Таҷаллӣ барқӣаст ки ошиқ дар оташи вай нотавон гардад ва хоҳад ки ваии ҳама ҷон гардад таҷаллӣ ногоҳ ояд аммо бар дил огоҳ ояд ҳар кро хабарӣ нест таҷаллиро дар вай асарӣ нест таҷаллӣ зотасту таҷаллии сифоти ошиқро таҷаллии зот маст кунаду таҷаллии сифот паст кунад таҷаллӣ зот ҳаст кунаду таҷаллӣ сифот нест кунад мард бояд ки дарёфт афрӯхта ва дар ноёфт сӯхта чун сӯхта бсухта расад ҳолеи даргирад чун ба афрӯхта расад пой гирад ин оташро ҳар мум нишоед ва ин ошиқи дида умум нишоед дар ишқи таҷаллии ҷамоли маҳбӯби нисори нафас маъюб нишоед заҳмати анвори тоъати хешу зулмати осори руяти хеш аз хеши даври дор ки икзраҳ аз ин ҷамоли мояи анвори уфуқи аълоро тамомаст ин асрор

تجلی برقی است که عاشق در آتش وی ناتوان گردد و خواهد که وی همه جان گردد تجلی ناگاه آید اما بر دل آگاه آید هر کرا خبری نیست تجلی را در وی اثری نیست تجلی ذاتست و تجلی صفات عاشق را تجلی ذات مست کند و تجلی صفات پست کند تجلی ذات هست کند و تجلی صفات نیست کند مرد باید که دریافت افروخته و در نایافت سوخته چون سوخته بسوخته رسد حالی درگیرد چون به افروخته رسد پای گیرد این آتش را هر موم نشاید و این عاشق دیده عموم نشاید در عشق تجلی جمال محبوب نثار نفس معیوب نشاید زحمت انوار طاعت خویش و ظلمت آثار رؤیت خویش از خویش دور دار که یکذره از این جمال مایه انوار افق اعلی را تمامست این اسرار