эй азизи бдонкаҳи ҳазрати иззати ин ҷҳонрои маҳали асрори гардонидау вадиат ҳар сиррии бмкўноти расонидаи пас аз он пардаҳои ҳиҷоб ангехту стрҳоӣ ниқоб овехт ва баъзе аз маволед бар аносир ва баъзе аз эърози мутаарриз бар ҷавоҳир то брёзт маълум шавад ки Тифл табиат кисту аҳл шариъат кисту пер норасида кисту Тифли кор дида кист ?

ای عزیز بدانکه حضرت عزت این جهانرا محل اسرار گردانیده و ودیعت هر سری بمکونات رسانیده پس از آن پرده های حجاب انگیخت و سترهای نقاب آویخت و بعضی از موالید بر عناصر و بعضی از اعراض متعرض بر جواهر تا بریاضت معلوم شود که طفل طبیعت کیست و اهل شریعت کیست و پیر نارسیده کیست و طفل کار دیده کیست؟

Пас дар дили одамии чароғ маърифат барафрӯхту улӯми сроиру савоб бар кайфӣот бар ӯ омухти ононкаҳи аҳл ҳидоят буданд бҳкми далоил ҳар чаҳ пеш меомад медиданд ва ҳар ҳиҷобӣ ки дар роҳ меафтод мибриднд

پس در دل آدمی چراغ معرفت برافروخت و علوم سرایر و صواب بر کیفیات بر او آموخت آنانکه اهل هدایت بودند بحکم دلایل هر چه پیش میآمد میدیدند و هر حجابی که در راه می افتاد میبریدند

Лоҷарам чун ҳаворо ба риёзат давр карданду нафасро бмҷоҳдаҳи мақҳуру даруни пардаҳо ҳар ҷо хостанд шитофтанд

لاجرم چون هوا را به ریاضت دور کردند و نفس را بمجاهده مقهور و درون پرده ها هر جا خواستند شتافتند

Аммо ононкаҳи аҳл залолат буданд аишонро ҳидоят карданд лекин надиданду ншохтнд ва бар нақши гармо ба ишқ бохтанд ва бар сари шодравон каманд андохтанд чун дар нагиристанд на аз тариқати асарии диданд ва на аз ҳақиқати хабарӣ на аз феъли ҷафо ндмӣ намуданд ва на дар роҳи вафо қадамӣ паймӯданд магар ба ғалаба мағлуб шуданд ва худ аз дайн маҳҷӯб шуданд

اما آنانکه اهل ضلالت بودند ایشانرا هدایت کردند لیکن ندیدند و نشاختند و بر نقش گرما به عشق باختند و بر سر شادروان کمند انداختند چون در نگریستند نه از طریقت اثری دیدند و نه از حقیقت خبری نه از فعل جفا ندمی نمودند و نه در راه وفا قدمی پیمودند مگر به غلبه مغلوب شدند و خود از دین محجوب شدند

Пас вазифаи съодтмндии дониши омухтану бениш андӯхтанаст то ончӣ пеш ояд бдлоили бидонад ва ҳар ҳиҷобӣ ки дар роҳ уфтад бадаранд

پس وظیفه سعادتمندی دانش آموختن و بینش اندوختن است تا آنچه پیش آید بدلایل بداند و هر حجابی که در راه افتد بدراند

Пас брёзти ҳаворо аз худ давр кунаду нафасро бмҷоҳдаҳ мақҳур кунад ва бо ҳеҷ ғалаба мағлуб нашавад вози дайн маҳҷӯб нагардад ва агар аз мақбулон бошад дар ин роҳи Фбҳо ва агар аз мардӯдон бошад алъёзи биллоҳ

پس بریاضت هوا را از خود دور کند و نفس را بمجاهده مقهور کند و با هیچ غلبه مغلوب نشود واز دین محجوب نگردد و اگر از مقبولان باشد در این راه فبها و اگر از مردودان باشد العیاذ بالله

Чаҳ ҳазрати ҳақи субҳонау таъолии баъзеро бадасти қабули бардошти аллоҳами арзқно ва баъзеро бе ниқоби раду қабули бгзошти нъўзболлаҳ

چه حضرت حق سبحانه و تعالی بعضی را بدست قبول برداشت اللهم ارزقنا و بعضی را بی نقاب رد و قبول بگذاشت نعوذبالله

Пас ксиро ки ҳақи тавфиқи надод ва роҳ нанамуд бароа овардани анбёءу роҳи намӯдани авлиёъ ӯро чаҳ суд

پس کسیرا که حق توفیق نداد و راه ننمود براه آوردن انبیاء و راه نمودن اولیاء او را چه سود

Нишони дӯст дуаст аввали саодату охири шаҳодат ва чун саодату шақоват аз азаласт аз маъсият чаҳ ҷой халаласт агар чаҳ ( волзини ҷоҳдўоФино ) дар қуръон аст

نشان دوست دو است اول سعادت و آخر شهادت و چون سعادت و شقاوت از ازلست از معصیت چه جای خلل است اگر چه (والذین جاهدوافینا) در قرآن است

Қалами рафтаро чаҳ дармонаст қадар ҷабр пайдосту ҷабри қадари пинҳони қадар маъмурасту роҳи ҷабри вайрони ту мураккаби миён ҳар ду мейрон

قلم رفته را چه درمان است قدر جبر پیداست و جبر قدر پنهان قدر معمور است و راه جبر ویران تو مرکب میان هر دو میران

Сухани аввал ва охир бишинав ки мегӯям бзоҳри кор на бо ҳасан амаласт кор дар қабул азаласт соликро дар ин роҳи дили огоҳ бояд ва аз ҳамаи чизи икроҳ ки нишони солик инасту маломат бар худ молик ҳамин аст

سخن اول و آخر بشنو که می گویم بظاهر کار نه با حسن عمل است کار در قبول ازل است سالک را در این راه دل آگاه باید و از همه چیز اکراه که نشان سالک این است و ملامت بر خود مالک همین است

Перӣ кардан муъаллимӣ аст

پیری کردن معلمی است

Аз ғайби хабар додан мунаҷҷимӣ аст

از غیب خبر دادن منجمی است

Халқро дар ҳақи супурдани ғмозист

خلق را در حق سپردن غمازیست

Захми ботин кардани ҷлодист

زخم باطن کردن جلادیست

Роҳи маломат хостан бадхоҳӣ аст

راه ملامت خواستن بدخواهی است

Асрори маърифати фош кардан девонагӣ аст

اسرار معرفت فاش کردن دیوانگی است

Умеди атоу савоби доштани дукони дорист

امید عطا و ثواب داشتن دکان داریست

Сабр кардан бо ӯ баробарӣаст

صبر کردن با او برابریست

Каромоти фурӯхтан сегӣасту каромот харидан харӣ аст

کرامات فروختن سگی است و کرامات خریدن خری است

Гиря кардан сқоӣӣ аст

گریه کردن سقائی است

Худро бзбон шикастан ръноӣӣ аст

خود را بزبان شکستن رعنائی است

Ёд кардани бзбон ғофилӣ аст

یاد کردن بزبان غافلی است

Андеша кардан ҷосӯсӣ аст

اندیشه کردن جاسوسی است

Хомӯш бӯдан номӯсӣ аст

خاموش بودن ناموسی است

Наъра задани ғоят дилтангӣ аст

نعره زدن غایت دلتنگی است

Шодӣ кардани ниҳоят сабукӣ аст

شادی کردن نهایت سبکی است

Андӯҳ хӯрдани гарон ҷонӣ аст

اندوه خوردن گران جانی است

Ихлос варзидани халос ҷўӣӣ аст

اخلاص ورزیدن خلاص جوئی است

Ростӣ растгорӣаст

راستی رستگاریست

Эсор кардан дӯстӣ аст

ایثار کردن دوستی است

Ба обу хок на оромидан мардӣ аст

به آب و خاک نه آرامیدن مردی است

Биҳишт ҷустан мутакаббирӣ аст

بهشت جستن متکبری است

Тавозуъ кардан бечорагӣ аст

تواضع کردن بیچارگی است

Мурӣдии хӯн хўоргӣ аст

مریدی خون خوارگی است

Такаллуфкунанда мутаъаддӣ аст

تکلف کننده متعدی است

Тасарруф дар тасаввуф кофарӣ аст

تصرف در تصوف کافری است

Хурсандии дун ҳимматӣ аст

خرسندی دون همتی است

Дар пеш рафтани ҷоҳ талабӣ аст

در پیش رفتن جاه طلبی است

Дар баробар рафтан беадабӣ аст

در برابر رفتن بی ادبی است

Бози пас рафтан булъаҷабӣ аст

باز پس رفتن بوالعجبی است

Зиракӣ бихўдӣ аст

زیرکی بیخودی است

Беафкорӣ бенишоне аст

بی افکاری بی نشانی است

Номи ин роҳ зиндагонӣаст миннатҳои ин майдон муфлисӣаст муттакои ин маснад ҳечкасӣаст охири кору бор хоксорӣаст ин суханҳои Абдуллоҳ Ансорӣ аст

نام این راه زندگانی است منتهای این میدان مفلسی است متکای این مسند هیچکسی است آخر کار و بار خاکساری است این سخنهای عبدالله انصاری است

Нишон авлиёъ онаст ки ба ҳиялати нзинд ва ба заҳмат нахуранд ва ба иҷбор нанӯшанд ва ба музд кор накунанд ва аз варзидани тавбаи даст боз надоранд ва бар худои таъолӣ ҳеҷ нагузинанд ва ханда накунанд магар ба табассум ва аз дӯстии дунёу ҷоҳ эъроз кунанд

نشان اولیاء آنست که به حیلت نزیند و به زحمت نخورند و به اجبار ننوشند و به مزد کار نکنند و از ورزیدن توبه دست باز ندارند و بر خدای تعالی هیچ نگزینند و خنده نکنند مگر به تبسم و از دوستی دنیا و جاه اعراض کنند

Аишонрои чаҳор тамаъ ба халқ набошад тамаъи молу тамаъи ҷоҳу тамаъи дуоу тамаъи саноу мтобът мусалсал бошад бо ҳазрати Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?ала

ایشانرا چهار طمع به خلق نباشد طمع مال و طمع جاه و طمع دعا و طمع ثنا و متابعت مسلسل باشد با حضرت مصطفی صلی الله علیه و آله

Бдонкаҳи даравишони тайифаи андакаи ҳамаи ҳӯшёр на мустанад ва ҳӯшёрон аластанд бар шодии дил на бастанд ва на аз қӯти Комронии худро хстнди ғанӣ дилон тангдастанд роҳи кӯбон худо парастанд поконеанд ки аз нестӣ ва ҳастӣ растанад ва аз қафаси мо ва манӣ ҷустанди қро ба ҳуби ҷоҳи шикастанд ва дар ҳарами лии маъа аллоҳ нишастанд

بدانکه درویشان طایفه اندکه همه هوشیار نه مستند و هوشیاران الستند بر شادی دل نه بستند و نه از قوت کامرانی خود را خستند غنی دلان تنگدستند راه کوبان خدا پرستند پاکانی اند که از نیستی و هستی رستند و از قفس ما و منی جستند قرا به حب جاه شکستند و در حرم لی مع الله نشستند