эй азизи тавҳид на ҳаминаст ки касе ӯро ягона донад тавҳид онаст ки ӯро ягона бошад

ای عزیز توحید نه همین است که کسی او را یگانه داند توحید آنست که او را یگانه باشد

Ваҳдати сифати зот бокамол ӯсту қудрати далели азимат ва ҷалол ӯст хост ки то қудрат худ бинад олами офариду хости худро бинад одами офарид ( шеър ) :

وحدت صفت ذات باکمال اوست و قدرت دلیل عظمت و جلال اوست خواست که تا قدرت خود بیند عالم آفرید و خواست خود را بیند آدم آفرید (شعر):

Одамро мазҳари осору қудрату ҳикмати худ сохт ва ӯро ба шарафи ақли вълму нутқи бнўохт то босори қудрати худ таҷаллии намояд

آدم را مظهر آثار و قدرت و حکمت خود ساخت و او را به شرف عقل وعلم و نطق بنواخت تا بآثار قدرت خود تجلی نماید

Дили орифи бчизии тасаллии наёбади таҷаллии ҳақ ногоҳ ояд аммо бар дил огоҳ ояд

دل عارف بچیزی تسلی نیابد تجلی حق ناگاه آید اما بر دل آگاه آید

Оре чун дӯст мутаҷаллӣ мешавад бисот аз ағёр холӣ мешавад чун маҳбӯб аён гардад муҳиби бадалу ҷон нигарон гардад

آری چون دوست متجلی میشود بساط از اغیار خالی می شود چون محبوب عیان گردد محب بدل و جان نگران گردد

Онҷо ки кори муҳаббати басомон буд чаҳ ҷои ҳуру ғулмон буд чун ҳақи бтўнозлст чаҳ ҷой ин манозиласт ин кор ҳидоятаст то бо ки аноятаст онкӣ аз маърифати ҳақ давраст на одамӣ балки сутураст рӯзро чаҳ гуноҳ агар шаби пурҳ кӯраст ҷоӣикаҳи нури шуълаи афрӯзади хирмани зулматро поки сӯзад чун рӯз ба ҷилваи даройади ҳангомаи шабро ботили намояд

آنجا که کار محبت بسامان بود چه جای حور و غلمان بود چون حق بتونازلست چه جای این منازلست این کار هدایت است تا با که عنایتست آنکه از معرفت حق دور است نه آدمی بلکه ستور است روز را چه گناه اگر شب پره کور است جائیکه نور شعله افروزد خرمن ظلمت را پاک سوزد چون روز به جلوه درآید هنگامه شب را باطل نماید

Яке чиҳил сол илм омӯзад чароғӣ найафурӯзаду дайгарии ҳарфии нахондаи дил халқӣ бисӯзад яке сероб аммо дар ғарқобу дайгарии муҳтоҷ ба ним қатраи об

یکی چهل سال علم آموزد چراغی نیفروزد و دیگری حرفی نخوانده دل خلقی بسوزد یکی سیراب اما در غرقاب و دیگری محتاج به نیم قطره آب

Нишони қурби мавло муҳаббатасту нишони дӯстии мастӣу безорӣ аз ҳастӣу фориғ аз худ парастӣ , бар сари водии дӯстӣ бӯдан хушаст ва дар дӯстии блокшидн хуш аст

نشان قرب مولی محبت است و نشان دوستی مستی و بیزاری از هستی و فارغ از خود پرستی، بر سر وادی دوستی بودن خوش است و در دوستی بلاکشیدن خوش است

Тоъат коҳасту муҳаббати кӯҳи коҳро чаҳ бақо дар баробари кӯҳ дар он маҳал ки муҳаббат ҷой гирад офияти Зуҳра он надорад ки пой гирад

طاعت کاه است و محبت کوه کاه را چه بقا در برابر کوه در آن محل که محبت جای گیرد عافیت زهره آن ندارد که پای گیرد

Ҷамъӣ ба ҳусайни Мансури расиданд дар вақте ки ӯро бидор мекашиданд бтриқи астФсои роз ӯ пурседанд ки ҳақиқат муҳаббат чист ?у марди он майдон кист гуфт :

جمعی به حسین منصور رسیدند در وقتی که او را بدار میکشیدند بطریق استفسا راز او پرسیدند که حقیقت محبت چیست؟ و مرد آن میدان کیست گفت:

Аввалҳо ҷаҳл ва охирҳо қатл яъне аввалаш расанасту охираши сари дор срФкн аст

اولها جهل و آخرها قتل یعنی اولش رسن است و آخرش سر دار سرفکن است

Ҳар ки сари ин кор дорад сар дар ин кори дарорад ва ҳар ки надорад он ба ки бигузоради пои ҳиммат бар сари афлок бояд ниҳоду пушти ғайрат ба маркази обу хок бояд доду ҳақро бўҳдонит бояд ситуд ва аз ӯ гуфт бояд ва аз ӯ бояд шунӯду қатъи таъаллуқ аз ғайр ӯ бояд намӯд

هر که سر این کار دارد سر در این کار درآرد و هر که ندارد آن به که بگذارد پای همت بر سر افلاک باید نهاد و پشت غیرت به مرکز آب و خاک باید داد و حق را بوحدانیت باید ستود و از او گفت باید و از او باید شنود و قطع تعلق از غیر او باید نمود