Бидон ки некӯтарин хлътӣ ки ҳақи таъолии одамиро ба он арзонӣ дорад хоссаи мутасаввифаро халъат яқинаст ,у яқини ҳамаи хилоиқро фазласт ва эшонро фарзаст . Азонкаҳи тасаввуфи қатъ алойиқасту қатъи алойиқи ҷуз ба мадади яқин ҳосил наёяд ки чашми дил кушода шавад ба камоли қудрати ҷабарут . Ҳар чаҳ ӯ хоҳад ҳама он бошад . Бархилофи иродат ӯ ҳеҷ кор набошад .

بدان که نیکوترین خلعتی که حق تعالی آدمی را به آن ارزانی دارد خاصه متصوفه را خلعت یقین است، و یقین همه خلایق را فضل است و ایشان را فرض است. ازآنکه تصوف قطع علایق است و قطع علایق جز به مدد یقین حاصل نیاید که چشم دل گشاده شود به کمال قدرت جبروت. هر چه او خواهد همه آن باشد. برخلاف ارادت او هیچ کار نباشد.

Яқинӣ дар он ҳосил ояд , ба мадади он яқин аз ҳамаи корӣ эъроз кунад ва бар тариқи истиқомат бар Утбаи убудийяти мулозимати намояду роҳату футуҳ аз ҳазрати иззати вайро мутавотир шавад ки расӯл гуфтааст ки ҳақи таъолии роҳату фараҷ дар яқин ниҳодааст . Ҳар ки роҳати охират май талабади вайро мулозими яқин бояд буд то ҷамол имон бибинаду халъат ҳидоят биёбад . Имрӯзаш фароғат бошад , фардои наҷот ва саодат биёбад , « волзини иؤмнўни бмои анзли алик ва мо анзли ман қблку болохраҳи ҳам иўқнўн , аўлӣки алии ҳудои ман рбҳму аўлӣки ҳам алмФлҳўн » .

یقینی در آن حاصل آید،به مدد آن یقین از همه کاری اعراض کند و بر طریق استقامت بر عتبهٔ عبودیت ملازمت نماید و راحت و فتوح از حضرت عزت وی را متواتر شود که رسول گفته است که حق تعالی راحت و فرج در یقین نهاده است. هر که راحت آخرت می‌طلبد وی را ملازم یقین باید بود تا جمال ایمان ببیند و خلعت هدایت بیابد. امروزش فراغت باشد، فردا نجات و سعادت بیابد، «والذین یؤمنون بما انزل الیک و ما انزل من قبلک و بالآخرة هم یوقنون، اولئک علی هدی من ربهم و اولئک هم المفلحون».

Яқин нурӣаст ки ҳақи таъолӣ дар дили банда наад . Чун хоҳад ки он дил ба мадади он нури тариқи ризои ҳақи супурд ҳар чаҳ асли схти ҳақ таъолӣ бошад аз дили худ зудудан гирад , ва ин нури ҷуз дар дил касе наниҳад ки ба мадади тавфиқи вайро халъати аҳлят сидқ дода бошанду ҷамоли маърифати худ бадв намӯда , то ӯ бад-ӣни мадад ба роҳи яқини даройад . Ҳарчӣ андеша мухталифаст аз дил берун кунад , дар талаби ҳақи таъолии як андеша гардад .

یقین نوری است که حق تعالی در دل بنده نهد. چون خواهد که آن دل به مدد آن نور طریق رضای حق سپرد هر چه اصل سخط حق تعالی باشد از دل خود زدودن گیرد،و این نور جز در دل کسی ننهد که به مدد توفیق وی را خلعت اهلیت صدق داده باشند و جمال معرفت خود بدو نموده، تا او بدین مدد به راه یقین درآید. هرچه اندیشهٔ مختلف است از دل بیرون کند، در طلب حق تعالی یک اندیشه گردد.

АбуУсмони ҳирии гФт‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑каҳи яқини нафии андеша ҳоаст дар талаби як андеша аз сари ҷамъият .

ابوعثمان حیری گفت‑رحمة اللّه علیه‑که یقین نفی اندیشه‌ها است در طلب یک اندیشه از سر جمعیت.

Ҷунайд гуфта аст‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑каҳи яқин илмӣаст ба ҳақи таъолӣ ки дар дили тағйир ва табдил напазирад ,у ҳаргизи ғубори нақс бар вай нанишинад .

جنید گفته است‑رحمة اللّه علیه‑که یقین علمی است به حق تعالی که در دل تغییر و تبدیل نپذیرد، و هرگز غبار نقص بر وی ننشیند.

Ва ҷунайд гуфтааст ки яқини нафй тӯҳматаст аз шуҳуди ғайб ба мадади иззат .

و جنید گفته است که یقین نفی تهمت است از شهود غیب به مدد عزت.

Чун бидонаст ки яқин чаҳ шараф дорад бидонад ки яқини се қисмаст : илми алиқин ,у айни алиқин ,у ҳақи алиқин . Илми алиқин дар дунё ,у айни алиқини баъд аз марг ,у ҳақи алиқин дар вақти назъ .

چون بدانست که یقین چه شرف دارد بداند که یقین سه قسم است: علم‌الیقین،و عین‌الیقین، و حق‌الیقین. علم‌الیقین در دنیا، و عین‌الیقین بعد از مرگ، و حق‌الیقین در وقت نزع.

АбуУсмон ҳирӣ гуяд ки яқини андӯҳи фардо нобурданаст . Дигар гуяд ки яқин илмӣаст дар дили ниҳода , яъне касбӣ набӯд . Яке аз перон гуяд аввали мақомоти маърифат буд , пас ихлос , онгоҳи шаҳодат , пас тоъат .

ابوعثمان حیری گوید که یقین اندوه فردا نابردن است. دیگر گوید که یقین علمی است در دل نهاده، یعنی کسبی نبود. یکی از پیران گوید اول مقامات معرفت بود، پس اخلاص، آنگاه شهادت، پس طاعت.

Ва имон номӣаст ки ин маъониро ҷамъ кунад . Ишорат кардааст ин мард ки аввали воҷибот маърифат бошад ба худои ъзу ҷл .

و ایمان نامی است که این معانی را جمع کند. اشارت کرده است این مرد که اول واجبات معرفت باشد به خدای عز و جل.

Ва маърифат ҳосил наёяд магар ки ин шароит ки аз пеш рафта бошад , ва ин назари савоб буд . Пас чун далел мутавотир гардаду баён ҳосил ояд нурҳо пайваста гардад , пас аз якдигар . Ва он ки ӯро илм афтод аз бурҳон бениёз буд ва он ҳоли яқин буд , пас бовари доштани ҳақ ба вақти истимоъ ба иҷобати доъӣ дар ончӣ хабар диҳад ,у андари афъол ӯ дар мстқбл , аз онкии тасдиқ дар хабар додан буд . Пас ихлос дар ончии фарои пазируфт аз адои фароиз . Пас изҳори иҷобат ба шаҳодати некӯ . Пас адои фармон ба тавҳид дар ончӣ фармӯдаанд ,у бози истодан аз ончӣ наҳй кардаанд .

و معرفت حاصل نیاید مگر که این شرایط که از پیش رفته باشد، و این نظر صواب بود. پس چون دلیل متواتر گردد و بیان حاصل آید نورها پیوسته گردد، پس از یکدیگر. و آن که او را علم افتاد از برهان بی‌نیاز بود و آن حال یقین بود، پس باور داشتن حق به وقت استماع به اجابت داعی در آنچه خبر دهد، و اندر افعال او در مستقبل، از آنکه تصدیق در خبر دادن بود. پس اخلاص در آنچه فرا پذیرفت از ادای فرایض. پس اظهار اجابت به شهادت نیکو. پس ادای فرمان به توحید در آنچه فرموده‌اند، و باز ایستادن از آنچه نهی کرده‌اند.

Ишорат кард бад-ӣни маънӣ ки устоди айёми Абубакри бен Фўрк‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑каҳи зикри забони фазилатӣ буд дилиро ки бар ваии қабз буд .

اشارت کرد بدین معنی که استاد ایام ابوبکر بن فورک‑رحمة اللّه علیه‑که ذکر زبان فضیلتی بود دلی را که بر وی قبض بود.

Зўолнўн‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гўид ки яқин даъват кунад ба кӯтоҳии амл ,у кӯтоҳии амл ба зуҳд ,у самараи зуҳд ҳикматаст , ва аз ҳикмат нигаристан дар авоқиб ояд .

ذوالنون‑رحمة اللّه علیه‑گوید که یقین دعوت کند به کوتاهی امل، و کوتاهی امل به زهد، و ثمرهٔ زهد حکمت است، و از حکمت نگریستن در عواقب آید.

Ҷнид‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гўид аз сиррии сқти‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑шнидм ки гуфт яқини ором гирифтан буд , онгаҳ ки иродат дар дилат падед ояд аз онкӣ дониста бошӣ ки ҳаракати ҳеҷ манфиат накунад туро , ва ҳарчӣ бар ту қазо кардаанд аз ту боз надорад .

جنید‑رحمة اللّه علیه‑گوید از سری سقطی‑رحمة اللّه علیه‑شنیدم که گفت یقین آرام گرفتن بود، آنگه که ارادت در دلت پدید آید از آنکه دانسته باشی که حرکت هیچ منفعت نکند ترا، و هرچه بر تو قضا کرده‌اند از تو باز ندارد.

Абӯтуроби нхшби‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гўид дар бодия мерафтам ҷавониро дидам безод мерафт . Бо худ андешедам ки ин мард безод меравад ҳалок шавад . Гуфтам эй писар дар чунин музиъӣ безод май рӯй ? ҷавон гуфт эй шайхи сари баровару чашм боз куну гирди олами нигар ки то ҷузи худоиро ъзу ҷли ҳеҷ касро май бинӣ ? бо ҳақи ҳамроҳ бӯдану зод баргирафтани нишон имон набошад .

ابوتراب نخشبی‑رحمة اللّه علیه‑گوید در بادیه می‌رفتم جوانی را دیدم بی‌زاد می‌رفت. با خود اندیشیدم که این مرد بی‌زاد می‌رود هلاک شود. گفتم ای پسر در چنین موضعی بی‌زاد می‌روی؟ جوان گفت ای شیخ سر برآور و چشم باز کن و گرد عالم نگر که تا جز خدای را عز و جل هیچ کس را می‌بینی؟ با حق همراه بودن و زاد برگرفتن نشان ایمان نباشد.

Иброҳӣми хўос‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гўид ки дар бодия мерафтам ҷавониро дидам латифу зариф ва бо ваии ҳеҷ маълумӣ на . Гуфтам ҷўоно ! кҷомӣ рӯй ? гуфт ба Макка . Гуфтам безоду роҳилаи роҳи дароз дар пеши гирифтае ? гуфт онкии осмону заминро нигаҳ тавонад доштан беъдтӣ , ин қудрат надорад ки дарвеширо безоду роҳила ба Маккаи расонад . Чун ба Маккаи расидами вайро дидам гирди каъба тавоф мекард , ҳеҷ нақсонеу заъфӣ дар вай наёмада буд .

ابراهیم خواص‑رحمة اللّه علیه‑گوید که در بادیه می‌رفتم جوانی را دیدم لطیف و ظریف و با وی هیچ معلومی نه. گفتم جوانا! کجامی‌روی؟ گفت به مکه. گفتم بی‌زاد و راحله راه دراز در پیش گرفته‌ای؟ گفت آنکه آسمان و زمین را نگه تواند داشتن بی‌عدتی، این قدرت ندارد که درویشی را بی‌زاد و راحله به مکه رساند. چون به مکه رسیدم وی را دیدم گرد کعبه طواف می‌کرد، هیچ نقصانی و ضعفی در وی نیامده بود.

Ъиси‑‑ро пурседанд ки ба чаҳ қӯт бар об май рӯй ? гуфт ба имону яқин . Гуфтанд мо низ имон ва яқин дорем . Гуфт агар доред бар рӯй дарё бирӯяд . Қасд карданд ки бираванд натавонистанд . Гуфт чаҳ буд шуморо ? гуфтанд аз мавҷ май тарсим . Гуфт соҳиби яқин аз худои тарсад , аз мавҷ натарсад .

عیسی‑‑را پرسیدند که به چه قوت بر آب می‌روی؟ گفت به ایمان و یقین. گفتند ما نیز ایمان و یقین داریم. گفت اگر دارید بر روی دریا بروید. قصد کردند که بروند نتوانستند. گفت چه بود شما را؟ گفتند از موج می‌ترسیم. گفت صاحب یقین از خدای ترسد، از موج نترسد.

Ва касеро ки аз худои таъолӣ тарс бошад , умедаши ҳам ба худоӣ таъолӣ бошад . Пайвастаи мулозимати бандагии намояд . Ин чунин касе соҳиб яқин бошад . Вайро ҳам дар миёни эшон боз тавон ёфт . Аз онкии ҳақи таъолии эшонро яқинии тамом ба арзонӣ доштааст . Дар яқини бад-ӣни қадари сухан ихтисор кунем .

و کسی را که از خدای تعالی ترس باشد، امیدش هم به خدای تعالی باشد. پیوسته ملازمت بندگی نماید. این چنین کسی صاحب یقین باشد. وی را هم در میان ایشان باز توان یافت. از آنکه حق تعالی ایشان را یقینی تمام به ارزانی داشته است. در یقین بدین قدر سخن اختصار کنیم.