Бидон ки бунёди ислом бар покӣ ниҳодааст . Қол алнабӣ « банӣ алисломи алии алнзоФаҳ » . Ва покии таҳорат обаст . Ва асли ибодат намозаст . Қоли алнби‑ълиаҳи алслўаҳи волслом‑ « алслўаҳи имоди аддӣн »у асли ибодат намозаст . Намози ҳузур « сет » ,у ҳузур бе таҳорати ростнёид ва ин таҳорат ба ғифлат натавон кард . Нахусти ҷамъияти дил бояд ва он ниятасту тҳортбии ният дуруст набӯд ки « аъмоли болнёт » .

بدان که بنیاد اسلام بر پاکی نهاده است.قال النبی «بنی‌الاسلام علی النظافة». و پاکی طهارت آب است. و اصل عبادت نماز است. قال النبی‑علیه الصلوة والسلام‑«الصلوة عماد الدین» و اصل عبادت نماز است.نماز حضور«ست»، و حضور بی‌طهارت راستنیاید و این طهارت به غفلت نتوان کرد. نخست جمعیت دل باید و آن نیت است و طهارتبی‌نیت درست نبود که «اعمال بالنیات».

Амал ба манзалат ҷисмасту ният ба мсобти рӯҳ ,у ҷисм бе рӯҳи дафнро шояду рӯҳ бе колбуди шарифи аст‑каҳ ҳар чаҳ ба худ қоим буд шараф ӯ аслӣ буд , ҳаргизи бнрсд . Вҳр чаҳ ба дайгарии қоим буд шараф ӯ ба қавом ӯ таъаллуқ дорад . Чун аз он қоида биафтад он шараф ботил шавад . Амал ба ният қоимаст . Шараф ӯ ният бошад ,у ният ба худ қоимаст , шараф ӯ ба нафас худаст . Ният беъмлсоҳб қадараст ,у амал бе ӯ бехатараст . Воз ӣнҷо фармуд расӯл « неаи алмؤмни ман аблғи ман амала » .

عمل به منزلت جسم است و نیت به مثابت روح، و جسم ‌بی‌روح دفن را شاید و روح بی‌کالبد شریف است‑که هر چه به خود قایم بود شرف او اصلی بود، هرگز بنرسد. وهر چه به دیگری قایم بود شرف او به قوام او تعلق دارد. چون از آن قاعده بیفتد آن شرف باطل شود. عمل به نیت قایم است. شرف او نیت باشد، و نیت به خود قایم است، شرف او به نفس خود است. نیت بی‌عملصاحب قدر است، و عمل بی او بی‌خطر است. واز اینجا فرمود رسول «نیة المؤمن من ابلغ من عمله».

Ҳар феълиро калидӣасту калиди намоз таҳоратасту калиди таҳорати ният . Қоли алайҳи алслўаҳи вассалом : « мифтоҳи алслўаҳи алтҳўр » . Нияти ҳузуру ҷамъият диласт дар вақти адоءи ибодат бар шинохти қадари маъбуд .

هر فعلی را کلیدی است و کلید نماز طهارت است و کلید طهارت نیت. قال علیه الصلوة والسلام: «مفتاح الصلوة الطهور». نیت حضور و جمعیت دل است در وقت اداءٍ عبادت بر شناخت قدر معبود.

Ва чун ният маълум шуд таҳорат бар ду навъаст : зоҳиру ботин . Аммо таҳорати ботин ба шинохти ҳақи таъолӣ рост ояд . Аммо таҳорати зоҳир ба об ҳосил шавад дар вақти вуҷӯди об ва ба хок ҳосил шуд дар вақт ӯ . Зикри гуфтану аъзоъи вузӯро шустан ва аз се бори ногузаштан . Расӯл гуфтааст ҳар ки беш аз се бори об харҷ кунад дар ҳар мавзӯ ки бӯдааст зулм кардааст . Шароиту арқон ӯ маъҳуд ва маълумаст . Аз шарҳи он мустағнӣем . Ва бар асари он таҳорати дил аз ҳуби дунё ба ҷой овардан воҷибаст .

و چون نیت معلوم شد طهارت بر دو نوع است: ظاهر و باطن. اما طهارت باطن به شناخت حق تعالی راست آید. اما طهارت ظاهر به آب حاصل شود در وقت وجود آب و به خاک حاصل شد در وقت او. ذکر گفتن و اعضاء وضو را شستن و از سه بار ناگذشتن. رسول گفته است هر که بیش از سه بار آب خرج کند در هر موضوع که بوده است ظلم کرده است. شرایط و ارکان او معهود و معلوم است. از شرح آن مستغنی ایم. و بر اثر آن طهارت دل از حب دنیا به جای آوردن واجب است.

Чун ин ду таҳорат ҳосил омад дар маҳаллии поки рӯ ба қибла бояд овараду ҳузури маъбуди вшҳўди масҷуд бо дил бибояд гуфт ва аз сари ҷамъияти такбир бояд карду қуръон ба ҳурмат бояд хонд ва дар рукӯъи тавозуъ бояд намӯд ва дар суҷуди хушўъу хузўъ , вабои дил бояд гуфт ки « алмслии иноҷии раба » . Ва ин ҷумлаи лобуди намоз ва таҳоратаст . Ҳар чаҳ кам буд ҳаловатии надиҳад .

چون این دو طهارت حاصل آمد در محلی پاک رو به قبله باید آورد و حضور معبود وشهود مسجود با دل بباید گفت و از سر جمعیت تکبیر باید کرد و قرآن به حرمت باید خواند و در رکوع تواضع باید نمود و در سجود خشوع و خضوع، وبا دل باید گفت که «المصلی یناجی ربه». و این جمله لابد نماز و طهارت است. هر چه کم بود حلاوتی ندهد.

Ва ин таҳорат ва намоз бидон каси гарони оидкаҳ ба ҳақиқат ҳар ду нарасидааст . Аммо он кас ки қадар покӣ бидонаст пиўстҳонро толиб буд . Коҳилии мард дар таҳорати зоҳир аз нопокӣ ботинаст . Чун дил пок шуд зоҳир низ дар таҳсили таҳорат маҷд бошад .

و این طهارت و نماز بدان کس گران آیدکه به حقیقت هر دو نرسیده است. اما آن کس که قدر پاکی بدانست پیوستهآن را طالب بود. کاهلی مرد در طهارت ظاهر از ناپاکی باطن است. چون دل پاک شد ظاهر نیز در تحصیل طهارت مجد باشد.

МтўсФаҳи ҳаргиз бе вузӯи худро равондозад , аз онкии эшон ба сари таҳорати дил расидаанд . Хўоҳндкаҳи пайвастаи зоҳирро низ пок доранд .

متوصفه هرگز بی‌وضو خود را رواندازد، از آنکه ایشان به سر طهارت دل رسیده‌اند. خواهندکه پیوسته ظاهر را نیز پاک دارند.

Иброҳӣми хўосҳри вақт ки ба бодиҳФрў шудӣ аз маълӯмот бо худ кӯзаи об беш набардӣ . Гуфтӣ сози таҳорат бо худ дорам то вақт фӯт нашавад . Ва дар охири аҳди иллат исҳол бирав муставлеи гашт , ва ҳам дар он иллат фармон ёфт . Чнингўинд ки он шаби вайро чиҳил бор ба истифроғ ҳоҷат омад . Ҳар бор ки фориғ шудӣ дар об нишастӣ ва ғусл кардӣ . То ба охири ҳам дар миёни оби колбуд холӣ кард . Ва ин камоли сафоӣ ботин бошад ки як зарраи лавс дар таҳорати зоҳир натавонад дид .

ابراهیم خواصهر وقت که به بادیهفرو شدی از معلومات با خود کوزهٔ آب بیش نبردی. گفتی ساز طهارت با خود دارم تا وقت فوت نشود. و در آخر عهد علت اسهال برو مستولی گشت، و هم در آن علت فرمان یافت. چنینگویند که آن شب وی را چهل بار به استفراغ حاجت آمد.هر بار که فارغ شدی در آب نشستی و غسل کردی. تا به آخر هم در میان آب کالبد خالی کرد. و این کمال صفای باطن باشد که یک ذره لوث در طهارت ظاهر نتواند دید.

Саҳли бен ъбдоллҳ‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑ро пурседанд ки таҳорат чист ва чандаст ? гуфт ҳафт : таҳорат илмаст аз ҷаҳл ,у таҳорати зикр аз нисён ,у таҳорати тоъат аз маъсият ,у тҳортиқин аз шак ,у таҳорати ақл аз ҳамоқат ,у таҳорати гумон аз тӯҳмат ,у таҳорати имон аз ширк . Ҳаркиро ин ҳафт таҳорат ҳосил омад ҳар ибодат ки кунад завқ он биёбад .

سهل بن عبداللّه‑رحمة اللّه علیه‑را پرسیدند که طهارت چیست و چند است؟ گفت هفت: طهارت علم است از جهل، و طهارت ذکر از نسیان، و طهارت طاعت از معصیت، و طهارتیقین از شک، و طهارت عقل از حماقت، و طهارت گمان از تهمت، و طهارت ایمان از شرک. هرکه را این هفت طهارت حاصل آمد هر عبادت که کند ذوق آن بیابد.

Мутасаввифаро ин ҳосиласт . Лоҷарами пайваста бар сари саҷҷода фароғат нишаста бошанд мунтазир , то вақт дар расад ба гузордан фариза машғӯл шаванд , ва ба тарки ҳамаи ишғоли гФаҳ барои адои намоз аз онкии қадари ҳузури эшон донтду завқи таҳорату тоъат эшон ёбанд . Ҳар ки корӣ бидонаст пайваста бидон мувозибати намояд .

متصوفه را این حاصل است. لاجرم پیوسته بر سر سجادهٔ فراغت نشسته باشند منتظر، تا وقت در رسد به گزاردن فریضه مشغول شوند، و به ترک همه اشغال گفه برای ادای نماز از آنکه قدر حضور ایشان دانتد و ذوق طهارت و طاعت ایشان یابند. هر که کاری بدانست پیوسته بدان مواظبت نماید.