эй азиз хуш роҳӣаст ончӣ аз моҳ тобмоҳӣасту дона ӯ маърифат илоҳӣаст лоҷарам бар ҳама воҷибаст ки бо стсъоди ғайрати нафаси худро иршод кунаду бостмдоди ҷуръати ҳиммат истеъдод кунаду тухми маърифату ибодати ҳақ бар замини дил по шуд ва аз иҳтимоми аўлмҳаҳи ӣӣ холӣ набошад ва ба нияти хушнӯдии ҳқтъолӣ дар тоъат ӯ бакӯшад то ҷуръаи қабул бмдъо банушад дар сиррӣ ки дард нест сФчаҳ ба азову кафӣ ки дар ӯ ҷӯад нест кФчаҳ ба аз ӯ

ای عزیز خوش راهیست آنچه از ماه تابماهی است و دانه او معرفت الهی است لاجرم بر همه واجبست که با ستسعاد غیرت نفس خود را ارشاد کند و باستمداد جرأت همت استعداد کند و تخم معرفت و عبادت حق بر زمین دل پا شد و از اهتمام اولمحه ئی خالی نباشد و به نیت خشنودی حقتعالی در طاعت او بکوشد تا جرعه قبول بمدعا بنوشد در سری که درد نیست سفچه به ازاو و کفی که در او جود نیست کفچه به از او

Ҳқтъолӣ ба хитоби мустатоб худ мефармоед ки офаридам то кор созам хонанд миронидм то бениёзам донанд ҳар кро дар вуҷӯд оварадам аз баҳр суҷуд оварадам ки ҳар ки саҷдаи ҳақ баҷо оварад гӯии саодат аз майдон рибоед ва ҳар ки боу такаббури намояд дар ғазабу тҷбр бар худ кушояд

حقتعالی به خطاب مستطاب خود می فرماید که آفریدم تا کار سازم خوانند میرانیدم تا بی نیازم دانند هر کرا در وجود آوردم از بهر سجود آوردم که هر که سجده حق بجا آورد گوی سعادت از میدان رباید و هر که با و تکبر نماید در غضب و تجبر بر خود گشاید

Пас мқбли онсткаҳи маъбуди худро ба воҷибӣ бишносад ва ба лутф ӯ нозад ва аз ғазаб ӯ ҳаросад ва мудаббир онаст ки рӯй иродат аз қибла ӯ бигардонаду нафаси пари шноъти худро дарёбад пас дар тоъат ӯ сабр бояд карду ончӣ аз ибодати фӯт шудаи ҷабр бояд кард то ғаму меҳнати дунёи бсроиду ниҳоли анояти азалӣ ба барояду саодати вбхти сармадии брдроид

پس مقبل آنستکه معبود خود را به واجبی بشناسد و به لطف او نازد و از غضب او هراسد و مدبر آنست که روی ارادت از قبله او بگرداند و نفس پر شناعت خود را دریابد پس در طاعت او صبر باید کرد و آنچه از عبادت فوت شده جبر باید کرد تا غم و محنت دنیا بسرآید و نهال عنایت ازلی به برآید و سعادت وبخت سرمدی بردرآید