эй азизи дунёи ҷои ибтило ва озмоишаст на ҷои фароғат ва осоишасту уқбои мأўои парастиш ва ковуш аст

ای عزیز دنیا جای ابتلا و آزمایش است نه جای فراغت و آسایش است و عقبی مأوای پرستش و کاوش است

ӣнҷои роҳату шодмониро чаҳ гунҷоишаст пас дар ҳамаи ҳоли бФкри ҳақ бӯдани мифтоҳ гушоиш аст

اینجا راحت و شادمانی را چه گنجایش است پس در همه حال بفکر حق بودن مفتاح گشایش است

Толиби дунё ранҷурасту толиби уқбо муздураст онкӣ дунё мехоҳад кӯр аст

طالب دنیا رنجور است و طالب عقبی مزدور است آنکه دنیا می خواهد کور است

Толиби мавло масрураст толиби биҳишт баҳонааст мақсӯди худованд хонааст онкӣ ба биҳишт менозад муздурасту онкии биғрзи худоро хонд мастураст якеро ҳиммати биҳишти викиро ҳиммат бадваст эй фидои онкии ҳимматаш ҳама ӯст

طالب مولی مسرور است طالب بهشت بهانه است مقصود خداوند خانه است آنکه به بهشت می نازد مزدور است و آنکه بیغرض خدا را خواند مستور است یکی را همت بهشت ویکی را همت بدوست ای فدای آنکه همتش همه اوست

эй биҳишти сар ту надорам эй дӯзахи пурвой ту надорам аз худ хбрмдаҳ

ای بهشت سر تو ندارم ای دوزخ پروای تو ندارم از خود خبرمده

Саодат чист ? бдўстии ҳақи пардохтану дӯстии халқро аз дили давр андохтан , ёри яке бӯдани давлатӣ биқёсаст дӯстӣ , дӯстии ҳақи боқии ҳама васвос аст

سعادت چیست؟ بدوستی حق پرداختن و دوستی خلق را از دل دور انداختن، یار یکی بودن دولتی بیقیاس است دوستی، دوستی حق باقی همه وسواس است

Ҳарчӣ на барои ӯст ҳамаи савдои ранг ва бӯаст фирефтаи ранг ва бӯ натавон буд ва аз душвории муҳаббат дилтанг натавон буд ки ҳар ки рӯ аз ҷафои тобади дӯстии кор ӯ нест ва ҳар ки чошнӣ аз муҳаббат надорад муҳаббати кирдор ӯ нест

هرچه نه برای اوست همه سودای رنگ و بوست فریفته رنگ و بو نتوان بود و از دشواری محبت دلتنگ نتوان بود که هر که رو از جفا تابد دوستی کار او نیست و هر که چاشنی از محبت ندارد محبت کردار او نیست

Дӯстро аз дар бурун тавон кард аммо аз дил берун натавон кард соҳиби ғалабаи ишқ аз худ огоҳ нест ончӣ маст мекунад ӯро гуноҳ нест чун оташи муҳаббат зиёда мегардад муҳиб бетоб ва битоқт гардад ҳар ки ӯ муҳаббат хоҳад гӯи бугсал аз хеш ва ҳастӣ худро бурдор аз пеш

دوست را از در برون توان کرد اما از دل بیرون نتوان کرد صاحب غلبه عشق از خود آگاه نیست آنچه مست می کند او را گناه نیست چون آتش محبت زیاده می گردد محب بی تاب و بیطاقت گردد هر که او محبت خواهد گو بگسل از خویش و هستی خود را بردار از پیش

То касе аз кайфӣоти ҷисмонӣ мтхлӣ нагардад мукошифоти рӯҳонӣ бар вай мутаҷаллӣ нагардад таҷаллии зоти муҳибро маст кунаду таҷаллии сифот ӯро паст кунад

تا کسی از کیفیات جسمانی متخلی نگردد مکاشفات روحانی بر وی متجلی نگردد تجلی ذات محب را مست کند و تجلی صفات او را پست کند

Пастии лозимаи худ парастӣасту бихўдии натиҷа мастӣаст , маст он нест ки надонад некро аз бадви бдро аз неки маст онсткаҳ нашносад дӯстро аз худ ва худро аз дӯсти ҳиммати дӯстӣ на афзоиши яке ё дуаст , эй ман ғулом онкӣ гуяд ҳама ӯст

پستی لازمه خود پرستی است و بیخودی نتیجه مستی است، مست آن نیست که نداند نیک را از بدو بدرا از نیک مست آنستکه نشناسد دوست را از خود و خود را از دوست همت دوستی نه افزایش یکی یا دو است، ای من غلام آنکه گوید همه اوست