эй азиз бар оби қасди зиёрат аз хонаҳо ва назар кун бидида ибрати бгўрстонҳо то ба бинии чандини мқобрўи мазор ки хуфтаи нозанинон дар он сад ҳазор саъй карданд ва кӯшиданд ва дар то ба ҳирсу амл ҷӯшиданад аз ҷавоҳири дарҳо бар миёни бастанду сабуи сабуи зару сим пар карданд ва судҳо гирд овараданду ҳила ҳо намуданд ва нақдҳо рабуданд оқибат марданд ва ҳасратҳо бурданд ва анборҳо анбоштанду ғами дунё бар дили бгзоштнд ногоҳ ҷумларо бадар марг кашониданду шарбати аҷали чшониднд

ای عزیز بر آب قصد زیارت از خانه ها و نظر کن بدیده عبرت بگورستانها تا به بینی چندین مقابرو مزار که خفته نازنینان در آن صد هزار سعی کردند و کوشیدند و در تا به حرص و امل جوشیدند از جواهر درها بر میان بستند و سبو سبو زر و سیم پر کردند و سودها گرد آوردند و حیله ها نمودند و نقدها ربودند عاقبت مردند و حسرتها بردند و انبارها انباشتند و غم دنیا بر دل بگذاشتند ناگاه جمله را بدر مرگ کشانیدند و شربت اجل چشانیدند

Ва чун моли ҳоли фирефтагони ин дунё чунинаст ки шунидӣ въоқбти кору бор эшон инаст ки дидӣ пас аз мӯат биандешу ҳиҷоб амл бурдор аз пеш ва гарна вой бар ту дӯзахи мأўои ту

و چون مآل حال فریفتگان این دنیا چنین است که شنیدی وعاقبت کار و بار ایشان اینست که دیدی پس از موت بیندیش و حجاب امل بردار از پیش و گرنه وای بر تو دوزخ مأوای تو

Бдонкаҳи дӯстони хоки турои ҷўённду бзбон ҳол гӯйонанд : эй ҷавонони ғофили вои перони ҷоҳил девонаед ки намебайнед ? ва бар ҳол мо наменигаред ки мо дар хоку хӯн хуфтаему чеҳра дар ниқоб наҳуфтаем ва ҳар як моҳи ду ҳафтаем ва ба ҳафта аз ёди шумо рафтаем мо низ пеш аз шумо дар бисот Комронӣ бӯдаему инбисоти ҷаҳон фонӣ намӯдаем пистони дунёи мкидиму оқибати шарбат марг чашидем ва аз зиндагонӣ вафо надидем то бо хабари шудем ва худро дидеми ҷон бар боди фанои брдодим ва бар хок ъно афтодем на аз аҳлу аёли дидеми марҳаматӣ ва на аз молу маноли манфиатӣ , қонеъем бо ин ҳамаи надомат агар дар пеш набӯдӣ қиёмат акнӯн моро на болшӣ ва на қумошӣ ва на нақдӣ ва на фаррошӣ на сомонӣ ва на суфрау хуоне на имкони савту сдоӣӣ

بدانکه دوستان خاک ترا جویانند و بزبان حال گویانند: ای جوانان غافل وای پیران جاهل دیوانه اید که نمی بینید؟ و بر حال ما نمی نگرید که ما در خاک و خون خفته ایم و چهره در نقاب نهفته ایم و هر یک ماه دو هفته ایم و به هفته از یاد شما رفته ایم ما نیز پیش از شما در بساط کامرانی بوده ایم و انبساط جهان فانی نموده ایم پستان دنیا مکیدیم و عاقبت شربت مرگ چشیدیم و از زندگانی وفا ندیدیم تا با خبر شدیم و خود را دیدیم جان بر باد فنا بردادیم و بر خاک عنا افتادیم نه از اهل و عیال دیدیم مرحمتی و نه از مال و منال منفعتی، قانعیم با این همه ندامت اگر در پیش نبودی قیامت اکنون ما را نه بالشی و نه قماشی و نه نقدی و نه فراشی نه سامانی و نه سفره و خوانی نه امکان صوت و صدائی

Ҳама ҳастем муштии гдоӣии ҳаззи мо аз дунё ҳурмонасту гӯшти мо насиб Кирмонаст вақте ки буд моро имкону ҷавҳари мо буд дар кон накардем ҳунарӣу нҷстими хабарӣ дар парешоне афтодем ва бар ҳамон ҳоли ҷони додем

همه هستیم مشتی گدائی حظ ما از دنیا حرمان است و گوشت ما نصیب کرمان است وقتی که بود ما را امکان و جوهر ما بود در کان نکردیم هنری و نجستیم خبری در پریشانی افتادیم و بر همان حال جان دادیم

Агар надоред ҷунун дар мо нигаред ки рӯҳ ҳар як аз мо май зораду ашки ҳасрат май бораду таъзияти ҳол худ медорад кори мо зиёнасту нафаси мо аз карда пушаймонаст рӯй оред бароа ва бар ҳол мо кунед нигоҳ ки на аз номи мо хабарӣ ва на аз аҷсоди мо асарии абадони мо ризидаҳу устихони мо пусидау хонимони мо хароби манзилу макони моброт дар бистари мо дигарон ноӣбу ятемони мо аз хонимони ғоӣби рухсораи бхоки омехтау дандони мо рехтау забон мо фурӯбаста вдҳони мо дар ҳам шикастау тамомии аъзоъи захми хӯрдау мурғи рӯҳ мо паридау сабза аз хоки мо дамидаи мо дар хоки тира ва шумо брхоки хира ( ани фии злки лъбраҳи лоўлии алолбобу илайҳи алмрҷъи волмоб )

اگر ندارید جنون در ما نگرید که روح هر یک از ما می زارد و اشک حسرت می بارد و تعزیت حال خود می دارد کار ما زیان است و نفس ما از کرده پشیمان است روی آرید براه و بر حال ما کنید نگاه که نه از نام ما خبری و نه از اجساد ما اثری ابدان ما ریزیده و استخوان ما پوسیده و خانمان ما خراب منزل و مکان مابرات در بستر ما دیگران نائب و یتیمان ما از خانمان غائب رخساره بخاک آمیخته و دندان ما ریخته و زبان ما فروبسته ودهان ما در هم شکسته و تمامی اعضاء زخم خورده و مرغ روح ما پریده و سبزه از خاک ما دمیده ما در خاک تیره و شما برخاک خیره (ان فی ذلک لعبرة لاولی الالباب و الیه المرجع والمآب)