Пер тариқат гуяд : ҳар раванда ки роҳ равад ба ҳар манзил ки расад биравӣ фарзаст ки сидқ аз худ талаб кунаду ҳақиқати он аз хештан боз ҷӯяду бзоҳри он қаноат накунад то он мақом ӯро дуруст шавад он чунон ки зоҳид дар зуҳди муҳиб дар муҳаббати муштоқ дар шавқу мутаваккил дар таваккулу хоӣФ дар хавфу раҷӣ дар раҷоу розӣ дар ризо бояд содиқ бошаду сидқ ботин дошта бошад

پیر طریقت گوید: هر رونده که راه رود به هر منزل که رسد بروی فرض است که صدق از خود طلب کند و حقیقت آن از خویشتن باز جوید و بظاهر آن قناعت نکند تا آن مقام او را درست شود آن چنان که زاهد در زهد محب در محبت مشتاق در شوق و متوکل در توکل و خائف در خوف و راجی در رجا و راضی در رضا باید صادق باشد و صدق باطن داشته باشد

Илоҳӣ нолидан ман аз дард аз бим завол онаст , ӯ ки аз захм дӯст бинолад дар меҳри дӯсти номрдост эй ҷавон агар Зуҳраи ин кори дории қасд роҳ куну шарбати бало нӯш куну дӯст бар он гувоҳи дор агар на оқибат ба нози дору сухан кӯтоҳ кун чун ҳечкас ба баддилии ҷон бозӣ накард ва ба пуштии обу гул сарафрозӣ надошт бо бими ҷон ғаввосӣ натавон ва ба пуштии обу гул сарафрозӣ натавон ё ҷон кам гир ё хештани мтоўон ( худро грўмгзор )у бори дард бар худ нагузор

الهی نالیدن من از درد از بیم زوال آنست، او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نامرداست ای جوان اگر زهره این کار داری قصد راه کن و شربت بلا نوش کن و دوست بر آن گواه دار اگر نه عاقبت به ناز دار و سخن کوتاه کن چون هیچکس به بددلی جان بازی نکرد و به پشتی آب و گل سرافرازی نداشت با بیم جان غواصی نتوان و به پشتی آب و گل سرافرازی نتوان یا جان کم گیر یا خویشتن متاوان (خود را گرومگذار) و بار درد بر خود نگذار

Пер тариқат гуяд : назари ду қисмаст нзронсонӣу назари раҳмонӣ

پیر طریقت گوید: نظر دو قسم است نظرانسانی و نظر رحمانی

Назар инсонӣ онаст ки ту бахуднигарӣу назари раҳмонии онсткаҳи ҳақ ба тўнгрд ва то назари инсонӣ аз ниҳоди ту рахт барнадорад назари раҳмонии бадалат ворид нашавад

نظر انسانی آنست که تو بخود نگری و نظر رحمانی آنستکه حق به تونگرد و تا نظر انسانی از نهاد تو رخت برندارد نظر رحمانی بدلت وارد نشود

эй бечораи мискин чаҳнигарӣ ту бойени тоъати олӯдаи хешу онрои бадаргоҳ бениёзӣ чаҳ вазнии диҳии хабари надорӣ ки агар аъмоли ҳамаи садиқони замину тоъати ҳамаи қудсёни осмон ҷамъ кунӣ дар мизони ҷалоли зулҷалол ба пурпашша Эй насинҷид локини худованд бо бе ниёзии худ бандаро ба бандагӣ май писандаду роҳи боўминмоид ва ба бандагони худ лутф дорад ва мегуяд :

ای بیچاره مسکین چه نگری تو باین طاعت آلوده خویش و آنرا بدرگاه بی نیازی چه وزنی دهی خبر نداری که اگر اعمال همه صدیقان زمین و طاعت همه قدسیان آسمان جمع کنی در میزان جلال ذوالجلال به پرپشه ای نسنجد لکن خداوند با بی نیازی خود بنده را به بندگی می پسندد و راه باومینماید و به بندگان خود لطف دارد و می گوید:

Лутф аз мо байну раҳмат аз мо дону неъмат аз мо хоҳ эй ёдгори ҷонҳо ва ёд дошта дилҳо ба фазли худ моро ёд кун ва ба ёди Лутфии моро шод кун илоҳии ту ба ёди худӣ ва ман биёади ту тўбрхўости худӣ ва ман бар ниҳоди ту

لطف از ما بین و رحمت از ما دان و نعمت از ما خواه ای یادگار جانها و یاد داشته دلها به فضل خود ما را یاد کن و به یاد لطفی ما را شاد کن الهی تو به یاد خودی و من بیاد تو توبرخواست خودی و من بر نهاد تو

Бечорау маҳҷӯр касе ки аз зикри худо ғофил бошад ва аз ҷамоли ном ӯ маҳрӯм агар ҳама пайғамбарон бихоҳанд ғофилиро аз калимае аз зикри ҳақи бино созанд натавонанд зеро калиди ганҷи зикри бадаст тавфиқ аст

بیچاره و مهجور کسی که از ذکر خدا غافل باشد و از جمال نام او محروم اگر همه پیغمبران بخواهند غافلی را از کلمه ای از ذکر حق بینا سازند نتوانند زیرا کلید گنج ذکر بدست توفیق است

Пер тариқат гуяд : зикри дӯсти баҳра муштоқонасту рўшноӣии дидаи вдўлти ҷону ойини ҷаҳони як зарраи фузун ба дӯстӣ ба аз ду ҷаҳонаст як лаҳза бо дӯсти хуштар аз ҷонаст як нафас бо дӯсти малик ҷовдонаст , азизи он бандае ки сазовор онаст ин чаҳ кораст ки беном ва нишонаст шуғл бандааст ва аз банда ниҳон аст

پیر طریقت گوید: ذکر دوست بهره مشتاقان است و روشنائی دیده ودولت جان و آئین جهان یک ذره فزون به دوستی به از دو جهان است یک لحظه با دوست خوش تر از جان است یک نفس با دوست ملک جاودان است، عزیز آن بنده ای که سزاوار آنست این چه کار است که بی نام و نشان است شغل بنده است و از بنده نهان است

Он дида ки ӯро дид ба ғайр ӯ кӣ пардозад ? ва он ҷон ки бо ӯ суҳбат ёфт бо обу хок чанд созад ? вхў карда дар ҳазрати иззати зиллати ҳиҷоб чанд бартобад волӣ дар шаҳри хеш дар ғурбат чанд умри басари барад ?

آن دیده که او را دید به غیر او کی پردازد؟ و آن جان که با او صحبت یافت با آب و خاک چند سازد؟ وخو کرده در حضرت عزت ذلت حجاب چند برتابد والی در شهر خویش در غربت چند عمر بسر برد؟

Ин навохту манзалат ва ин давлат бе ниҳояти фардо касеро сазост имрӯз аз сифот ҳастӣ худ ҷудост чаҳ ҳар чанд он сифоти худии ҳама бандаст ва ҳар чаҳ бандаст ҳама рангаст дар роҳи ҷавонмардони ҳама нанг аст

این نواخت و منزلت و این دولت بی نهایت فردا کسی را سزاست امروز از صفات هستی خود جداست چه هر چند آن صفات خودی همه بند است و هر چه بند است همه رنگ است در راه جوانمردان همه ننگ است

Худро чаҳ нигорӣ эй мискин ? худнигориро қадре нест , худро чаҳ ороӣии худ ороӣиро нўоӣӣ нест бигзор то зевари дил бе ту туро ороед бигзор то дӯстии ҳақ бе ту туро писандад

خود را چه نگاری ای مسکین؟ خودنگاری را قدری نیست، خود را چه آرائی خود آرائی را نوائی نیست بگذار تا زیور دل بی تو تو را آراید بگذار تا دوستی حق بی تو تو را پسندد

Низ пер тариқат гуяд : аз ӯ ба ӯ нагарна аз худ ба ӯ ки дида бо дидаи вар пешинасту дил бо дӯсти нахустин ҳар ки дар ин кӯй ҷоӣӣ дорад донад ки чунинаст дидори дӯсти ҷонро ойинасту базли ҷон бар умеди дидор дар шариъати дӯстӣ дайн аст

نیز پیر طریقت گوید:از او به او نگرنه از خود به او که دیده با دیده ور پیشین است و دل با دوست نخستین هر که در این کوی جائی دارد داند که چنین است دیدار دوست جانرا آئین است و بذل جان بر امید دیدار در شریعت دوستی دین است

эй ҷавонмарди имрӯз ки аз ҳиҷрони тарсонеи вози наҳифи қиёмати ларзонеи пайдо буд ки шунидани ному нишони ҳақ чанд туоне ! бош то фардо аз ҳиҷрони эмини шӯйу ақабаи пули сироти бозгзорӣ , аз балои дунёи ҷуста ва аз ҳавои нафасу шайтони бози руста ва дар равзаи ризвон бар тахт бахт нишаста фиришта ба хизмати истодаи бандаро рӯзи шодӣ онрўзаст ки онрўзи рӯзи тӯбо ва ҳасанӣ аст

ای جوانمرد امروز که از هجران ترسانی واز نهیب قیامت لرزانی پیدا بود که شنیدن نام و نشان حق چند توانی!باش تا فردا از هجران ایمن شوی و عقبه پل صراط بازگذاری، از بلای دنیا جسته و از هوای نفس و شیطان باز رسته و در روضه رضوان بر تخت بخت نشسته فرشته به خدمت ایستاده بنده را روز شادی آنروز است که آنروز روز طوبی و حسنی است

эй ҷавонмарди он нафасии дарднок ки аз сари ниёзу гудозу сӯзи дил аз сина барояд то бҳзрт аъло расад онрои ҳиҷобӣу монеъӣ пеш наёяд ҳеҷ шигифти доне ки худованди садҳо ҳазор соли тасбеҳи Иблис дар биёбон бепрўоӣӣ ба бод бе ниёзии брдод вале он икнФси дарвеши дили сӯхтау оҳи он муфлиси бечораро ба ҳазрати худ бараду Нидо дар дод ки кҷоинди гуноҳкорони ман ? ки нолаи онҳо назд ман аз овози тасбеҳи гӯйону ситоиши гарон маҳбӯбтар аст

ای جوانمرد آن نفسی دردناک که از سر نیاز و گداز و سوز دل از سینه برآید تا بحضرت اعلی رسد آنرا حجابی و مانعی پیش نیاید هیچ شگفت دانی که خداوند صدها هزار سال تسبیح ابلیس در بیابان بی پروائی به باد بی نیازی برداد ولی آن یکنفس درویش دل سوخته و آه آن مفلس بیچاره را به حضرت خود برد و ندا در داد که کجایند گناهکاران من؟ که ناله آنها نزد من از آواز تسبیح گویان و ستایش گران محبوبتر است