Пер тариқат гуяд : илоҳии ҳамаи олами туро мехоҳанд то ту киро хоҳӣ ки агар бимонад ту ӯро дар роҳӣ , эй ҷавонмарди онро ки хост дар азали хосту онро ки навохт дар азал навохт корҳо дар азал карда ва имрӯз менамояд суханҳо дар азали фармӯда ва имрӯз мешинаванд хлътҳо дар азали дӯхта ва имрӯз ме пӯшоанд

پیر طریقت گوید: الهی همه عالم تو را می خواهند تا تو که را خواهی که اگر بماند تو او را در راهی، ای جوانمرد آنرا که خواست در ازل خواست و آنرا که نواخت در ازل نواخت کارها در ازل کرده و امروز مینماید سخنها در ازل فرموده و امروز می شنواند خلعتها در ازل دوخته و امروز می پوشاند

Бандаи ман ту маро имрӯз майдонӣ ман на имрӯзӣам дониши ту имрӯзаст вар на ман қадимам дайраст ки ман бо ту роз гуфтам ту акнӯн май шинавии шумо атфол адам будед ки лутфи қадими кори шуморо месохт чун охири ин кор ( дидани ҳақ ) ба аввали он нек монад роҳ бадваст ҳалқаи ист ки аз ӯ даройад ва ҳам ба ӯ бозгардад аввали ин кор ба баҳор монад ва ба шукуфа ҳо

بنده من تو مرا امروز میدانی من نه امروزی ام دانش تو امروز است ور نه من قدیمم دیر است که من با تو راز گفتم تو اکنون می شنوی شما اطفال عدم بودید که لطف قدیم کار شما را میساخت چون آخر این کار (دیدن حق) به اول آن نیک ماند راه بدوست حلقه ایست که از او درآید و هم به او بازگردد اول این کار به بهار ماند و به شکوفه ها

Одамӣ дар он ҳоли хуш буду тозау пар рӯҳ бошад пас аз он фарозҳоу нишеб ҳо бинад нокомӣҳоу тафриқаҳо пеш ояд ки дар бандагии ҳам ҷамъаст ва ҳам тафарруқат ва дар мақомоти ҳам нураст ва ҳам зулмати банда дар торикии тафарруқати чандон пӯшиш бинад ки гуяд : оҳ ки милрзм аз онкӣ ҳеҷ наярзам чаҳ созами ҷуз зонка май сӯзам то аз ин афтодагӣ бархезам онгоҳ чаҳ бошад ?

آدمی در آن حال خوش بود و تازه و پر روح باشد پس از آن فرازها و نشیب ها بیند ناکامیها و تفرقه ها پیش آید که در بندگی هم جمع است و هم تفرقت و در مقامات هم نور است و هم ظلمت بنده در تاریکی تفرقت چندان پوشش بیند که گوید: آه که میلرزم از آنکه هیچ نیرزم چه سازم جز زانکه می سوزم تا از این افتادگی برخیزم آنگاه چه باشد؟