Пер тариқат гуяд : хоб бар дӯстон дар ду ҷаҳон ҳаромаст дар уқбо аз шодии висол дар дунё аз ғами фироқ дар биҳишти бошодии мшоҳдти хоб на ва дар дунё бо ғами ҳиҷоб хоб нест

پیر طریقت گوید: خواب بر دوستان در دو جهان حرام است در عقبی از شادی وصال در دنیا از غم فراق در بهشت باشادی مشاهدت خواب نه و در دنیا با غم حجاب خواب نیست

эй мискини буқати саҳар ғофил мабош ки онсоъти вақти ниёзи дӯстону ҳангоми рози муштоқону гоҳи ноз ошиқонасту худованд бар бисоти қурб ва дар хилвати инси шароби мшоҳдт бе заҳмати ағёри бдўстон худ мерасонад ва он соъати насими саҳарӣ аз арш Маҷид меояд ва бар дили орифон ҳазрат мегузарад ва ба рамзии борӣку зорӣ шигифт мегуяд : эй дарвеш бархезу розии внёзи хеш арза кун ки дасти карами Фрўгшодаҳи вон соъат бигӯаш дили банда фурӯ гуяд ки : эй банда ман матарс ки ту эмин ҳастӣ

ای مسکین بوقت سحر غافل مباش که آنساعت وقت نیاز دوستان و هنگام راز مشتاقان و گاه ناز عاشقان است و خداوند بر بساط قرب و در خلوت انس شراب مشاهدت بی زحمت اغیار بدوستان خود میرساند و آن ساعت نسیم سحری از عرش مجید می آید و بر دل عارفان حضرت می گذرد و به رمزی باریک و زاری شگفت می گوید: ای درویش برخیز و رازی ونیاز خویش عرضه کن که دست کرم فروگشاده وآن ساعت بگوش دل بنده فرو گوید که: ای بنده من مترس که تو ایمن هستی

эй дарвеши дили риш эй сӯхтаи меҳри азал эй ғортидаҳи ишқи дили хуши дору андӯҳи мадор ки вақте хоҳад буд ки пардаи унноб аз рӯй фазл бархезаду абри лутфи борони карами резаду ҷӯй бар дар ҷӯии қурбомезаду ҳади ҳисоб аз шаън вуҷӯд бигурезаду мунтазири даст дар домани ваъдаи овезаду таъхиру диранг аз пой атф бархезад ва аз уфуқи таҷаллии бодшодии вазад ва аз худованди Карими он бинӣ ки сазад

ای درویش دل ریش ای سوخته مهر ازل ای غارتیده عشق دل خوش دار و اندوه مدار که وقتی خواهد بود که پرده عناب از روی فضل برخیزد و ابر لطف باران کرم ریزد و جوی بر در جوی قرب آمیزد و حد حساب از شأن وجود بگریزد و منتظر دست در دامن وعده آویزد و تأخیر و درنگ از پای عطف برخیزد و از افق تجلی بادشادی وزد و از خداوند کریم آن بینی که سزد

Мавло мегуяду банда май шунӯд ки эй дарвеши сазоӣ ту бибареду сазоӣ ман омад эй ҷавонмард ҳарчӣ ту имрӯз ба паноҳ ӯ шӯии ҳама бо ту толб гӯр ояд ва чун туро дар лаҳад ниҳанд боз гардад ҷузи тақво ки дарин сарой ва дар он сарои ҳамаи ҷо бо ту аст

مولی می گوید و بنده می شنود که ای درویش سزای تو ببرید و سزای من آمد ای جوانمرد هرچه تو امروز به پناه او شوی همه با تو تالب گور آید و چون تو را در لحد نهند باز گردد جز تقوی که درین سرای و در آن سرای همه جا با تو است