эй вои дареғи коли паямбари ҷавону пер

ای وا دریغ کآل پیمبر جوان و پیر

Якбора гашта кушта ва якбора шуд асир

یکباره گشته کشته و یکباره شد اسیر

Хеле ба зери сами фарси хуфтаи поймол

خیلی به زیر سم فرس خفته پایمال

Ҷўқӣ ба чанги аҳли ҷафои рафтаи дастгир

جوقی به چنگ اهل جفا رفته دستگیر

Аъзои чунон гусехта аз ҳам ки гоҳи дафн

اعضا چنان گسیخته از هم که گاه دفن

Норстш аз замин ҳаракат дод бе ҳасир

نارستش از زمین حرکت داد بی حصیر

Симои зарфишон ки наёбади касаши бадал

سیمای زرفشان که نیابد کسش بدل

Болои пари нишон ки набинад касаши назир

بالای پر نشان که نبیند کسش نظیر

Шамсии аён ки ҷои шафақи зи он чакидаи хӯн

شمسی عیان که جای شفق ز آن چکیده خون

Нахли равон ки ҷои рутаб зон дамидаи тир

نخل روان که جای رطب زان دمیده تیر

Аз макри хӯки пелаи саги оғоли гурги чарх

از مکر خوک پیله سگ آغال گرگ چرخ

Шуд чанги сўдгрбаҳу рӯбоҳ , бабру шер

شد چنگ سودگربه و روباه، ببر و شیر

Урёни ҳарими оли алӣ чу офтоби рӯз

عریان حریم آل علی چو آفتاب روز

Ва аҳли шқо чу шаби пурҳ дар стар шаби стир

و اهل شقا چو شب پره در ستر شب ستیر

Худ хостии ҷасорати хасми арнаҳи хосу ом

خود خواستی جسارت خصم ارنه خاص و عام

Нашунида анкабут ба неруи уқоби гир

نشنیده عنکبوت به نیرو عقاب گیر

зи он пас ки тафтаи ком ту гардад маро чаҳ файз

ز آن پس که تفته کام تو گردد مرا چه فیض

Комди зи дидаи доманами озарми обгир

کآمد ز دیده دامنم آزرم آبگیر

Ҷони бархе раҳат ки ту кардӣ қабулу бас

جان برخی رهت که تو کردی قبول و بس

Ин зли зуд ба он ъзи дайри дайр

این ذل زود به آن عز دیر دیر

Хӯни дили ашки дидаи зи даври ғамат ба ҷом

خون دل اشک دیده ز دور غمت به جام

Хуштар марои зи шукру шаҳду шаробу шер

خوشتر مرا ز شکر و شهد و شراب و شیر

Зарроти коиноти тъби ноки азин ғам анд

ذرات کاینات تعب ناک ازین غم اند

Анвори тира ба ҷӯи ҳаме тира шуд мунир

انوار تیره به جو همی تیره شد منیر

Дар назми ин рзиаҳ чаҳ гӯям ки қосир аст

در نظم این رزیه چه گویم که قاصر است

Сад қарн аз нигориши як нуктаи калаки тир

صد قرن از نگارش یک نکته کلک تیر

Аз забти ин мусӣбат олӣ бишӯй даст

از ضبط این مصیبت عالی بشوی دست

КоФзўн буд зи ҳавсилаи сад фалаки дабир

کافزون بود ز حوصله صد فلک دبیر