эй азиз ҳар ки донист ки холиқ дар ҳақи халқ тақсир накард аз бад пок шуд ва ҳар ки донист ки қисоми қисмати рӯзии бднкрд аз ҳасад пок шуд тӯмори қисмати бик хатасту гуфтори одамӣ сиқт аст

ای عزیز هر که دانست که خالق در حق خلق تقصیر نکرد از بد پاک شد و هر که دانست که قسام قسمت روزی بدنکرد از حسد پاک شد طومار قسمت بیک خط است و گفتار آدمی سقط است

Ҳама дар хоб ғуруранду машғӯли нишот ва сарваранд мепиндоранд кончаҳ мебояд доранд вой аз он дамӣ ки парда аз рӯй кор бурдоранд

همه در خواب غرورند و مشغول نشاط و سروراند می پندارند کانچه می باید دارند وای از آن دمی که پرده از روی کار بردارند

Сухани ҷуз баростӣ набояд гуфту ростро набояд наҳуфт , суҳбати халқи дрдист ки давояши тнҳоӣисти орифро аз ботин на бо халқи суҳбат ва аз халқи ҷдоӣисти дарди фироқ на некӯаст аммо чошнии шавқу завқ дар дасти гиря эй ки аз фироқаст хӯн ва обасту хунобаи ӣӣ ки аз висоласт рӯҳи ноёбст агар чаҳ шаби фироқи бас торикаст дили хуши дор ки субҳи висоли бас наздик аст

سخن جز براستی نباید گفت و راست را نباید نهفت، صحبت خلق دردیست که دوایش تنهائیست عارف را از باطن نه با خلق صحبت و از خلق جدائیست درد فراق نه نیکوست اما چاشنی شوق و ذوق در دست گریه ای که از فراق است خون و آب است و خونابه ئی که از وصالست روح نایابست اگر چه شب فراق بس تاریک است دل خوش دار که صبح وصال بس نزدیک است

Дида аз зулмати шаб ҳар чанд дар хафост аммо умеди равшании субҳ дар қафост

دیده از ظلمت شب هر چند در خفاست اما امید روشنی صبح در قفاست

Оҳиста бояд буд лекини дониста бояд буд донистаи бхробот шудан равост внодонстаҳи бмноҷот шудан норавост

آهسته باید بود لیکن دانسته باید بود دانسته بخرابات شدن رواست ونادانسته بمناجات شدن نارواست

Биҳишт ббҳонаҳ медиҳанд аммо ба баҳои нмидҳнди ҳол баҳонаасту қоли афсонаи солик аз ин ҳар ду бар карона , тоўсро ранг бояду рафтору андалебро оҳанг бояду гуфтор

بهشت ببهانه میدهند اما به بها نمیدهند حال بهانه است و قال افسانه سالک از این هر دو بر کرانه، طاوس را رنگ باید و رفتار و عندلیب را آهنگ باید و گفتار

Дидаи худро дар миён на бинад зеро ки худро дар миён на бинад ҳар чанд ки нафас толиб бақост аммо бақои ҷовидон дар фаност

دیده خود را در میان نه بیند زیرا که خود را در میان نه بیند هر چند که نفس طالب بقاست اما بقای جاویدان در فناست