Каз ахтар фалак зада вази толеъи забун

کز اختر فلک‌زده وز طالع زبون

Гардуни замонаро ба ҷафои гашти раҳнамӯн

گردون زمانه را به جفا گشت رهنمون

Асрӣаст бемурувват ва аҳдӣаст бе амон

عصری است بی‌مروت و عهدی است بی‌امان

Даврӣаст пари дўоҳӣ ва даҳрӣаст пари фунун

دوری است پر دواهی و دهری است پر فنون

Ҳам хоки мҳрсўз ва ҳам афлоки кӣнаи соз

هم خاک مهرسوز و هم افلاک کینه‌ساز

Аз саъд бесаодат ва аз бахти божгўн

از سعد بی‌سعادت و از بخت باژگون

Ҳам дӯст беҳамият ва ҳам хасм бе ҳаё

هم دوست بی‌حمیت و هم خصم بی‌حیا

Ин аз шикеби камтар ва он аз балои фузун

این از شکیب کمتر و آن از بلا فزون

Наъши муоширони ҳамаи урён ба маҳди хок

نعش معاشران همه عریان به مهد خاک

Ҷисми бародарони ҳамаи ғалатон ба мавҷи хӯн

جسم برادران همه غلطان به موج خون

Ин як зи неи сараш ба фалаки рафтаи сарбаланд

این یک ز نی سرش به فلک رفته سربلند

Венаи як зи зини таниш ба замин гашта сарнигӯн

وین یک ز زین تنش به زمین گشته سرنگون

Аз мавҷи хӯни хастаи дилони хок бе қарор

از موج خون خسته‌دلان خاک بی‌قرار

Вази тири оҳи ташнаи лабони чарх бо сукӯн

وز تیر آه تشنه‌لبان چرخ با سکون

Рӯй ҳавои зи дӯди ҷгрҳости дӯдаи ранг

روی هوا ز دود جگرهاست دوده‌رنگ

Пушти замини зи хӯни баданҳост лолаи гаван

پشت زمین ز خون بدن‌هاست لاله‌گون

Устодаи пеши чашми ту инак ба ҷанги ҷой

استاده پیش چشم تو اینک به جنگ جای

Бо теғу неи суфӯфи ҷФоҷўии колҷФўн

با تیغ و نی صفوف جفاجوی کالجفون

Бо онкии як тан аз саф майдон нагашт боз

با آنکه یک تن از صف میدان نگشت باز

Рафтанди ёварон ва ту ҳам май рӯй кунун

رفتند یاوران و تو هم می روی کنون

Аз шасти мо ба тири қадар май шӯии раҳо

از شست ما به تیر قدر می‌شوی رها

Вази дасти мо ба ҳукми қазо май рӯй бурун

وز دست ما به حکم قضا می‌روی برون

Мо бе касони зору ғарибон бе паноҳ

ما بی‌کسان زار و غریبان بی‌پناه

Баъд аз ту дармиёни бало чун кунем чун

بعد از تو درمیان بلا چون کنیم چون

Ҷамъии асиру ъўру парешону хору зор

جمعی اسیر و عور و پریشان و خوار و زار

Венаи қавми тунду саркаш ва бедайну разли дун

وین قوم تند و سرکش و بی‌دین و رذل دون

Аз мо мадори чашми сабурӣ дар ин сафар

از ما مدار چشم صبوری در این سفر

Аспандро чигуна бар оташ буд сукӯн

اسپند را چگونه بر آتش بود سکون

Шоҳи ғариб аз ҳамаи гетии гусастаи дил

شاه غریب از همه گیتی گسسته‌دل

Ин гуфт ва коинот шуд аз рӯй ӯ хаҷал

این گفت و کاینات شد از روی او خجل