Рафтӣ ту хушки лаби зи ҷаҳон эй падари дареғ

رفتی تو خشک لب ز جهان ای پدر دریغ

Мо ҷӯй ҳо гириста аз чашмтар дареғ

ما جوی ها گریسته از چشم تر دریغ

Ҷон дода ташнаи коми ту бо онкии борҳо

جان داده تشنه کام تو با آنکه بارها

Моро гузашти сайли сиришк аз камари дареғ

ما را گذشت سیل سرشک از کمر دریغ

Гул кардам остони турои зи остин тар

گل کردم آستان ترا ز آستین تر

Хокӣ намонда хушк ки резам ба сари дареғ

خاکی نمانده خشک که ریزم به سر دریغ

Ту тафтаи дили бимирӣ ва ман зиндаи ғарқи ашк

تو تفته دل بمیری و من زنده غرق اشک

Ҷовид хӯрд хоҳам азин раҳгузари дареғ

جاوید خورد خواهم ازین رهگذر دریغ

Ҳар тиру теғу не ки знндт ба узви узв

هر تیر و تیغ و نی که زنندت به عضو عضو

Аъзои мо яке нашуд онро сипари дареғ

اعضای ما یکی نشد آن را سپر دریغ

Ҳамроҳии худ ин раҳи давру дароз ро

همراهی خود این ره دور و دراز را

Кардӣ чаро худ аз ман хунини ҷигари дареғ

کردی چرا خود از من خونین جگر دریغ

Сар дар каманди кӯфӣу по дар тариқи шом

سر در کمند کوفی و پا در طریق شام

Рух тофтам зи хок дарат ногзри дареғ

رخ تافتم ز خاک درت ناگزر دریغ

Ҳрсў ки бингарам фитадам чашм бар адуат

هرسو که بنگرم فتدم چشم بر عدوت

Аммо ту рӯй карда маро аз назари дареғ

اما تو روی کرده مرا از نظر دریغ

Дар хизматат ба Марӣа аз Ясриби омадам

در خدمتت به ماریه از یثرب آمدم

Бо хасми сӯй Кӯфа шудам ҳамсафари дареғ

با خصم سوی کوفه شدم همسفر دریغ

Пайкии набарди зӯдтари ин роҳи дирпоӣ

پیکی نبرد زودتر این راه دیرپای

Аз ҳоли мо ба ҳазрати Заҳрои хабари дареғ

از حال ما به حضرت زهرا خبر دریغ

Коўлодт аз зукуру анос эй сутӯдаи моам

کاولادت از ذکور و اناث ای ستوده مام

ё кушта ӣ ситам шуда ё дрбдри дареғ

یا کشته ی ستم شده یا دربدر دریغ

Мардони мо қтили вафои тан ба тани фусӯс

مردان ما قتیل وفا تن به تن فسوس

Нисвони мо залили ҷафои сурбаи сари дареғ

نسوان ما ذلیل جفا سربه سر دریغ

Аз ҳар ғамат ба доғи ҷавонон ки сӯхти сахт

از هر غمت به داغ جوانان که سوخت سخت

Шуд хории асирии мо сахттар дареғ

شد خواری اسیری ما سخت تر دریغ

Дар доми фитнаи рехти пас аз нақли ошён

در دام فتنه ریخت پس از نقل آشیان

Пеш аз қафас намонад марои болу пари дареғ

پیش از قفس نماند مرا بال و پر دریغ