Пер тариқат гуяд : оҳ аз ин илм ноомӯхта гоҳ дар он ғарқаму гоҳи сӯхтаи гӯянда аз ин боби илм чун дарёст гоҳ дар маду гоҳ дар ҷзр чун дар мақом инбисот бошад ҷҳонрои сФўту сафо пар кунад ва чун дар мақоми ҳайбат буд оламро аз башарият пар кунад ва аз бобаҳоии футуҳи илми ладуннии хоби некӯу дуои некону қабул дилҳо аст

پیر طریقت گوید: آه از این علم ناآموخته گاه در آن غرقم و گاه سوخته گوینده از این باب علم چون دریاست گاه در مد و گاه در جزر چون در مقام انبساط باشد جهانرا صفوت و صفا پر کند و چون در مقام هیبت بود عالم را از بشریت پر کند و از بابهای فتوح علم لدنی خواب نیکو و دعای نیکان و قبول دلها است

Оҳ аз қисматӣ ки пеш аз ман рафтаи фиғон аз гуфторӣ ки худ роӣӣ гуфта надонам ки шод зем ё ошуфтаи бимами ҳама аз онаст ки он қодир дар азал чаҳ гуфта ? банда то дар қабзаст хобаш чун хоби ғарқ шудагон , хӯрдаш чун хӯрд беморону айшаш чун айши зиндониён ба сазои ниёзи худ май зайду бхўорӣу зории роҳ май барад ва ба забон аҷз мегуяд :

آه از قسمتی که پیش از من رفته فغان از گفتاری که خود رائی گفته ندانم که شاد زیم یا آشفته بیمم همه از آنست که آن قادر در ازل چه گفته؟ بنده تا در قبض است خوابش چون خواب غرق شدگان، خوردش چون خورد بیماران و عیشش چون عیش زندانیان به سزای نیاز خود می زید و بخواری و زاری راه می برد و به زبان عجز می گوید:

Чун зорӣу хории одамӣ бғоит расаду аҷзу тазаррӯъи вай зоҳир гардад худованди тадоруки дил ӯ кунад ва дар басту инбисот бар дили ваии кушояди вақти вай хуш гардад дилаш бо ҳақи пайвастау сар ба итилоъи ҳақи оростау бзбон шукр мегуяд илоҳии меҳнати ман давлат ман шудӣ андӯҳи ман роҳат ман шудӣ доғи ман чароғ ман шудӣу ҷароҳати ман марҳам ман шудӣ

چون زاری و خواری آدمی بغایت رسد و عجز و تضرع وی ظاهر گردد خداوند تدارک دل او کند و در بسط و انبساط بر دل وی گشاید وقت وی خوش گردد دلش با حق پیوسته و سر به اطلاع حق آراسته و بزبان شکر می گوید الهی محنت من دولت من شدی اندوه من راحت من شدی داغ من چراغ من شدی و جراحت من مرهم من شدی