Бидон ки мард чун соҳиб яқин шуд ҳамеша розӣ бошад ба қазоу мутасаввифаро ҳеҷ сифати некӯтар аз ризо нест дар ҳамаи аҳвол . Чунонкӣ бар ҳеҷ эътироз накунанд . Пайваста розӣ бошанд .

بدان که مرد چون صاحب یقین شد همیشه راضی باشد به قضا و متصوفه را هیچ صفت نیکوتر از رضا نیست در همه احوال. چنانکه بر هیچ اعتراض نکنند.پیوسته راضی باشند.

Ва ризои ҳақ таъолӣ бидон ҳосил ояд ки ба қазоӣ ӯ розӣ бошанд , « разии аллоҳи анҳуаму рзўои анҳу » .

و رضای حق تعالی بدان حاصل آید که به قضای او راضی باشند، «رضی اللّه عنهم و رضوا عنه».

Мўси‑‑дри он вақт ки ба тавр буд гуфт илоҳии корӣ дар пеши ман на ки чун ба ҷои орми рзоءи ту маро ҳосил ояд . Хитоб омад ки ёмўсинтўонӣ . Мӯсо аз ҳайбати ин хитоб ба суҷуди аФтодў хитоб омад ки эй Мӯсои рзоءи ман дар рзоءи ту бастааст , ба қзоءи ман дар ҳамаи аҳвол . Ҳргаҳ ки ту аз ман розӣ бошӣ ман аз ту розӣ бошам , ва агар дар ҳамаи умри хотирӣ аз сари эътироз дар дил гузар кунад ҳақиқати ризо маҳҷӯб гардад .

موسی‑‑در آن وقت که به طور بود گفت الهی کاری در پیش من نه که چون به جای آرم رضاءٍ تو مرا حاصل آید. خطاب آمد که یاموسینتوانی. موسی از هیبت این خطاب به سجود افتادو خطاب آمد که ای موسی رضاءٍ من در رضاءٍ تو بسته است، به قضاء من در همهٔ احوال. هرگه که تو از من راضی باشی من از تو راضی باشم، و اگر در همه عمر خاطری از سر اعتراض در دل گذر کند حقیقت رضا محجوب گردد.

Рўим‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑ро пурседанд аз ризо . Гуфт онкӣ агар ҳафт табақа дӯзах барадаст рост яке доранд , ӯ аз ҳақ таъолӣ нахоҳад ки онро ба чапи баргардонад .

رویم‑رحمة اللّه علیه‑را پرسیدند از رضا. گفت آنکه اگر هفت طبقه دوزخ بردست راست یکی دارند، او از حق تعالی نخواهد که آن را به چپ برگرداند.

Ва низ гуфт ки ризо онаст ки аз ҳақи таъолӣ биҳишт нахоҳад ва аз дӯзах натарсад , ва наҷот нахоҳад . Рзоонгаҳ ҳақиқат гардад ки бломтсл шавад ,у розӣ ранҷур нашавад .

و نیز گفت که رضا آن است که از حق تعالی بهشت نخواهد و از دوزخ نترسد، و نجات نخواهد. رضاآنگه حقیقت گردد که بلامتصل شود، و راضی رنجور نشود.

Бузургон гуфтаанд ки ризои пеш аз нузули қазои азм ризоятаст . Аммо ризои баъд аз қазои айн ризоаст .

بزرگان گفته‌اند که رضا پیش از نزول قضا عزم رضایت است. اما رضا بعد از قضا عین رضا است.

Ҷнид‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑ро пурседанд аз ризо . Гуфт тарки ихтиёр дар ҳамаи чизҳо .

جنید‑رحمة اللّه علیه‑را پرسیدند از رضا. گفت ترک اختیار در همه چیزها.

Дар ҷумлаи ризо анвоъаст :

در جملهٔ رضا انواع است:

Аўлрзо ба ислом , чунонкӣ гуфт : «у разӣати лаками алисломи дино » . Ва дигари ризо ба қсо , чунонкӣ дар таврот омадааст ки ҳар ки ба қзоء розӣ нашавад ҳамоқат ӯро ҳеҷ дармон нест .

اولرضا به اسلام، چنانکه گفت: «و رضیت لکم الاسلام دیناً». و دیگر رضا به قصا، چنانکه در تورات آمده است که هر که به قضاءٍ راضی نشود حماقت او را هیچ درمان نیست.

Ҷнид‑рҳмаҳи аллоҳ ълиҳ‑гФтаҳаст ризо ба қазо онаст ки бало ба неъмати ингорад .

جنید‑رحمة اللّه علیه‑گفته است رضا به قضا آن است که بلا به نعمت انگارد.

Ва дигари навъ ризоаст аз ҳақи таъолӣ дар ҳамаи авқот .

و دیگر نوع رضا است از حق تعالی در همهٔ اوقات.

Ва дигари навъи розӣ бӯдан ба худовандии подшоҳи ъолм‑тъолӣу тқдс‑каҳ дар хабараст ки ҳар банда ки ба худовандии ҳақи таъолӣ розӣ бошад ҳақи таъолӣ ба бандагӣ ӯ розӣ бошад .

و دیگر نوع راضی بودن به خداوندی پادشاه عالم‑تعالی و تقدس‑که در خبر است که هر بنده که به خداوندی حق تعالی راضی باشد حق تعالی به بندگی او راضی باشد.

Ва розӣ бӯдан ба ҳақи таъолии он буд ки дар муқобилаи ихтиёр ӯ ихтиёрӣ наёрӣ ,у берун аз иродат ӯ ҳеҷ иродатии надорӣ .

و راضی بودن به حق تعالی آن بود که در مقابلهٔ اختیار او اختیاری نیاری، و بیرون از ارادت او هیچ ارادتی نداری.

Ибн ъторо пурседанд аз ризо . Гуфт назар диласт ба ихтиёрӣ ки ҳқ‑сбҳонаҳ ва тъоли‑крдаҳаст дар азал , беиллат дар ҳақи бандагони худ ,у тарки ихтиёри худ дар он муқобила касе ки бад-ӣн сифат шуд роҳи гузар қазо гардад , ва ҳарчӣ бар вай мегузарад ҳеҷ тмиизӣ ва фарқӣ накунад .

ابن عطارا پرسیدند از رضا.گفت نظر دل است به اختیاری که حق‑سبحانه و تعالی‑کرده است در ازل، بی‌علت در حق بندگان خود، و ترک اختیار خود در آن مقابلهٔ کسی که بدین صفت شد راه گذر قضا گردد، و هرچه بر وی می‌گذرد هیچ تمییزی و فرقی نکند.

Амири муъминони ҳусайни бен ъли‑рзии аллоҳи ънҳмо‑гФти кҳобўзри ғФори‑рзии аллоҳ ънҳ‑мӣ гуяд , фақри наздики ман дӯст тараст аз Гана ,у имории дӯст тараст аз сиҳҳат .

امیر مؤمنان حسین بن علی‑رضی‌اللّه عنهما‑گفت کهابوذر غفاری‑رضی‌اللّه عنه‑می‌گوید، فقر نزدیک من دوست‌تر است از غنا، و یماری دوست‌تر است از صحت.

Ва гуфт наздики ман чунонаст ки касе ки эътимод бар ихтиёри ҳақ таъолӣ кард бадв розӣ шавад , дар муқобилаи ихтиёр ӯ ҳеҷ ихтиёри хеш пеш наёрад , на дар ранҷ ва на дар роҳат .

و گفت نزدیک من چنان است که کسی که اعتماد بر اختیار حق تعالی کرد بدو راضی شود، در مقابلهٔ اختیار او هیچ اختیار خویش پیش نیارد، نه در رنج و نه در راحت.

Ва ин қадами гоҳи ъзӣ азим дорад . Касе ки аинҷорсиди ҷамоли рзобдид , чунонкӣ ҳақиқатоваст . Ва ҳар ки азинҷо боз монад ба номӣ розӣ шуд . Аммо рӯй ризо надидааст .

و این قدم‌گاه عزی عظیم دارد. کسی که اینجارسید جمال رضابدید، چنانکه حقیقتاو است. و هر که ازینجا باز ماند به نامی راضی شد. اما روی رضا ندیده است.

Тариқи ризо бар мутасаввифа муяссараст ва то марди бад-ӣни тариқ дар наёяд ҷамол тасаввуф набинад . Аз онкии тасаввуфи тарк такаллуфаст , ва он тарки ҷуз ба мадад ризо наёяд . Азонкаҳи қатъи тамаъу трктклФ ба қӯт имон тавонад буд ,у ҷамол аимонксӣ бинад ки ба қзоءи худои таъолӣ розӣ шуд , ва касе ки бадв розӣ шуд Аннани аҳволи худ бадв боз гузошт то чунонкӣ хоҳад вайро мегирданд .

طریق رضا بر متصوفه میسر است و تا مرد بدین طریق در نیاید جمال تصوف نبیند. از آنکه تصوف ترک تکلف است، و آن ترک جز به مدد رضا نیاید. ازآنکه قطع طمع و ترکتکلف به قوت ایمان تواند بود، و جمال ایمانکسی بیند که به قضاءٍ خدای تعالی راضی شد، و کسی که بدو راضی شد عنان احوال خود بدو باز گذاشت تا چنانکه خواهد وی را می‌گرداند.

Бўъсмон ҳиригФтаҳаст чиҳил соласт то Аннани худ ба ҳақи таъолӣ боз гузоштаам . Агар баҷоеи нишондами ҳеҷ кроҳит дар дилам наёяд ва агар ба чизеи дигар нақл кунад ҳеҷ хашмӣ дар ман наёяд . Дар ҷумлаи ҳеҷ эътироз накунам , аз онкӣ дар дилами ҳеҷ эътирозӣ намондааст .

بوعثمان حیریگفته است چهل سال است تا عنان خود به حق تعالی باز گذاشته‌ام. اگر بجایی نشاندم هیچ کراهیت در دلم نیاید و اگر به چیزی دیگر نقل کند هیچ خشمی در من نیاید. در جمله هیچ اعتراض نکنم، از آنکه در دلم هیچ اعتراضی نمانده است.

МшоихгФтаҳанд ризои бузургтарин дараҷа Эйаст . Ҳар киро ба ризо гиромӣ карданд ӯро ба трҳиби тамомтарину тақрйви бузургтарин азиз гардониданд .

مشایخگفته‌اند رضا بزرگترین درجه‌ای است. هر که را به رضا گرامی کردند او را به ترحیب تمامترین و تقریب بزرگترین عزیز گردانیدند.

Робъҳро пурседанд ки бандаи розӣ кӣ бошад ? гуфт онгаҳ ки аз меҳнат ҳамчунон шод ки аз неъмат .

رابعهرا پرسیدند که بنده راضی کی باشد؟ گفت آنگه که از محنت همچنان شاد که از نعمت.

Шблипиши ҷнид‑рҳмаҳи аллоҳи ълиҳ‑гФт : « лоҳўлу лоқўаҳи алои биллоҳ » . Ҷунайд гуфт ки ин гуфтори танг дилонаст ,у танги дилӣ аз дасти бгзоштни ризо буд ба қазо .

شبلیپیش جنید‑رحمة اللّه علیه‑گفت: «لاحول و لاقوة الا باللّه». جنید گفت که این گفتار تنگ دلان است، و تنگ‌دلی از دست بگذاشتن رضا بود به قضا.

Абубакри тоҳргўид ки ризои берун кардан кроҳитаст аз дил то дар ваии ҷуз шодӣ набошад .

ابوبکر طاهرگوید که رضا بیرون کردن کراهیت است از دل تا در وی جز شادی نباشد.

Аббоси бен алмтлб‑рзии аллоҳ ънҳ‑рўоит кард аз расӯл ки ҳар ки таъм эшон бичишед ба худои худо ризо дод .

عباس بن المطلب‑رضی‌اللّه عنه‑روایت کرد از رسول که هر که طعم ایشان بچشید به خدایی خدا رضا داد.

Ъмр‑рзии аллоҳи ънҳ‑номаҳ Эй навишт бо Абумусои ашъри‑рзии аллоҳи ънҳ‑каҳи ҳамаи чизҳо дар ризост , агар туоне розӣ бош , волосбр кун .

عمر‑رضی‌اللّه عنه‑نامه‌ای نوشت با ابوموسی اشعری‑رضی‌اللّه عنه‑که همه چیزها در رضاست، اگر توانی راضی باش، والاصبر کن.