Бидон ки хуши рӯеи фаръ хўшдлӣаст . Касе ки дил ӯ хуш бошад рӯй ӯ ҳамеша кушода бошад .

بدان که خوش‌رویی فرع خوشدلی است.کسی که دل او خوش باشد روی او همیشه گشاده باشد.

Хўшдлиро асбобаст : яке қатъи тамаъ , дигари қамъи ҳирс , сдигри тарки ҳасаду ҳақад , чаҳоруми ризо ба қазо , панҷуми эътимод бар ҳақи таъолӣ .

خوشدلی را اسباب است: یکی قطع طمع، دیگر قمع حرص، سدیگر ترک حسد و حقد، چهارم رضا به قضا، پنجم اعتماد بر حق تعالی.

Чун ин маъонӣ ҷое ҷамъ шуд ҳамаи хўшдлии вгшодаҳ рӯе бошад .

چون این معانی جایی جمع شد همه خوشدلی وگشاده‌رویی باشد.

Аз онкии зоҳири одамӣ тбъботн ӯст . Ҳар чаҳ дар ботин ҳаракат кунад асари он бар зоҳир падед ояд . Агар қабзӣ дар дил ояд абусӣ дар рӯй ояд , ва агар бастӣ дар дил ояд бшоштӣ дар вай ояд .

از آنکه ظاهر آدمی تبعباطن اوست. هر چه در باطن حرکت کند اثر آن بر ظاهر پدید آید. اگر قبضی در دل آید عبوسی در روی آید، و اگر بسطی در دل آید بشاشتی در وی آید.

Ва қабз дар дил бидон сабаб буд ки чизе ҷӯяд ки он насиб ӯ набӯд . Дар ноёфт он ранҷур шаваду танг дил гардад , хуши рӯе аз вай баравад , ба ҳарки расад сухан натавонад гуфт . Ҳамеша бо халқ ба сабаби фӯти насиб ба ҷанг бошад ва бо ҳақи таъолӣ ба сабаби хилофи мурод ба хашм бошад .

و قبض در دل بدان سبب بود که چیزی جوید که آن نصیب او نبود. در نایافت آن رنجور شود و تنگ دل گردد، خوش رویی از وی برود، به هرکه رسد سخن نتواند گفت. همیشه با خلق به سبب فوت نصیب به جنگ باشد و با حق تعالی به سبب خلاف مراد به خشم باشد.

Аммо чун мардро маълум шуд ки ҳқ‑сбҳонаҳу тъоли‑рсонндаҳ рӯзӣасту нигаҳи дорандаи зоҳир ва ботинаст , ва ба касбу ҳирси ҳеҷ зиёдат нахоҳад шуд ва ба тақсири ҳеҷ фӯт нашавад , ҳамеша хўшдлу кушода рӯй буд .

اما چون مرد را معلوم شد که حق‑سبحانه و تعالی‑رسانندهٔ روزی است و نگه دارندهٔ ظاهر و باطن است، و به کسب و حرص هیچ زیادت نخواهد شد و به تقصیر هیچ فوت نشود، همیشه خوشدل و گشاده‌روی بود.

Дар хабари асткаҳ вақте расӯли бҳъбдоллаҳи бен мсъўдрсид . Вайро танги дилу гирифта рӯй дод . Гуфт ё Абдуллоҳи хуши дилу кушода рӯй бош ки ҳар чаҳ дар тақдир рафтааст ба ту расад ва ҳар чаҳ туро ниҳодаанд ба дайгарӣ ндиҳанд .

در خبر استکه وقتی رسول بهعبداللّه بن مسعودرسید. وی را تنگ دل و گرفته روی داد.گفت یا عبداللّه خوش‌دل و گشاده‌روی باش که هر چه در تقدیر رفته است به تو رسد و هر چه ترا نهاده‌اند به دیگری ندهند.

Хуш рӯй нишони мтобъти расӯл аллоҳаст .

خوش‌روی نشان متابعت رسول اللّه است.

Ва сабаби хўшдлӣу хуши рӯеи мувофиқат ҳақаст . Дар хабараст аз расӯл ки гуфт агар касе ба касе расад ки вайро нохуш рӯй бинад бидонед ки ҳақи таъолии бовай хашмнокаст , ки асари ғазаби ҳақи таъолӣ дар дили ваии падед омадааст .

و سبب خوشدلی و خوش‌رویی موافقت حق است. در خبر است از رسول که گفت اگر کسی به کسی رسد که وی را ناخوش روی بیند بدانید که حق تعالی باوی خشمناک است، که اثر غضب حق تعالی در دل وی پدید آمده است.

Пас хуш рӯй бӯдан на аз ғифлатаст ки нишони ризоӣ ҳақаст ,у хуши суханӣ бе фӯҳши нишони илҳом ҳақаст ки як соъати мазоҳ аз боб суннатаст , « кони расӯли аллоҳи имзҳу лоиқўли алои ҳқо » .

پس خوش روی بودن نه از غفلت است که نشان رضای حق است، و خوش سخنی بی‌فحش نشان الهام حق است که یک ساعت مزاح از باب سنت است، «کان رسول اللّه یمزح و لایقول الا حقاً».

Ғарази азин онаст ки то дар таййибат кардани мутасаввифа инкор накунӣ ки аҳволи эшон хилоф суннат набошад . Пас кушодаи рӯеу тинати эшон на аз ғифлат ва ғайбат бошад балки аз сари ҳузуру маърифат буд , ва аз барои он то халқи азу нФўр нигараданд . Амодри дили эшон чандон дарду андӯҳ буд ки дар васфи наёбад .

غرض ازین آن است که تا در طیبت کردن متصوفه انکار نکنی که احوال ایشان خلاف سنت نباشد. پس گشاده‌رویی و طینت ایشان نه از غفلت و غیبت باشد بلکه از سر حضور و معرفت بود، و از برای آن تا خلق ازو نفور نگردند. امادر دل ایشان چندان درد و اندوه بود که در وصف نیابد.

Ин қадари сухан дар хўшдлӣу хуш рӯй эшон кифоятаст .

این قدر سخن در خوشدلی و خوش‌روی ایشان کفایت است.