Бидон ки ҳеҷ қавм бар ҳақи таъолии азизтар азин қавм ки аҳл тақво анд нест ки « ан акрмкм ъанд аллоҳи атқикм » .

بدان که هیچ قوم بر حق‌تعالی عزیزتر ازین قوم که اهل تقوی‌اند نیست که «ان اکرمکم عند اللّه اتقیکم».

Ва тақвои парҳез карданаст аз маосӣ ,у рағбати намӯдан бар тоъат ,у давр бӯдан аз ҳар чаҳ ҳқ‑сбҳонаҳ ва тъоли‑мнъ кардааст ,у наздик шудан ба ҳарчӣ даъват кардааст .

و تقوی پرهیز کردن است از معاصی، و رغبت نمودن بر طاعت، و دور بودن از هر چه حق‑سبحانه و تعالی‑منع کرده است، و نزدیک شدن به هرچه دعوت کرده است.

Тақвои дарҳамаи чизи нигоҳ бояд дошт , ва дар ду чизи бештар ки ин ду чизи асл тақвоаст : яке луқмаи ҳалол хӯрдан ,у дигари ҷома намозӣ дошт ; ва дарин ҳар ду тариқатаст ва ҳам шариъат .

تقوی درهمه چیز نگاه باید داشت، و در دو چیز بیشتر که این دو چیز اصل تقوی است: یکی لقمهٔ حلال خوردن، و دیگر جامهٔ نمازی داشت؛ و درین هر دو طریقت است و هم شریعت.

Аммо луқмаи ҳалолро самара онаст ки маърифат дар дили бавоситаи қолаби барҷоӣ буд ва ба ҳаёти қолаб , ки то таом ёбад модаи ҳаёт мунқатиъ нашаваду одамӣ бе таоми натавонад буд . Пстъоми қавоми ҳаёту асл қӯтаст . Ва чун луқма бҳўҷд набошад мард дар ғифлат руста шавад . Ҳавоу ғазабу шаҳват бар вай ғолиб гардад . На ҳаловати тоъат бадв расад ва на завқ маърифат ёбад . Ва чун луқмае ҳалол бошад марди муҷтамаъу ҳозир буду аҳвол ӯ муставле гардад . Қадари ибодати бидонад , ҳақи мърФтбгзорд . Ҳқ‑сбҳонаҳу тъоли‑оҳли имонро бад-ӣн фармуд : « ё аиҳо аллазӣнаи омнўои клўи ман таййиботи мо рзқнокм » , пок ва ҳалол хуред .

اما لقمهٔ حلال را ثمره آن است که معرفت در دل بواسطهٔ قالب برجای بود و به حیات قالب، که تا طعام یابد مادهٔ حیات منقطع نشود و آدمی بی‌طعام نتواند بود. پسطعام قوام حیات و اصل قوت است.و چون لقمه بهوجد نباشد مرد در غفلت رسته شود. هوا و غضب و شهوت بر وی غالب گردد. نه حلاوت طاعت بدو رسد و نه ذوق معرفت یابد. و چون لقمه‌ای حلال باشد مرد مجتمع و حاضر بود و احوال او مستولی گردد. قدر عبادت بداند، حق معرفتبگزارد. حق‑سبحانه و تعالی‑اهل ایمان را بدین فرمود: «یا ایها الذین آمنوا کلو من طیبات ما رزقناکم»، پاک و حلال خورید.

Аммо ҷомаи намозии онбоид то ризои шаръ ҳосил шавад ки чун наҷис бошад ибодат дар он мақбул набӯду ҳосили ҷузи тъб ва машаққат надорад . Ва чун ҷомаи намозӣ буд ибодатӣ ки дарави гузоради яке ба даҳ баргиранд . Бингар ки чаҳ муҳимаст татҳири ҷома ки Сайиди аввалин ва охиринро бидон фармуд ки «у сёбки Фтҳр » . Мақсӯди азин хитоб умматаст .

اما جامهٔ نمازی آنباید تا رضای شرع حاصل شود که چون نجس باشد عبادت در آن مقبول نبود و حاصل جز تعب و مشقت ندارد. و چون جامه نمازی بود عبادتی که درو گزارد یکی به ده برگیرند. بنگر که چه مهم است تطهیر جامه که سید اولین و آخرین را بدان فرمود که «و ثیابک فطهر». مقصود ازین خطاب امت است.

Ва чун дар луқмаи ҳалолу ҷомаи намозӣ сиёнат кунад ҳақи тақво гзордаҳ бошад . Ибтидои ин ду чизаст : то ба ибтидо дар наёяд ба интиҳо нарасад .

و چون در لقمهٔ حلال و جامهٔ نمازی صیانت کند حق تقوی گزارده باشد. ابتدای این دو چیز است: تا به ابتدا در نیاید به انتها نرسد.

Ва дар ҳақиқати тақво , сухан мутафовитаст .

و در حقیقت تقوی، سخن متفاوت است.

Баъзе гуфтаанд зод охиратаст ва ин мувофиқаст ин ояро ки : «у ани тзўдўои хайри алзодои лтқўӣ » .

بعضی گفته‌اند زاد آخرت است و این موافق است این آیه را که: «و ان تزودوا خیر الزادا لتقوی».

Ва гуфтаанд тақво роҳӣаст ки банда бидон роҳ ба мушоҳидаи ҳқ‑сбҳону тъоли‑рсд .

و گفته‌اند تقوی راهی است که بنده بدان راه به مشاهدهٔ حق‑سبحان و تعالی‑رسد.

Тақво бар се навъаст : яке аз барои наҷот аз дӯзах ва ин тақво омаст . Ҳамаи золимони ин тақво талабанд , «у алтқўои алнори алтии аъдти ллкоФрин » . Ва дигар тақвоаст барои никномии охират ва ин хосаст , «у атқўои иўмои трҷъўни фӣаи илои аллоҳ »у муқтасидони бад-ӣн тақво бошанд . Ва дигари тақво барои ихтисоси иззат , « вотқўн ё аввалии алобоб » . Собиқони толиби ин тақво бошанд .

تقوی بر سه نوع است: یکی از برای نجات از دوزخ و این تقوی عام است. همه ظالمان این تقوی طلبند، «و التقوا النار التی اعدت للکافرین». و دیگر تقوی است برای نیکنامی آخرت و این خاص است،«و اتقوا یوماً ترجعون فیه الی اللّه» و مقتصدان بدین تقوی باشند. و دیگر تقوی برای اختصاص عزت، «واتقون یا اولی الاباب». سابقان طالب این تقوی باشند.

Тақвои аввали тарк муҳаррамотаст ,у дувуми эҳтироз аз дунё , ва сеюм тбро аз ағёр . Ва ин аз ҳама беҳтараст ,у мутасаввифаи ин тақво варзанд .

تقوی اول ترک محرمات است، و دوم احتراز از دنیا، و سوم تبرا از اغیار. و این از همه بهتر است، و متصوفه این تقوی ورزند.

Ва нишони онкии марди дарин тақвоаст онаст ки насаби худ хароб кунад то тақвои насаб ӯ гардад . Имрӯз бидон насаб рӯзгор гузорад , фардо бидон насаб ба ҳақ расад ки нсбҳқаст ,у маънии ин насаб ихтисосаст . Дар хабараст аз расӯл ки фардои қиёмати ҳқ‑сбҳонаҳ ва тъоли‑мнодӣ фармоед ки эй қавм бидонед ки ман дар дунёи нисбӣ ниҳода будам миёни худ ва шумо ва он тақво буд , ва шумо нисбӣ ниҳодаед аз якдигар ва он Гана ва тавонгарӣ буд . Мномрўзи онропазирам ки тавалло ба насаб ман кардааст ва доштааст , ва онро мақҳур кунам ки насаби худ нозидаҳаст , « Флои ансоби бинҳми иўмӣзу лои итсأлўн » ҳаволаи гоҳи эшон буд , « ани акрмкми ъндоллаҳи атқикм » паноҳгоҳи ин қавм буд .

و نشان آنکه مرد درین تقوی است آن است که نسب خود خراب کند تا تقوی نسب او گردد. امروز بدان نسب روزگار گذارد، فردا بدان نسب به حق رسد که نسبحق است، و معنی این نسب اختصاص است.در خبر است از رسول که فردای قیامت حق‑سبحانه و تعالی‑منادی فرماید که ای قوم بدانید که من در دنیا نسبی نهاده بودم میان خود و شما و آن تقوی بود، و شما نسبی نهاده‌اید از یکدیگر و آن غنا و توانگری بود. منامروز آن را پذیرم که تولا به نسب من کرده است و داشته است، و آن را مقهور کنم که نسب خود نازیده است، «فلا انساب بینهم یومئذ و لا یتسألون» حواله‌گاه ایشان بود، «ان اکرمکم عنداللّه اتقیکم»پناهگاه این قوم بود.

Ва дар тақвои ин қадари сухан кифоятаст , ва ин тақвои ҳақиқӣ « аз » сифат мутасаввифааст . Ҳқ‑сбҳонаҳу тъоли‑оишонро тавфиқ додааст ,у роҳи тақвои ҷуз ба тавфиқ натавон рафт .

و در تقوی این قدر سخن کفایت است، و این تقوی حقیقی «از»صفت متصوفه است. حق‑سبحانه و تعالی‑ایشان را توفیق داده است، و راه تقوی جز به توفیق نتوان رفت.