Пер тариқат гуяд : оҳ аз дӯстӣ ки ҳамаи гирди балои ангезади оби чашмаи чашми резад , оташӣаст ки ҷону дили сӯзад муъаллимӣаст ки ҳамаи бало вҷўр омӯзад , аз куштани ошиқон ҳамвора даст дар хӯн дорад чун ҳуҷра аз кӯии офият берун дорад ҳар ҷо ки нузул кунад ҷон ба пзироӣӣ хоҳад то офият дар сар бало шаваду фароғат дар сар шуғл равад

پیر طریقت گوید: آه از دوستی که همه گرد بلا انگیزد آب چشمه چشم ریزد، آتشی است که جان و دل سوزد معلمی است که همه بلا وجور آموزد، از کشتن عاشقان همواره دست در خون دارد چون حجره از کوی عافیت بیرون دارد هر جا که نزول کند جان به پذیرائی خواهد تا عافیت در سر بلا شود و فراغت در سر شغل رود

Илоҳӣ дар сар гиристанӣ дорам дароз надонам аз ҳасрат гарем ё аз ноз ? гиристан аз ҳасрати баҳра ятемаст ва гиристани шамъи баҳраи ноз аз ноз гиристан чун буд : ин қиссае дароз

الهی در سر گریستنی دارم دراز ندانم از حسرت گریم یا از ناز؟ گریستن از حسرت بهره یتیم است و گریستن شمع بهره ناز از ناز گریستن چون بود: این قصه ای دراز

эй ёри меҳрбони боРоми даҳ то қиссаи дарди худ бтўи пардозами як назар дар ман нигар то ду гетӣ ба об андозам иззати қадам аз анвоъи карами роҳии сохта ки нопидосту раҳеро аввали қасдӣ ғайбӣ диҳад то аз ҷаҳонаши бози баради пас нурӣ равшан диҳад то аз ҷаҳонӣонаши бози баради пас кашишӣ наздик диҳад то аз обу гули бози барад чун фурӯ шавад онгоҳи висоли фардро шояд

ای یار مهربان بارم ده تا قصه درد خود بتو پردازم یک نظر در من نگر تا دو گیتی به آب اندازم عزت قدم از انواع کرم راهی ساخته که ناپیداست و رهی را اول قصدی غیبی دهد تا از جهانش باز برد پس نوری روشن دهد تا از جهانیانش باز برد پس کششی نزدیک دهد تا از آب و گل باز برد چون فرو شود آنگاه وصال فرد را شاید

Ман чаҳ медонистам ки подош бар рӯй дӯстӣ тоашаст ман ҳамеи пиндоштам ки мҳинаҳи халъат подошаст кунун дарёфтам ки ҳама ёфтҳо дарёфт дӯстӣ лоаш аст

من چه می دانستم که پاداش بر روی دوستی تاش است من همی پنداشتم که مهینه خلعت پاداش است کنون دریافتم که همه یافتها دریافت دوستی لاش است

Пер тариқат гуяд : ду гетӣ дар сар дӯстӣ шуду дӯстӣ дар сари дӯст акнӯн намеёрам гуфт ( наметавонам бигӯям ) ки манам , намеёрам гуфт ки ӯст , чунонкӣ :

پیر طریقت گوید: دو گیتی در سر دوستی شد و دوستی در سر دوست اکنون نمی یارم گفت (نمی توانم بگویم) که منم، نمی یارم گفت که اوست، چنانکه:

Он мҳобту ҳаловату муҳаббат аз онаст ки нури қурб дар дил ӯ тобонасту дидаи варии дӯсти дидаи дил ӯро аён аст

آن مهابت و حلاوت و محبت از آن است که نور قرب در دل او تابان است و دیده وری دوست دیده دل او را عیان است

Илоҳӣ ба биҳишту ҳур чаҳ нозам ? агар марои нафасии диҳӣ аз он нафаси биҳиштии созам эй ҷалолӣ ки ҳар ки ба ҳазрати ту рӯй ниҳоди ҳамаи зарраҳои ҷаҳони хоки қадам ӯро тўтёии чашм худ сохтанд ва ҳар ки ба бадаргоҳи иззати ту паноҳи ҷусти ҳамаи офаридагони худро алоқаи фитроки давлат ӯ сохтанд

الهی به بهشت و حور چه نازم؟ اگر مرا نفسی دهی از آن نفس بهشتی سازم ای جلالی که هر که به حضرت تو روی نهاد همه ذره های جهان خاک قدم او را توتیای چشم خود ساختند و هر که به بدرگاه عزت تو پناه جست همه آفریدگان خود را علاقه فتراک دولت او ساختند

Бош эй дарвеш то ин колбудро ба марг дарҳам шикананд ва дар хоки лаҳади рез рез кунанд онгоҳ ба камоли қудрат

باش ای درویش تا این کالبد را به مرگ درهم شکنند و در خاک لحد ریز ریز کنند آنگاه به کمال قدرت

Илоҳии онрои дубораи халъат аъодт пӯшанд сипас дар оби ҳаёт мутаҳҳар кунанд ва аз онҷои бФрдўси барда муаттар кунанд онгоҳ бас намонад ки ончӣ хабараст аён шавад хуршеди висол аз машриқ ёфт тобон шаваду оби мулотафат дар ҷӯии мшоҳдт равон гардад қиссаи обу гул ниҳон шаваду дӯсти азалӣ аён шавад то дидау дилу ҳол ҳар се бадв нигарон шавад

الهی آنرا دوباره خلعت اعادت پوشند سپس در آب حیات مطهر کنند و از آنجا بفردوس برده معطر کنند آنگاه بس نماند که آنچه خبر است عیان شود خورشید وصال از مشرق یافت تابان شود و آب ملاطفت در جوی مشاهدت روان گردد قصه آب و گل نهان شود و دوست ازلی عیان شود تا دیده و دل و حال هر سه بدو نگران شود