоби ту зи дили ъзи шуҳуд

برد تا ذل غیاب تو ز دل عز شهود

Дод барбоди адами ёди туами хоки вуҷӯд

داد برباد عدم یاد توام خاک وجود

Ҳасрати васли нишондами ҳама дар оташу дӯд

حسرت وصل نشاندم همه در آتش و دود

Оташи ҳиҷри бабради оби ман хок олуд

آتش هجر ببرد آب من خاک آلود

То турои ғунчаи ком аз дами пайкони бррст

تا ترا غنچه کام از دم پیکان بررست

Ҳамаи асбоби шикасти дили мо гашти дуруст

همه اسباب شکست دل ما گشت درست

Риштаи зиндагӣ аз марги ту сахти омадаи суст

رشته زندگی از مرگ تو سخت آمده سست

Хоки ман зинда ба таъсири ҳавои лаби тест

خاک من زنده به تأثیر هوای لب تست

Сӯхт дар оташи дили ёди ?бирти хирмани ман

سوخت در آتش دل یاد برت خرمن من

Баради сайл мижа бартоб рахти гулшани ман

برد سیل مژه برتاب رخت گلشن من

Нахли болой ту ангехта кард аз тани ман

نخل بالای تو انگیخته کرد از تن من

Хори савдои ту овехта дар домани ман

خار سودای تو آویخته در دامن من

Гар бад-ӣни дидаи зи дидори ту во хоҳам монад

گر بدین دیده ز دیدار تو وا خواهم ماند

Лек дили барсари хоки ту баҷо хоҳам монад

لیک دل برسر خاک تو بجا خواهم ماند

Чун сафойии кят аз қайд раҳо хоҳам монад

چون صفایی کیت از قید رها خواهم ماند

Гар ба даврии сафар аз ту ҷудо хоҳам монад

گر به دوری سفر از تو جدا خواهم ماند