Ибтидои офтоб тавҳидаст ки аз машриқи ғайб падед ояд бар аҳли саодати тобади вилояти зулмату осори пиндори баради аҳли аноятро ҳар соъатии каромати нўдҳду аҳли риоятро ҳар замони бнў мақомӣ баранд хуршед давост яке бар ҷаҳони тобад ва яке бар ҷон тобад бидон яке ки бар ҷаҳони тобади зулмати бгдозду ондигрӣ ки бар ҷони тобади ваҳшати хилқати бгдозд ва он дайгарӣ ки барояд нуҷум намонаду ондигрӣ ки барояд русум намонад онкӣ ба чашми хеши бнзораҳ хуршедаст аз дидани хуршед ноумедасту онкии бхўршиди бнзораҳ хуршедаст назарии ваии ҷовид бар хуршедаст хуршед ба худ дидан хатост худро бирав дидан сазост

ابتدای آفتاب توحید است که از مشرق غیب پدید آید بر اهل سعادت تابد ولایت ظلمت و آثار پندار برد اهل عنایت را هر ساعتی کرامت نودهد و اهل رعایت را هر زمان بنو مقامی برند خورشید دواست یکی بر جهان تابد و یکی بر جان تابد بدان یکی که بر جهان تابد ظلمت بگدازد و آندیگری که بر جان تابد وحشت خلقت بگدازد و آن دیگری که برآید نجوم نماند و آندیگری که برآید رسوم نماند آنکه به چشم خویش بنظاره خورشید است از دیدن خورشید ناامید است و آنکه بخورشید بنظاره خورشید است نظری وی جاوید بر خورشید است خورشید به خود دیدن خطاست خود را برو دیدن سزاست