Бидон сидқи хислатӣ писандидаасту ҳақи таъолии аҳли сидқро ёд кардааст ва баришон сано гуфта ки « риҷоли сдқўои мо ъоҳдўои аллоҳи алайҳ » ,у хилоиқро фармуд ки рағбати намоянд дар суҳбати аҳли сидқ ки « ё аиҳо аллазӣнаи омнўои атқўооллаҳу кўнўои маъаи алсодқин . »
بدان صدق خصلتی پسندیده است و حق تعالی اهل صدق را یاد کرده است و بریشان ثنا گفته که «رجال صدقوا ما عاهدوا اللّه علیه»، و خلایق را فرمود که رغبت نمایند در صحبت اهل صدق که «یا ایها الذین آمنوا اتقوااللّه و کونوا مع الصادقین.»
Ва расӯл гуфтааст ки ҳеҷ ном бар муъмин науфтад некӯтар аз сидқ , ки чун банда дар дунё бидон номи маърӯфи гашти ҳақи таъолии ном ӯ дар ҷрираҳи садиқон исбот кунад ва ба баракоти ин номи қурбати ҳақ таъолӣ биёбад .
و رسول گفته است که هیچ نام بر مؤمن نیفتد نیکوتر از صدق، که چون بنده در دنیا بدان نام معروف گشت حق تعالی نام او در جریرهٔ صدیقان اثبات کند و به برکات این نام قربت حق تعالی بیابد.
Ва расӯл бар ҳеҷ чизи чандон сано нагуфтааст ки бар сидқ ,у сидқро қӯт хондааст .
و رسول بر هیچ چیز چندان ثنا نگفته است که بر صدق، و صدق را قوت خوانده است.
Амиралмӯъминини ъли‑рзии аллоҳ ънҳ‑чнин гуфтааст ки баракати сидқи мардро беҳтар аз мол бисёр ки моли харҷи рост ва ба харҷ нест шавад . Аммо забони рости гӯй ҳар чанд рост мегуяд дараҷа дар дайн зиёдат мешавад .
امیرالمومنین علی ‑رضیاللّه عنه‑ چنین گفته است که برکت صدق مرد را بهتر از مال بسیار که مال خرج راست و به خرج نیست شود. اما زبان راست گوی هر چند راست میگوید درجهٔ در دین زیادت میشود.
Ва сидқ дар се чиз падед ояд : дар қавл ва дар ҳол ва дар амал . Аммо сидқ дар қавли самара биҳиштаст . Фзили ъёз‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гФти ҳеҷ чиз бар ҳақи таъолии макрамтар аз забони рост гӯй нест .
و صدق در سه چیز پدید آید: در قول و در حال و در عمل. اما صدق در قول ثمرهٔ بهشت است. فضیل عیاض ‑رحمة اللّه علیه‑ گفت هیچ چیز بر حق تعالی مکرمتر از زبان راست گوی نیست.
Расӯл мегуяд сидқ роҳбараст ба некӣу самараи некӣ биҳиштаст .
رسول میگوید صدق راهبر است به نیکی و ثمرهٔ نیکی بهشت است.
Ва аммо сидқ дар ҳоли мувофиқат ҳақаст ба зоҳири вботн , дар сару ълониаҳ .
و اما صدق در حال موافقت حق است به ظاهر وباطن، در سر و علانیه.
Ва нишони сидқи ин буд ки дар ҳоле ки буд бор нагардад , ва агар дар маърифат буд , ба вай боз нигарад . Ямани сидқи давр доштанаст вайро аз гуфт дурӯғ .
و نشان صدق این بود که در حالی که بود بار نگردد، و اگر در معرفت بود، به وی باز نگرد. یمن صدق دور داشتن است وی را از گفت دروغ.
Ва сидқ дар амали давр доштанаст вайро аз риё ,у сидқи ҳоли даври доштани назар аз сидқ дар вақти сидқ . Воин азизтару хос тараст . Ҳақи таъолии назар муттасил дорад ба кас ки вайро сидқ мувофиқат кунад ки гуфт : « ани аллоҳи маъаи алсодқин » .
و صدق در عمل دور داشتن است وی را از ریا، و صدق حال دور داشتن نظر از صدق در وقت صدق. واین عزیزتر و خاصتر است. حق تعالی نظر متصل دارد به کس که وی را صدق موافقت کند که گفت: «ان اللّه مع الصادقین».
Ва содиқ касе буд ки бад-ӣн мавсуф бошаду содиқи собит ҳол набошад .
و صادق کسی بود که بدین موصوف باشد و صادق ثابت حال نباشد.
Ҷнид‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑гФтаҳаст : содиқ дар як рӯз ба чиҳил ҳоли бигардаду козиби марое дар чиҳил сол бар як ҳол бимонаду ихтилофи аҳволи содиқ аз он падед ояд ки пайвастаи мухолиф ҳаво бошад .
جنید ‑رحمة اللّه علیه‑ گفته است: صادق در یک روز به چهل حال بگردد و کاذب مرایی در چهل سال بر یک حال بماند و اختلاف احوال صادق از آن پدید آید که پیوسته مخالف هوا باشد.
Иброҳӣми хўосгўиди содиқро наёбӣ магар андар гузордан фариза ё қазоӣ ки мекунад .
ابراهیم خواص گوید صادق را نیابی مگر اندر گزاردن فریضه یا قضای که میکند.
Ва гуфтаанд содиқро се чиз буд : ҳолату ҳайбату некуӣ .
و گفتهاند صادق را سه چیز بود: حالت و هیبت و نیکویی.
Зўолнўни мсригўиди сидқи шамшери худои аст‑ъзўи ҷл‑бр ҳар ҷой ки ниҳанд бабрад .
ذوالنون مصری گوید صدق شمشیر خدا است ‑عز و جل‑ بر هر جای که نهند ببرد.
Саҳли бен ъбдоллҳгўиди аввали хиёнати садиқони ҳадиси эшон буд бо нафас .
سهل بن عبداللّه گوید اول خیانت صدیقان حدیث ایشان بود با نفس.
Фатҳ мўслиро пурседанд аз сидқ . Даст дар горгоаҳ оҳангарӣ кард . Порае оҳани сурх берун оварад вбри дасти ниҳод . Гуфт сидқ ин бошад .
فتح موصلی را پرسیدند از صدق. دست در گارگاه آهنگری کرد. پارهای آهن سرخ بیرون آورد و بر دست نهاد. گفت صدق این باشد.
Ибни асботгўид : агар як шаб бо хдои‑ъзу ҷл‑баҳи сидқ корӣ кунам дӯст тар дорам аз онкии андари сиблати ваии шамшери занам .
ابن اسباط گوید: اگر یک شب با خدای ‑عز و جل‑ به صدق کاری کنم دوستتر دارم از آنکه اندر سبیل وی شمشیر زنم.
Астодобўълии дқоқгФти сидқи он буд ки аз хештани он намое ки бошӣ ва он бошӣ ки намое .
استادابوعلی دقاق گفت صدق آن بود که از خویشتن آن نمایی که باشی و آن باشی که نمایی.
Мҳосбиро аз сидқ пурседанд гуфт содиқ онаст ки бок надорад агар ӯро наздики халқи ҳеҷ миқдор набошад аз баҳри салоҳи дили хеш , ва дӯст надорад ки мардумони заррае аз аъмол ӯ бенанд , ва кроҳит надоранд ки сар ӯ мардумон бидонанд ки кроҳити доштани он далел буд бар онкии ҷоҳ назд як халқ дӯст дорад ; ва ин хуй садиқон набошад .
محاسبی را از صدق پرسیدند گفت صادق آن است که باک ندارد اگر او را نزدیک خلق هیچ مقدار نباشد از بهر صلاح دل خویش، و دوست ندارد که مردمان ذرهای از اعمال او بینند، و کراهیت ندارند که سر او مردمان بدانند که کراهیت داشتن آن دلیل بود بر آنکه جاه نزد یک خلق دوست دارد؛ و این خوی صدیقان نباشد.
Иброҳӣми рўоҳҳбооброҳими шибҳбаҳи ҳам дар бодия нишаста шуданд .
ابراهیم رواحه با ابراهیم شیبه به هم در بادیه نشسته شدند.
Иброҳӣми шибҳгФти алойиқ ки бо туаст ҳама биндоз ! гФтҳмаҳи биндохтми магари динорӣ . Иброҳӣм гуфт сар машғӯл макун . Ҳар чаҳ дорӣ ҳама биндоз . Гуфт маро ёд омад ки бо ман дўолҳои наълин буд , ҳамаи биФгндм . Псози он ҳар ки маро дўолӣ боистӣ дар пеши хеши ёФтмӣ . Иброҳӣми шибҳгФт ҳар ки бо худоӣ ба сидқ равад чунин бошад .
ابراهیم شیبه گفت علایق که با تو است همه بینداز! گفت همه بینداختم مگر دیناری. ابراهیم گفت سر مشغول مکن. هر چه داری همه بینداز. گفت مرا یاد آمد که با من دوالهای نعلین بود، همه بیفگندم. پس از آن هر که مرا دوالی بایستی در پیش خویش یافتمی. ابراهیم شیبه گفت هر که با خدای به صدق رود چنین باشد.
Саҳли бен ъбдоллҳ‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑чнин гуфтааст ки ҳар ки бо нафасу ҳавои худ мдоҳнт кунад ҳаргизи насими сидқ ба машом ӯ нарасад ва касе ки ҷамол сидқ бидиду мухолифи ҳавои худ гашт аз марг натарсад , балки пайвастаи мунтазир ъзроӣил бошад . Чнонкҳқрони Маҷид хабар дод : « Фтмнўои аламути ани кантами содиқин » .
سهل بن عبداللّه ‑رحمة اللّه علیه‑ چنین گفته است که هر که با نفس و هوای خود مداهنت کند هرگز نسیم صدق به مشام او نرسد و کسی که جمال صدق بدید و مخالف هوای خود گشت از مرگ نترسد، بلکه پیوسته منتظر عزرائیل باشد. چنانکه قرآن مجید خبر داد: «فتمنوا الموت ان کنتم صادقین».
Касе ки дар кории содиқи гашти нишон ӯ он буд ки ҳарчӣ зиди он кораст он худ раво надорад ,у банди алойиқи ҳама аз худ бардорад ,у пайвастаи мунтазир аҷал бошад , ва интизор бидон қӯт бошад ки сидқ бар сар ӯ ғолиб бошад . Дондкаҳ чун парда аз аҳвол ӯ баргиранд расво нахоҳад шуд . Касе ки ин сифат ёфт марг бар дил ӯ осон гардад .
کسی که در کاری صادق گشت نشان او آن بود که هرچه ضد آن کار است آن خود روا ندارد، و بند علایق همه از خود بردارد، و پیوسته منتظر اجل باشد، و انتظار بدان قوت باشد که صدق بر سر او غالب باشد. داند که چون پرده از احوال او برگیرند رسوا نخواهد شد. کسی که این صفت یافت مرگ بر دل او آسان گردد.
Абдуллоҳи бен алмборки буъалии сқФиро‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гФт ё боалии маргро сохта бош ! въбдоллҳпоӣ фароз кашид ва гуфт ёбоълёинки ман сохтаму мардум . Бўълёзи он боз монад кҳъбдоллҳмҷрду содиқ буд , вбўълирои алойиқ буд , ба тарк он наметавонист гуфт , хаҷали гашт .
عبداللّه بن المبارک بوعلی ثقفی را ‑رحمة اللّه علیه‑ گفت یا باعلی مرگ را ساخته باش! وعبداللّه پای فراز کشید و گفت یا باعلی اینک من ساختم و مردم. بوعلی از آن باز ماند که عبداللّه مجرد و صادق بود، و بوعلی را علایق بود، به ترک آن نمیتوانست گفت، خجل گشت.
Ва низ гӯйанд кҳобўолъбоси динўри‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑мҷлс медошт . Перзании наърае бузад . Гуфт бимир ! пирзнбрхосту гомии ду се биниҳод ва гуфт эй ҷавонмард инак мардум ,у биФтод ва бамурд , ва ин нишон сидқ бошад дар тавҳиди ҳақи таъолӣ .
و نیز گویند که ابوالعباس دینوری ‑رحمة اللّه علیه‑ مجلس میداشت. پیرزنی نعرهای بزد. گفت بمیر! پیرزن برخاست و گامی دو سه بنهاد و گفت ای جوانمرد اینک مردم، و بیفتاد و بمرد، و این نشان صدق باشد در توحید حق تعالی.
Абдулвоҳиди бен изид‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑рўзӣ дар асҳоб худ менигараст . Чашм ӯ бар ҷавонӣ афтод дар миёни эшон , сахти заъифу наҳиф . Гуфтои писари мудоми рӯза май дорӣ ки чунин шикаста шудае ? гуфт на ! мдомдри ифторам . Гуфт пас сабаби заъф ту чист ? гуфт эй шайхи ғалабаи дӯстӣ дар дил мудомаст ,у сари монеъи кашф онаст .
عبدالواحد بن یزید ‑رحمة اللّه علیه‑ روزی در اصحاب خود مینگرست. چشم او بر جوانی افتاد در میان ایشان، سخت ضعیف و نحیف. گفت ای پسر مدام روزه میداری که چنین شکسته شدهای؟ گفت نه! مدام در افطارم. گفت پس سبب ضعف تو چیست؟ گفت ای شیخ غلبهٔ دوستی در دل مدام است، و سر مانع کشف آن است.
ЪбдолўоҳдгФт хамӯш . Ин чаҳ далерӣ ва даъвӣаст ? ҷавон бархесту гомии ду се фаротари ниҳод ва гуфт худовандо агар дарин сухан содиқ будам ҷонами бустон ! ҳолёзи пой дар афтод ва ҷон бидод , аз онкии пайваста ба сидқи машғӯл буд дар сар , ҳақи таъолӣ дар пеши халқи нишони сидқ ӯ пайдо кард .
عبدالواحدگفت خموش. این چه دلیری و دعوی است؟ جوان برخاست و گامی دو سه فراتر نهاد و گفت خداوندا اگر درین سخن صادق بودم جانم بستان! حالی از پای در افتاد و جان بداد، از آنکه پیوسته به صدق مشغول بود در سر، حق تعالی در پیش خلق نشان صدق او پیدا کرد.
Ҳақи таъолӣ бҳдоўд‑‑ўҳӣ фиристод ки ҳар банда ки ба шарти сидқи супурд бо ман , бурҳони сидқ ӯ ба вақти ҳоҷат ба хилоиқи намоям то хаҷал нашавад .
حق تعالی به داود -علیهالسلام‑ وحی فرستاد که هر بنده که به شرط صدق سپرد با من، برهان صدق او به وقت حاجت به خلایق نمایم تا خجل نشود.
Ҳақиқати сидқ онаст ки дар вақти худ ба саломат бошад .
حقیقت صدق آن است که در وقت خود به سلامت باشد.
Ҷнидро‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑прсиднд ки ҳақиқат сидқ чист ? гуфт онкӣ содиқ бошӣ дар маҳаллӣ ки наҷоти ту аз онҷои ҷуз ба дурӯғ нахоҳад буд .
جنید را ‑رحمة اللّه علیه‑ پرسیدند که حقیقت صدق چیست؟ گفت آنکه صادق باشی در محلی که نجات تو از آنجا جز به دروغ نخواهد بود.
Ва дар сидқи ин қадар кифоятаст ва ин маъонӣ ки шарҳ дода шуд дар миёни мутасаввифа боз ёбанд ки асоси кори эшон бар сидқаст . Лоҷарами пайваста чунон бошанд ки ризои ҳқ‑сбҳонаҳу тъоли‑бдон муттасил бошад .
و در صدق این قدر کفایت است و این معانی که شرح داده شد در میان متصوفه باز یابند که اساس کار ایشان بر صدق است. لاجرم پیوسته چنان باشند که رضای حق ‑سبحانه و تعالی‑ بدان متصل باشد.