эй азиз ба меъёри ақлу тамизи ҷавҳар худ бишнос ва аз қадару қимати гавҳари худ ёд кун ки мтоъисти косад ва бизоъатӣаст фосиду чроғисти бхўноби идроки афрӯхта аммо бар раҳгузар бодаст ва бноӣӣаст аз ҳиҷоби хоки сари броФрохтаҳ бар обаш бунёдаст на касро ҳаргиз поед венаи эътимодро шояд

ای عزیز به معیار عقل و تمیز جوهر خود بشناس و از قدر و قیمت گوهر خود یاد کن که متاعیست کاسد و بضاعتی است فاسد و چراغیست بخوناب ادراک افروخته اما بر رهگذر باد است و بنائی است از حجاب خاک سر برافراخته بر آبش بنیاد است نه کس را هرگز پاید ونه اعتماد را شاید

Пас салоҳ онаст ва маслиҳат чунонаст ки ният ба хирондишии масруфи дорӣу корро брзои ҳақи сипорӣ ва бо халқи никўӣии варзӣ то пеши ҳақи баҳр чаҳ гўӣии арзӣ

پس صلاح آنست و مصلحت چنانست که نیت به خیراندیشی مصروف داری و کار را برضای حق سپاری و با خلق نیکوئی ورزی تا پیش حق بهر چه گوئی ارزی

Ин кори вобаста ба аноятасту мавқуфи бтоъаҳ ва ибодат аст

این کار وابسته به عنایت است و موقوف بطاعة و عبادت است

Офариниши аршу курсӣ на талбисаст онкии хдоитъолиро муҳтоҷ бон гуяд бадтар аз Иблис аст

آفرینش عرش و کرسی نه تلبیس است آنکه خدایتعالی را محتاج بآن گوید بدتر از ابلیس است

Хдонаҳ мастураст Абдуллоҳ надонад ки мастурӣ чист ? онҳо ки худоро шинохтанд бършу курсии напардохтанад чаҳ онҷо ки шинохтаст на аршаст на курсӣ

خدانه مستور است عبدالله نداند که مستوری چیست؟ آنها که خدا را شناختند بعرش و کرسی نپرداختند چه آنجا که شناخت است نه عرش است نه کرسی

Сухан ҷумла гуфтам дигар чаҳ мипрсӣ беш аз ин гуфтугӯ натавон агар хоҷа нобӣност хуршедро чаҳ товони оҳан оҳанаст ҳар оина аммо гоҳе наъл сутураст ва гоҳе оина яке меравад ба шитобу нмирсд ва яке масти хоб ва ҳар оина мерасад онрои ҷавоби лн тароне гуфтау бори кӯҳи ҳурмон бар дилаши баста ва ин дар хонаам ҳонеи хуфтау муваккил ( субҳони алзии асрӣ ) гирдогирд ӯ гирифта лутфаш мегуяд биёад қаҳраш мегуяд мё аз осмони кулоҳи миборд аммо бар сари онкас май борад ки сар фурӯд меорад

سخن جمله گفتم دیگر چه میپرسی بیش از این گفتگو نتوان اگر خواجه نابیناست خورشید را چه تاوان آهن آهن است هر آینه اما گاهی نعل ستور است و گاهی آینه یکی میرود به شتاب و نمیرسد و یکی مست خواب و هر آینه میرسد آنرا جواب لن ترانی گفته و بار کوه حرمان بر دلش بسته و این در خانه ام هانی خفته و موکل (سبحان الذی اسری) گرداگرد او گرفته لطفش می گوید بیاد قهرش می گوید میا از آسمان کلاه میبارد اما بر سر آنکس می بارد که سر فرود میآرد

Абдуллоҳи мардӣ буд биёбоне мерафт ба талаби оби зиндагонӣ ногоҳ расед ба шайхи Абулҳасан хрқонӣ дид чашмаи оби зиндагонӣ чандон ошомед ки аз худ гашти фонӣ ки на Абдуллоҳ монад венаи хрқонӣ

عبدالله مردی بود بیابانی میرفت به طلب آب زندگانی ناگاه رسید به شیخ ابوالحسن خرقانی دید چشمه آب زندگانی چندان آشامید که از خود گشت فانی که نه عبدالله ماند ونه خرقانی

Агар чизе май донеи ман ганҷӣ будам наоне

اگر چیزی می دانی من گنجی بودم نهانی

Калид ӯ бадасти шайхи хрқонӣ

کلید او بدست شیخ خرقانی

Дар ин роҳ пойдор бошу кор хом макун

در این راه پایدار باش و کار خام مکن

Агар рӯзии сад бори хоки шӯй

اگر روزی صد بار خاک شوی

Ба аз онкӣ дар банди худ ҳалоки шӯй

به از آنکه در بند خود هلاک شوی