Мақсӯд аз итоб аз дӯсти хитоб бо ӯст то қиссаи ишқ дароз кунад замонӣ бо дӯст роз кунад чун ошиқи насиби хеши бгзошту худии худ дар бохт бо ҳарчӣ дошт ҳолеи сухани бгзошт чун маъшӯқ хоҳад бо вай хитоб кунад итоб оғоз кунад гуҳи мисўзди гуҳ май навозад гуҳ мефурӯзад гуҳ май гудозад ва агар ба мастӣ даст занад гуяд ки паст бош агар паст шавад гуяд маст бош агар бахуд ҳастӣ намояд гуяд бмо нест бошу агроз худ нест шавад гуяд бмо ҳаст бош

مقصود از عتاب از دوست خطاب با اوست تا قصه عشق دراز کند زمانی با دوست راز کند چون عاشق نصیب خویش بگذاشت و خودی خود در باخت با هرچه داشت حالی سخن بگذاشت چون معشوق خواهد با وی خطاب کند عتاب آغاز کند گه میسوزد گه می نوازد گه می فروزد گه می گدازد و اگر به مستی دست زند گوید که پست باش اگر پست شود گوید مست باش اگر بخود هستی نماید گوید بما نیست باش و اگراز خود نیست شود گوید بما هست باش